- 27 Δεκ 2016, 13:32
#343132
Χρόνια πολλά!
Λοιπόν παίδες το τόπικ ετούτο έχει πολύ γέλιο. Αν και δεν έχω γράψει ποτέ εδώ, θα με ανεχτείτε γιατί είμαι έντονα προβληματισμένος τον τελευταίο καιρό. Συν τοις άλλοις δεν έχω και άτομο που μπορεί να μου δώσει μία γνώμη αντικειμενική, οπότε επικαλούμαι την συλλογική σοφία του φόρουμ τούτου, σήμερα που η μέρα είναι τεμπέλικη και έπεσα σε περισυλλογή τις γιορτινές τούτες μέρες.
Είστε έτοιμοι για λίγο προβληματισμό και βαθιά νοήματα πέραν του “γνώρισα ένα καυλάκι, τι να κάνω για να μου κάτσει”;
Τα πράγματα και οι καταστάσεις θα εκτεθούν όσο πιό ρεαλιστικά γίνεται, οπότε άμα περιμένετε ιστορίες για δίμετρα 20χρονα μοντέλα και menage a trois θα απογοητευτείτε. Ακολουθεί σεντόνι!
Λίγο background. Είμαι 35, χορτάτος και από “σοβαρές” σχέσεις και από ξεπέτες. Όσο μπορεί κανείς να χορτάσει βέβαια από ξεπέτες, γιατί όσο να πεις σε ανανεώνουν. Μοντέλο δεν με λες, αλλά κρατιέμαι καλά κρίνοντας από συνομηλίκους μου που έχουν μπαρμπαδέψει για τα καλά.
Πριν από περίπου 4 χρόνια γνώρισα μια κοπέλα, ας την πούμε Α (γιατί θα έχει και Β), που είμαι 8 χρόνια μεγαλύτερος της. Άπειρη κοπέλα σχετικά, με μία σχέση μέχρι εκείνο τον καιρό. Βγήκαμε, γνωριστήκαμε, και μπλεχτήκαμε. Η Α λοιπόν δεν είναι καθόλου του στυλ που είχα σαν “στόχο” όταν επεδίωκα γνωριμίες. Νόστιμη και γλυκιά κοπέλα μεν, με 5 κιλάκια παραπάνω δε, αλλά κάπως μου έκανε κλικ, μάλλον σαν προσωπικότητα. Πολλές φορές αναρωτήθηκα “καλά, μα τι της βρίσκεις”, μάλλον σε φάσεις αγανάκτησης ή και θυμού. Και γιατί το λέω αυτό; Δεν πολυταιριάζαμε σε πολλά πράγματα, από διασκέδαση, από το ντύσιμό της, το πόσο περιποιούνταν τον εαυτό της. Ακόμα και όταν έλεγε ότι θα χάσει μερικά κιλά και δεν έκανε τίποτα, αφορμή για καυγά. Τώρα θα μου πεις “καλά ρε μεγάλε, με νταλίκα τα είχες;” Καθόλου νταλίκα, απλά μάλλον δεν με κ@υλωνε αρκετά, τι να πω. Ίσως είναι και η υπόνοια ότι έδεσε τον γάιδαρο και δεν ασχολείται πλέον, που για μένα είναι μεγάλο δηλητήριο για μια σχέση.
Η οποία σχέση προχωρούσε, μάλλον βοηθούσε και το γεγονός ότι λόγω απόστασης δεν βρισκόμασταν κάθε μέρα. Πήγαινα και βγαίναμε τακτικά, και ερχόταν σπίτι μου για διανυκτέρευση κάθε σ/κ και πολλές φορές και ενδιάμεσα. Μαλώματα και κόντρες συνέχεια, ακόμα και στις διακοπές. Σαν να ήταν κανονισμένο, μία φορά το εξάμηνο μεγάλος καυγάς, με χωρίσματα κτλ. Βέβαια το εκμεταλλευόμουνα κι εγώ, γιατί έκανα και τις κουτσουκέλες μου με την συνείδηση μου καθαρή, του στυλ αφού έφυγε και δεν σηκώνει τηλέφωνα-με διαολοστέλνει άρα το πεδίο καθαρό. Μετά από μία περίοδο παγωμάρας, ή έριχνα τα μούτρα μου, ή τα έριχνε η φίλη μας η Α και το πράγμα ξανατσουλούσε.
