- 16 Δεκ 2016, 19:06 #339477 Με αφορμή τη φρέσκια συζήτηση για φυλακές/ποινές κλπ

http://news.in.gr/greece/article/?aid=1500121413

Να περιμένουμε την αναμενόμενη αθώωση επειδή θα κάνουν πλάτες λόγω συναδελφικής αλληλεγγύης τα κοράκια του κλάδου;
Πόσο ζημίωσε το ταμείο ο εν λόγω αγωνιστής;

Κοπανάει η εκάστοτε κυβέρνηση ΦΠΑ, τέλη, χαράτσια στο Θεό ενώ δεν έχει ξεβρωμίσει τον εισπρακτικό της μηχανισμό.

Μαρκοβάγγο το 660άρι που θα σκάσεις σε τέλη και το 840αρι που θα πληρώσω εγώ είναι τόσο φουσκωμένα για καλυφθεί η τρύπα που δημιούργησαν αγωνιστές όπως ο κύριος.

Ας συνεχίζουμε να κλαίμε τη μοίρα μας και να απορούμε γιατί μπαίνουν χαράτσια.


@Νίκος Παππάς
Θενξ

Για τη Ρουμανία ακούω διάφορα ενδιαφέροντα και δεν γνωρίζω κατά πόσο ισχύουν.

Απλά για να έχει αποτέλεσμα ένα τέτοιο μέτρο, οι εφοριακοί πρέπει να εισπράττουν και να μην παίζουν 4-4-2 όπως ο παραπάνω αγωνιστής.

"I've seen things you people wouldn't believe; Attack ships on fire, off the shoulder of Orion. I watched C-beams glitter in the darkness at Tannhauser gate. All those moments will be lost, in time. Like.. Tears... In rain"

- 16 Δεκ 2016, 19:06 #339478 Ισχύει, το όριο ήταν 100.000 παλιότερα, το κατεβάσανε στα 65.000

== ==

☢ ☢ ☢

- 16 Δεκ 2016, 23:20 #339573

Αν ο κόσμος ήθελε να βάλει φυλακή τους υπαίτιους θα τιμωρούσε όλο το παλιό πολιτικό σύστημα με την ψήφο του.
Ούτε ΝΔ θα ψήφιζε, ούτε το ξαναζεσταμένο ΠΑΣΟΚ με branding ΣΥΡΙΖΑ θα ψήφιζε.

Για πες μου, ποιοι είναι οι εκτός του συστήματος;;; Πασοκ, ΝΔ, Σύριζα, ΚΚΕ, Καμμένοι είναι τα ίδια πρόσωπα στη βουλή εδώ και δεκαετίες. Ο καθένας στον ρόλο του (απλά τελευταία ο Σύριζα πήρε γραμμές από το πασόκ)... Ο ποταμένιος κυκλοφορεί σε τηλεοράσεις κτλ εδώ και δεκαετίες, οπότε στη συνείδηση του περισσότερου κόσμου είναι και αυτός μέρος του ίδιου συστήματος. Ο Λεβέντης... ε... είναι ο Λεβέντης , άρα μας μένει τι;;;



Δυστυχώς! Γι' αυτό είναι στο 7% και αν δεν ήταν τόσο ντουγάνια και ναζί (αν και το ένα πάει με το άλλο) θα είχαν περισσότερο...

ΔΥΣΤΥΧΩΣ!!

@REALZEUS
Επειδή το έχεις ξαναπεί αυτό (και μου κάνει λίγο προσβλητικό, φάση "είσαι άσχετος" και δεν το σώνει η "συμπάθεια") δεν καταλαβαίνω γιατί οι "βασικές αρχές μακροοικονομίας" περιλαμβάνουν τον Keynes αλλά δεν περιλαμβάνουν τον Friedman.
Εκτός και αν εννοείς κάτι διαφορετικό.

Τον Friedman τον βλέπουμε εδώ και μερικές δεκαετίες στη Δύση... Δεν μπορώ να πω ότι πέτυχε τα ίδια με τον Keynes (που οδήγησε στην πιο θεαματική οικονομική ανάπτυξη που έχει δει ο κόσμος... )

Υπάρχουν παραδείγματα χωρών με "λίγο κράτος" (πχ. ΗΒ, ΗΠΑ) που λειτουργούν μια χαρά.

Εννοείς προς το συμφέρον όλων των πολιτών τους;;; Ε... όχι...