Έλεγα ότι μάλλον πετάει και έχει τα μυαλά πάνω από το κεφάλι ίσως λόγω ηλικίας οπότε έκανα υπομονή. Η υπόθεση προχωρούσε, ή να πω σέρνονταν, με τέτοιους ρυθμούς. Αρκετές διαφωνίες, αρκετά μαλώματα, μέτριο σεξ (να τα λέμε κι αυτά) με ελάχιστη βελτίωση. Από την άλλη ένιωθα μια σιγουριά, βασιζόμενος στην προσωπικότητά της, επειδή περνούσε και δύσκολες καταστάσεις με την οικογένειά της και στην ουσία ήταν καταλύτης για να μην διαλυθεί το σπίτι, και από πλευράς οικονομικής και από πλευράς άλλων δυσκολιών (θέματα υγείας κτλ). Ήταν πάντα δίπλα μου για να μου δώσει κουράγιο και στα δικά μου τα ζόρια είτε οικονομικά είτε οικογενειακά. Μου έδινε μία σιγουριά ότι έχει χάρες που είναι πιο σημαντικές από το να κάνει καλό σεξ ή καλό φαγητό.
Για να κοιτάμε βέβαια και την καμπούρα μας, έκανα και εγώ στην όλη φάση λάθη. Από αντίδραση μάλλον που δεν ερχόταν στα μέτρα μου και δεν μπορούσα να την φέρω σε ρέγουλα και με τα νερά μου, πράγμα το οποίο επιδείνωνε την κατάσταση. Κόντρα στην κόντρα που λένε, αλλά μάλλον δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Κατά πάσα πιθανότητα δεν της έδινα και σιγουριά, που πήγαζε από το γεγονός ότι μαλώναμε συνέχεια. Είπα μάλιστα να συγκατοικήσουμε κανονικά και με το νόμο αλλά έκανα πίσω, σκεπτόμενος πέρα από τα πρακτικά θέματα του 2ωρου commute κάθε μέρα, ότι αν μαλώνω κάθε σ/κ, με την συγκατοίκηση θα μαλώνω κάθε μέρα.
Όλα αυτά τριγύριζαν στο μυαλό μου, σκεπτόμενος ότι πρέπει να βρεθεί μία λύση επιτέλους, ή να τα βρούμε/αρραβωνιαστούμε/συγκατοικήσουμε, ή να την αφήσω να βρει τον δρόμο της και να μην την ταλαιπωρώ. Τον τελευταίο καιρό υπήρχε μία βελτίωση στη σχέση μας (και στο σεξ) αλλά δεν μπορώ να κρίνω αν ήταν ένα προσωπείο, ένα σκηνικό στημένο ώστε να δέσουμε τον γάιδαρο οριστικά και να τον χορέψουμε στο ταψί μετά.
Ώσπου έρχεται (ο ν-οστος) καυγάς και σηκώνεται και φεύγει από το σπίτι μου δι ασήμαντον αφορμή. Με πιάνει και μένα το γινάτι και λέω τέλος. Μπλοκ και ντηλήτ που λένε, αποφάσισα ότι δεν συνεννοήθηκα 3μιση χρόνια, αμφιβάλλω ότι μπορεί να γίνει κάτι. Ωραία ως εδώ.
Σε αυτό το σημείο έρχεται η φίλη μας η Β. Η Β λοιπόν είναι συνομήλικη μου (σιτεμένη για τις κακές γλώσσες), μορφωμένη, επιτυχημένη επαγγελματίας, με σώμα που ρίχνει σε πολλές 20αρες χαλαρά, με τα γυμναστήρια της (εν αντιθέσει με την Α που την ρούφαγε ο καναπές), τα μπωτέ της, το ντύσιμό της, αυτό που λέω με τα δικά μου τα μέτρα καλή περίπτωση εκ πρώτης όψεως.
Με τη Β είχαμε γνωριστεί μέσω κοινού γνωστού πριν ενάμισι-δυό χρόνια και έπεσαν ένα-δυό one night stand μετά από το τυπικό και σύντομο ψήσιμο, σε περίοδο που η Α δεν είχε όρεξη να ασχοληθεί. Επειδή περνούσε τότε φάση πολύπλοκη, μετά από μεγάλη σχέση κτλ κτλ, κρύωσε το πράγμα και δεν ξαναασχολήθηκα έκτοτε σε τέτοιο επίπεδο. Βρισκόμασταν αραιά και που, ή σε κοινή παρέα ή οι δυο μας, για κανένα ποτάκι χαλαρό έτσι για κουβεντούλα και καμιά μπηχτή στην κουβέντα πάνω.
Η Β λοιπόν, στο άσχετο, προτείνει ποτό 2-3 βδομάδες μετά τον τελευταίο καυγά με την Α. Και ενώ είχαμε ξαναβρεθεί πολλές φορές χωρίς να γίνει τίποτα (δεν το επιδίωξα άλλωστε), αυτή τη φορά έγινε. Και μάλιστα, επειδή ήταν και πιο χαλαρή έγινε και πολύ πετυχημένα. Σιγά σιγά, και με την πάροδο 4 μηνών από τότε, είναι 6 βράδια την εβδομάδα σπίτι μου, είμαι με 4 ώρες ύπνο κάθε μέρα γιατί προτιμάμε να κάνουμε “αθλητικές δραστηριότητες" παρά να κοιμόμαστε. Να το πω απλά, χρόνια είχα να κάνω τόσο καλό σεξ. Και δεν είναι ότι δεν είναι μόνο αυτό που τα πάμε καλά. Η τηλεόραση δεν έχει ανοίξει ακόμα από τότε που “εγκαταστάθηκε” η Β. Είτε στο σπίτι είτε έξω μιλάμε με τις ώρες για θέματα σοβαρά και ελαφρά, γελάμε πολύ και περνάμε καλά. Το κακό είναι ότι αισθάνομαι πως χάνω τον έλεγχο.
Όποιος διάβασε μέχρι εδώ (τα συγχαρητήρια μου) θα αναρωτηθεί “οκ ρε μεγάλε, αφού είναι τόσο γαμάτη τι προβληματίζεσαι”
Έχουμε και λέμε: Πρώτον είναι σε ηλικία δύσκολη και απ'ότι ξέρω, με τους προηγούμενους έναν-δυό που ήταν αρκετό καιρό το πήγαινε για “σοβαρό σκοπό” πράγμα το οποίο με ξενίζει σε αυτήν την τρυφερή ηλικία.
Και μάλιστα, τυγχάνουν και γνωστοί, όχι ότι καθόμαστε και τα πίνουμε μαζί αλλά ξέρω τα άτομα, μικρή κοινωνία. Δεύτερον, τελικά οι κοινοί γνωστοί αποδείχτηκαν πιό κοινοί απ'ότι έλπιζα. Οι παρέες της, κατά ένα μεγάλο ποσοστό, αποτελούνται από ένα γκρουπάκι 10 ατόμων περίπου, που έχω χρόνια που έχω ξεκόψει. Το κακό είναι ότι ψοφάνε για κουτσομπολιό, ανάμειξη στα προσωπικά του αλλουνού και σχολιασμό γενικότερα. Δεν θα τα πάω καλά με αυτήν την παρέα, της το δήλωσα, ξινίστηκε και το θέμα αιωρείται. Λόγω του ότι είναι μικρή κοινωνία δεν πολυβγαίνουμε εδώ αλλά μία-δυό μας πήραν χαμπάρι. Το μεγαλύτερο ζήτημα είναι όμως ότι είμαι άνθρωπος που δεν ξέρω πως θα μου καπνίσει να κινηθώ. Δεν είμαι σίγουρος ότι θέλω να προχωρήσω, δεν ξέρω αν θα βρω ισορροπία σε αυτό το άτομο. Καλό το σεξ και τα μέλια τον πρώτο καιρό, οκ, καλά περνάμε δεν λέω αλλά κάποτε επέρχεται κοιλιά. Τι θα γίνει τότε; Θα κρατήσει; Θα φορτωθώ μία local αποτυχημένη σχέση που θα την τρώω στην μάπα και θα με τρώει; Και θα ακουστούν και παραπανίσια, και θα με κουτσομπολέψει δυνητικά. Και στο κάτω κάτω είναι και 35, δεν έχει και περιθώριο για να πει κάτσε να το σκεφτούμε για 4-5 χρόνια. Τα βιολογικά ρολόγια χτυπάνε.
Με την Α, κουτσά στραβά και κάνοντας και λίγο (ως πολύ) τον |λογοκρισία| υπήρχε μία ισορροπία. Κάτι θα μου έβρισκε και κάτι θα της έβρισκα για να είμαστε λίγο πολύ τόσα χρόνια μαζί. Από την άλλη τόσα χρόνια σε ένα σχετικό τέλμα. Να πω και την αμαρτία μου, μιλήσαμε στο τηλέφωνο για ευχές, και καταλήξαμε ότι και αυτή και εγώ θα θέλαμε να βγούμε για καφεδάκι. Την άκουσα πολύ αλλαγμένη, βρήκε άλλον και περνάει καλά επιτέλους ή κατάλαβε τι χάθηκε;
Εσείς ρε παίδες πώς θα την χειριζόσασταν τη φάση; Είναι πολύπλοκο και δεν θέλω ούτε να εκτεθώ και να φανώ ασυνεπής, ούτε να ξαναπαίξω επιστροφές-καταστροφές.
Σόρρυ για το σεντόνι και σόρρυ για το γεγονός ότι δεν ταιριάζει με το πνεύμα του τόπικ, που θέλει να είναι όλοι γαμάω και δέρνω.
Πιστεύω από “αγνώστους” να πάρω πιό αντικειμενικές γνώμες!