Και γιατί αυτό μας πειράζει;;; Να γιατί:




Λιγότερο εισόδημα = λιγότερη εκπαίδευση = λιγότερες ευκαιρίες για περισσότερο εισόδημα!



Να συζητήσουμε ξανά λοιπόν ποιον θέλουμε;;; Τον Friedman ή τον Keynes;;; Αν είμαστε στο 0,5% της εισοδηματικής κλίμακας τον Friedman, αν είμαστε στο υπόλοιπο 99,5% τον Keynes. Προφανέστατα και δεν υπάρχει ΜΙΑ απάντηση, προσωπικά επειδή βρίσκομαι αρκετά πιο κάτω από το 0,5%, προτιμώ τον Keynes.

Τα στατιστικά παραπάνω αφορούν το US of A, αλλά και το UK κάπου στα ίδια σκατά είναι... Μην ξεχνάμε ότι και οι δύο χώρες μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '70 είχαν πολύ περισσότερο κράτος απ' ότι σήμερα και πολύ υψηλότερη φορολογία (πχ στις ΗΠΑ για ένα διάστημα κατά τη διάρκεια του Β ΠΠ ο ανώτατος φορολογικός συντελεστής ήταν 90%, αλλά βέβαια τότε δεν μπορούσες να μεταφέρεις λεφτά σε φορολογικούς παράδεισους για να μην στα φορολογήσουν ) και (ιδίως οι ΗΠΑ) έζησαν μία περίοδο μεγάλης ευημερίας! Ακόμα και το UK που καταστράφηκε οικονομικά από τον πόλεμο ανέκαμψε πολύ γρήγορα. Κάπου εκεί όμως ήρθαν οι Ρηγκαν και Θάτσερ και άρχισαν συστηματικά να περιορίζουν τις κρατικές δαπάνες! Βλέπουμε από τα διαγράμματα ότι ΤΟΤΕ άρχισε να οξύνεται η ανισότητα. Να επιστρέφει εκεί που ήταν προ (αναγκαστικής λόγω πολέμου και αργότερα λόγω φόβου της κομμουνιστικής επανάστασης) εφαρμογής των πολιτικών που κωδικοποίησε ο Keynes...

Κοπιάρω το παρακάτω αυτούσιο από φέιμπουξ (δεν γνωρίζω αν ισχύουν 100% - πείτε πληζ αν δεν ισχύει κάτι)

Στη Ρουμανία οι επιχειρήσεις ως 65.000 ευρώ, φορολογούνται τεκμαρτά με 3%. Αν προσλάβουν ένα άτομο, ο φόρος μειώνεται στο 2%.

Αν προσλάβουν δεύτερο άτομο, ο φόρος μειώνεται στο 1%.

Στην Ελλάδα, δίνουμε επίδομα σε συνταξιούχους χωρίς εισοδηματικά ή περιουσιακά κριτήρια. Κοινώς, μπορεί να πάρει επίδομα και κάποιος που έχει 10 σπίτια ή άλλα εισοδήματα.

Η Ρουμανία φέτος πέρασε την Ελλάδα σε μέγεθος οικονομίας.

Σ Υ Ν Ε Λ Θ Ε Τ Ε .

Κολατσό για σκέψη

Ολο το αρθρο εδω,
http://www.liberal.gr/arthro/19542/apop ... 1-2-3.html

Πιθανοτατα να ισχυει μιας και ο συντακτης " Ο Ηλίας Παπαγεωργιάδης είναι Διευθύνων Σύμβουλος της MORE Group, Πρόεδρος του Ρουμανικού Συνδέσμου Βιομάζας και Βιοαερίου και Αντιπρόεδρος της ProAgro (της Ρουμανικής «ΠΑΣΕΓΕΣ»)."

Συγνώμη, αλλά το liberal πλέον δεν το πιστεύω ούτε την ώρα να μου πει...

Και όμως αυτό ισχύει! Για δες... τους ξεφεύγει και κάτι σοβαρό καμιά φορά...

Then:
Peugeot 206 1.6 110ps
Citroen C4 Picasso 1,8
MWB 320i Ε90

Now:
Audi A3 1,6 FSI =>

- 17 Δεκ 2016, 20:45 #339770

Δεν απάντησες για το "μπακάλικο"

Νόμιζα ότι ήταν σαφές. Το μπακάλικο είναι το συνοικιακό μαγαζάκι (άρα μικροοικονομία) και μια χώρα είναι κάτι το εντελώς διαφορετικό (ανέφερα παραπάνω τις διαφορές).

Την απαξωτική αναφορά στο συνοικιακό μπακάλικο εσύ την έκανες, ο Χρήστος Λάππας ήταν αρκετά σαφής, ότι αναφερόταν σε χώρες.

Οι "βασικές αρχές μακροοικονομίας" τελικά ήταν ο Keynes ? Γιατί σε ρώτησα ευθέως και δεν απάντησες.

Τώρα συγνώμη αλλά μια χαρά "λιγότερο κράτος" έχουν πολλές χώρες, το "λιγότερο κράτος" δε φαίνεται από το ποσό των κρατικών δαπανών αλλά από τη φορολογία, το ποσοστό των κρατικών υπαλλήλων και τους τομείς που έχει εκχωρήσει το κράτος σε ιδιώτες. Παραδείγματα λιγότερο πιασάρικα από το Στρατό που ανέφερες στις χώρες που υποθέτω εννοεί ο Χρήστος Λάππας:
- Νοσοκομειακά
- Υγεία & ασφάλιση
- Αποκομιδή και διαχείριση σκουπιδιών
- Παραγωγή και μεταφορά ενέργειας
- Τηλεπικοινωνίες
- Συγκοινωνίες αστικές και υπεραστικές
- Συγκεκριμένα στρατιωτικά και αστυνομικά καθήκοντα ("defence contractors", security κλειστών χώρων κτλ.)
- Σχολεία (με την έννοια της εκχώρησης ουσιαστικών αρμοδιοτήτων σε δήμους κτλ. όχι όπως στην Ελλάδα που όλα τα κανονίζει το Υπουργείο και έχει δώσει μόνο τα κτίρια στους Δήμους)

Δε λέω ότι είναι σωστά τα παραπάνω αλλά λειτουργούν σε πολλές χώρες, οπότε το να περιμένει ένας τυχαίος Χρήστος Λάππας να γίνουν τα ίδια και στην Ελλάδα καθόλου δε θεωρώ ότι δείχνει άγνοια "βασικών αρχών μακροοικονομίας".

Αναφερόταν σε χώρες αλλά με την λογική της επιχείρησης. Guess what? Οι χώρες δεν είναι επιχειρήσεις!

Σου απήντησα αναλυτικά για τις αρχές τις μακροοικονομίας και ο Keynes είναι μόνο ένας από τους πυλώνες.

Στα περί ιδιωτικής πρωτοβουλίας και σε αυτά που αναφέρεις:
- Υγεία-νοσοκομεία κλπ, όπου εφαρμόστηκαν ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια μεγάλο μέρος του πληθυσμού έχασε πρόσβαση σε αυτές τις υπηρεσίες. Στην Αμερική τρέχουν στα κοινωνικά ιατρεία όσοι δεν έχουν ασφάλιση.
- Ενέργεια, τηλεπικοινωνίες-νερο κλπ. Είδαμε τα τεράστια outages που έχουν οι ιδιώτες κυρίως λόγω έλλειψης επενδύσεων. Αν θυμάμαι καλά (διόρθωσέ με αν κάνω λάθος) κι εσύ είχες πει ότι η ιδιωτικοποίηση της ενέργειας στην χώρα μας θα φέρει αυξήσεις στα τιμολόγια. Για το δε νερό δεν το συζητάμε...
- Σκουπίδια, καθαρισμός κλπ θα μπορούσαν να είναι ιδιωτικά αρκεί να βγαίνει ο λογαριασμός για το κράτος μικρότερος από ότι αν είχε δικές του υπηρεσίες, πράγμα αμφίβολο. Επίσης να τηρείται και καμιά εργατική νομοθεσία, όχι να βγαίνουν λεφτά στην πλάτη των υπαλλήλων!
- Τα σχολεία πρέπει να εμπίπτουν στον κεντρικό σχεδιασμό. Δεν γίνεται να έχει άλλη ποιότητα το παιδάκι στην Αθήνα και άλλη στην Αλεξ/πολη. Είναι αντισυνταγματικό κάτι τέτοιο.
- Για Άμυνα και Αστυνόμευση δεν θέλω να αρχίσω καν γιατί θα κάνω rant επικών διαστάσεων. Αρκεί να πω ότι μεγαλύτερη αλητεία από κάτι Blackwaters κλπ δεν έχει υπάρξει ποτέ! Η μόνη χρησιμότητα τέτοιων εταιρειών είναι για να κάνουν την βρωμοδουλειά που οι επίσημες Ε.Δ. δεν μπορούν λόγω διεθνών συμβάσεων, ΟΗΕ κλπ. Μιλάμε δηλαδή για πληρωμένους δολοφόνους. Duerte και σφαίρα ανάμεσα στα μάτια σε αυτές τις περιπτώσεις!

- 21 Δεκ 2016, 23:49 #341277 http://news.in.gr/economy/article/?aid=1500121871

ΔΝΤ: Γιατί απαιτούνται φορολογικές και συνταξιοδοτικές μεταρρυθμίσεις

Κατοχικά ταληράκια

Για κάποιο παράξενο λόγο δεν θέλουν χαράτσια και θεωρούν ότι οι φορολογικοί συντελεστές είναι

επιζήμιοι για την απασχόληση και την ανάπτυξη στην επίσημη οικονομία

"I've seen things you people wouldn't believe; Attack ships on fire, off the shoulder of Orion. I watched C-beams glitter in the darkness at Tannhauser gate. All those moments will be lost, in time. Like.. Tears... In rain"

- 02 Ιαν 2017, 01:32 #345540 Jean-Claude Juncker blocked EU curbs on tax avoidance, cables show

However, the leaked cables reveal how a small handful of countries have used their seats on the committee to frustrate concerted EU action and protect their own tax regimes.
Efforts by a majority of member states to curb aggressive tax planning and to rein in predatory tax policies were regularly delayed, diluted or derailed by the actions of a few of the EU’s smallest members, frequently led by Luxembourg.
(...)
A later cable read: “It is impressive to see how some member states present themselves outwardly as proponents of [international tax reforms] and at the same time to watch how they actually behave in EU discussions, protected by confidentiality.”

Βρε τον μπαρουτοκαπνισμένο τον Ζα-Κλώντ...



#peftoapotasynnefa

Tό τοι νομισθὲν τῆς ἀληθείας κρατεῖ.

- 02 Ιαν 2017, 03:17 #345552 #ευρώπητωνλαών

Εδώ να πούμε ότι ο ΟΟΣΑ δουλεύει πάνω στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της αποφυγής φορολόγησης με συστάσεις μη δεσμευτικές. Αλλά οκ για το Λουξεμβούργο μιλάμε σιγά μην ακολουθήσει την πλεμπα, εσείς φάτε γάλα 100 ημερών, άνοιγμα καταστημάτων τις Κυριακές και απελευθέρωση λιγνίτη.

- 02 Ιαν 2017, 11:34 #345586 #noikokiraioi #kariolw #g8777

- 02 Ιαν 2017, 16:42 #345745 Τι ειναι Kluxεμβουργο ευχαριστω.

Θα είμαι πάντα με τους ξυπόλυτους , γιατί αυτοί έχουν το δίκιο με το μέρος τους.

- 08 Ιαν 2017, 16:03 #348732 ΣΥΝΗΘΕΙΑ

του Κωνσταντίνου Πουλή

Σε ένα χωριό αχρείων καταφθάνει μία ανυπεράσπιστη γυναίκα, που ζητάει καταφύγιο και πέφτει θύμα βιασμού. Στην αρχή ένας, μετά κάποιος άλλος, μετά και κάποιος ακόμα, τελικά τη βιάζουν όλοι. Ο πρώτος βιασμός είναι σοκαριστικός. Ο δεύτερος λίγο λιγότερο, αλλά είναι και αυτός σοκαριστικός. Καθώς προχωρούσε η ταινία –που δεν την καλοθυμάμαι τώρα πια– προσπαθούσα να συμφιλιωθώ με την ιδέα ότι ο τελευταίος βιασμός δεν μου φαινόταν πια σοκαριστικός. Ας το θέσουμε λοιπόν ως ερώτημα αρχής: πόσους διαδοχικούς βιασμούς μπορείς να παρουσιάσεις υποθέτοντας ότι η δραματουργική ένταση θα διατηρείται αμείωτη;

Αν κανείς σπεύσει να επισημάνει πως εδώ μιλάμε για ταινία και όχι για την πραγματικότητα, συνεπώς διαπράττουμε ύβριν μιλώντας για δραματουργία, φοβάμαι ότι υποτιμά τη δραματουργική διάσταση των ειδήσεων. Από την ανάλυση του Θουκυδίδη με βάση τα δραματουργικά μοτίβα της τραγωδίας ξέρουμε καλά πως δεν υπάρχει ποτέ καμία εξιστόρηση που να διεξάγεται χωρίς να μετέρχεται δραματουργικά μέσα. Αυτό συμβαίνει με το που ανοίγουμε το στόμα μας για να αφηγηθούμε μια ιστορία, δεν χρειάζεται να το επιδιώξουμε. Οι καημένοι οι παρουσιαστές ειδήσεων λοιπόν ζουν με αυτό το άγχος: Ενώ η ηθική ή νομική βαρύτητα του βιασμού είναι η ίδια, και για τον πρώτο και για τον τελευταίο, το μάτι του θεατή δυστυχώς συνηθίζει.

Έτσι ακριβώς συνηθίζουμε τη δυστυχία που παρακολουθούμε. Και μάλιστα, αυτό είναι το πιο τρομακτικό, συνηθίζουμε και τη δική μας δυστυχία. Όπως κανείς συνηθίζει τη βρώμα του ή τον θόρυβο από τα αεροπλάνα όταν μένει κοντά σε αεροδρόμιο. Υπάρχει ένα φαινόμενο που λέγεται προσαρμογή (ή εξοικείωση) του υποδοχέα στη νευρολογία, και σημαίνει ακριβώς το πώς μαθαίνει η μύτη να μη μυρίζει την ίδια μυρωδιά ή το κορμί να μην καταλαβαίνει το ρούχο πάνω στη σάρκα μας. Κάπως έτσι γλιτώνουμε, γιατί δεν είναι και εύκολο να ξαναγνωρίζεις και να επαναβεβαιώνεις τη θλίψη κάθε μέρα με φρέσκια ματιά. Αυτή η εξοικείωση είναι από τους μηχανισμούς με τους οποίους μαθαίνουμε να κρατάμε μια απόσταση από την πραγματικότητα για να την αντέχουμε.

Το κακό είναι πως ενώ η βρώμα είναι σαν να μην υπάρχει για μας όταν δεν τη μυρίζουμε, δεν συμβαίνει το ίδιο με τη δυστυχία. Είτε δείχνουν τα κανάλια στην τηλεόραση εικόνες ταλαιπωρημένων προσφύγων να ξεπαγιάζουν είτε όχι, αυτοί υπάρχουν. Στη διάρκεια της κρίσης υπήρξε πρώτα μια εξοικείωση με τις εικόνες των αστέγων. Αρχίσαμε να βλέπουμε κάποιους ανθρώπους να τρώνε από τα σκουπίδια, μετά περισσότερους και μετά πάψαμε να μετράμε. Μετά το ίδιο συνέβη με τις αυτοκτονίες και τελευταία με τους πρόσφυγες. Ένα, δύο, τρία, δεκατρία ρεπορτάζ, και κάπου εκεί το κανάλι βαριέται να λέει τα ίδια και τα ίδια.

Επειδή όμως η πολιτική και ηθική βαρύτητα αυτού που συμβαίνει δεν αλλάζει ούτε ελάχιστα ανάλογα με το τι θυμόμαστε και τι δεν θυμόμαστε εμείς, χρειάζεται κάπως να ακονίσουμε τα αισθητήριά μας ώστε να μην ξεχνάμε. Όπως εκείνο το φάντασμα του πατέρα στον “Άμλετ” που φωνάζει «θυμήσου με», χρειάζεται να εξακολουθήσουμε να σκεφτόμαστε αυτό που οι ψυχικές μας άμυνες και η βαριεστιμάρα των καναλιών μάς καλούν να ξεχάσουμε. Πώς;

Μία λύση θα ήταν να αμφισβητήσουμε τη συναισθηματική βάση της ηθικής. Να αποδεχτούμε ότι στην πράξη μπορεί να οδηγείται κανείς από κίνητρα που δεν είναι τόσο αυθόρμητα, αλλά αυτό είναι αδιάφορο. Όπως συμβαίνει με τον οδηγό του ασθενοφόρου, που δεν μπορούμε να περιμένουμε ότι θα ζει καθημερινά την αγωνία ζωής και θανάτου των επιβατών του, αλλά θα οδηγεί γρήγορα όταν χρειάζεται, έτσι και εδώ μπορεί να αρκεί μια επιμονή που δεν εξαρτάται (μόνο) από τη φόρτιση. Το ζήτημα είναι πως αν αφεθούμε στη συναισθηματική μας αντίδραση, η εμπειρία λέει ότι αυτή δεν διαρκεί πολύ. Πόσα ρεπορτάζ για πρόσφυγες που κρυώνουν μπορούμε να δούμε και να έχουμε την ίδια αντίδραση, με την ίδια ένταση;

Επίσης, μπορούμε να ξανασκεφτούμε όχι τη συναισθηματική βάση της ηθικής, αλλά την πολιτική της αξία. Να αμφισβητήσουμε την ίδια την ηθική αντιμετώπιση των πολιτικών προβλημάτων. Αν υποθέσουμε ότι το να βασιζόμαστε στο συναίσθημα είναι επισφαλές, σκεφτόμαστε μετά αν μπορεί να υπάρξει αντίδραση που να μην έχει ανάγκη από τη συμπόνια. Αυτή θα ήταν μια πολιτική ανάγνωση που θα σνόμπαρε τη συναισθηματική σκέψη, λέγοντας ότι αυτά παθαίνουμε όταν προσπαθούμε να λύσουμε πολιτικά προβλήματα με ηθικά εργαλεία. Περιμένουμε, θα έλεγαν κάποιοι, να σταθμίσουμε την ηθική αγανάκτηση που προκαλεί το θέαμα του πόνου, για να ζυγίσουμε μετά κι εμείς ποιες είναι οι πιθανότητες να κουνηθεί κάποιο φυλλαράκι, με αποτέλεσμα έναν αδιέξοδο, γλυκερό ανθρωπισμό. Η σκέψη αυτή δεν ταιριάζει και πολύ στο δικό μου σκαρί.

Από την αρχή της κρίσης, από τη θέσπιση των πρώτων μέτρων που επιβλήθηκαν με το πρώτο μνημόνιο, αναρωτιόμασταν πόσο θα κρατήσει αυτό, ποια είναι τα περιθώρια της ανοχής που θα επιδείξει ο κόσμος που υφίσταται τις συνέπειες αυτής της πολιτικής. Αυτό κατάντησε πικρό αστείο στα χείλη των συστημικών σχολιαστών, που ειρωνεύονταν τις αισιόδοξες αριστερές προβλέψεις για εξεγέρσεις που καταφθάνουν οσονούπω, μετά το καλοκαίρι, με την επόμενη ψήφιση εξοντωτικών μέτρων κοκ. Οι σκέψεις για τη συνήθεια είναι για μένα μια προέκταση της ίδιας σκέψης για το τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους τόσο ανεκτικούς στη χειροτέρευση της ζωής τους. Δεν νομίζω ότι ωφελεί να υποβαθμίσουμε τη σημασία των συναισθημάτων, ούτε θεωρώ βεβαίως πρόσφορη στρατηγική την προπαγάνδα προκειμένου να τα χειραγωγήσουμε. Φοβάμαι όμως ότι είναι αναπόφευκτο, πως αν ποτέ κάτι κουνηθεί, θα είναι από μια απότομη εξαίρεση από τον κανόνα της επανάληψης. Θα είναι δηλαδή αυτό που μας ταρακουνάει εκτός συνήθειας.

Υπάρχουν ειδικοί όλων των λογιών που σκέφτονται τι πρέπει να γίνει. Το νόμισμα, το χρέος, οι τράπεζες, τα επιτόκια κοκ. Αυτά είναι για επιστημονικές φύσεις, για ανθρώπους με θετικό μυαλό. Η δική μου σκέψη από την αρχή της κρίσης εξασκείται σε παραλλαγές στο ίδιο πάντα ερώτημα: πώς εξηγείται τόση ανοχή; Έχω φάει μια φορά σε μεξικάνικο εστιατόριο, όπου δύο φίλοι έκαναν διαγωνισμό αντοχής στα καυτερά, με αποτέλεσμα να προσθέτουν πιπέρι στο τσίλι και τσίλι στο πιπέρι, μέχρι που φώναζαν και τα μάτια και η μύτη τους και το στόμα τους να σταματήσουν. Αυτή είναι η «προσαρμογή του υποδοχέα» για το κάψιμο: ο μαθημένος στα καυτερά θέλει όλο και πιο καυτερά για να καταλάβει. Έτσι λοιπόν κι εμείς, τα τέκνα της κρίσης, φαίνεται ότι όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερο χρειάζεται να σκληρύνει το παιχνίδι προκειμένου κάτι να μπορέσει να περάσει κάτω από χοντρό μας δέρμα. Γινόμαστε χοντρόπετσοι. Θύματα του δόγματος του σοκ, δεν καταλαβαίνουμε τίποτα. Βλέπω τις καθιερωμένες πορείες για την πρωτομαγιά, για το πολυτεχνείο, ακόμα και (φευ!) για τον Γρηγορόπουλο, και πάντα σκέφτομαι ότι δεν μπορώ να περιμένω τίποτα από τέτοιους μηχανισμούς τελετουργικά επαναλαμβανόμενης μαχητικότητας. Η συνήθεια μυρίζει παραίτηση.

Έλεγε ένας φίλος για τον στρατό, ότι πέρασε τις μέρες της βασικής εκπαίδευσης αδημονώντας να έρθει το πρώτο επισκεπτήριο. Όταν ήρθε, όλοι ήταν μετά χάλια. Πάνω που είχαν αρχίσει να συνηθίζουν και να βρίσκουν παρηγοριά στις μικροχοντράδες τους και τις φανταροπαρέες τους, το επισκεπτήριο θύμισε ξανά πώς ήταν ο κανονικός κόσμος, αυτός από τον οποίον προήλθαν όλοι, λίγες μέρες νωρίτερα. Κάπως έτσι φαντάζομαι ότι λειτουργεί ο λεγόμενος «ιδρυματισμός». Αντί να έχει σκέψεις ελεύθερου ανθρώπου κανείς, και να φαντάζεται παραλίες και βουνά, σκέφτεται τον προαυλισμό. Και μαθαίνει να περιμένει τη βολτίτσα στο προαύλιο, ώστε να μην απελπίζεται που του λείπει κάθε μέρα ο καθαρός αέρας του βουνού.

Δεν είμαστε φυλακισμένοι. Προστατευόμαστε όμως κι εμείς από την ελπίδα, για να μη θυμόμαστε πώς είναι να φαντάζεσαι τη ζωή σου αλλιώς. Αυτή η συνήθεια λοιπόν μάς προφυλάσσει από το επισκεπτήριο, από την ανάμνηση της όντως ζωής, από το οδυνηρό «πώς θα ήταν τα πράγματα αν…» Δεν ξέρω καθόλου πώς θα ήταν αυτό το «αν»: τι θα ζητούσαμε και τι θα πετυχαίναμε. Ξέρω όμως ότι όπως υπάρχει «ηδονή στον πονόδοντο», που έλεγε ο Ντοστογιέφσκι, έτσι υπάρχει και μια ηδονή στην καρτερικότητα, στο να μην περιμένουμε και να μην ελπίζουμε τίποτα. Δεν εννοώ το καζαντζακικό «δεν ελπίζω, είμαι ελεύθερος», που γράφουν τα κοντομάνικα στο Μοναστηράκι, εννοώ κάτι πολύ απλό και βαρύ: ότι έτσι σωζόμαστε από την απελπισία, με το να μην επιδιώκουμε τίποτα. Όσο σκεφτόμαστε μόνο αυτό που θα θέλαμε να συμβεί και φαντασιωνόμαστε εξεγέρσεις και φλεγόμενα πεζοδρόμια να πιέζουν γραφειοκράτες, απλώς και μόνο μελαγχολούμε. Αυτό που προτείνω είναι να κατανοήσουμε τα «δευτερογενή οφέλη» αυτής της ψυχικής στάσης, ώστε να καταλάβουμε πώς διάολο γίνεται να περνάει τόσος καιρός και να μην κουνιέται φύλλο.

Το 2013, ένας άνδρας που είχε μείνει επί δεκαπέντε χρόνια σε ένα ενοικιαζόμενο δωμάτιο 1,56 τ.μ., στο Παρίσι, ζήτησε να του επιστραφούν τα ενοίκια, ως αποζημίωση για τις άθλιες συνθήκες της ζωής του. Γι’ αυτή τη σοφίτα χωρίς τουαλέτα πλήρωνε 300 ευρώ τον μήνα. Ο δικηγόρος της ιδιοκτήτριας μετέφερε την ευθύνη στο μεσιτικό γραφείο, καθότι αυτό το δωματιάκι παραβίαζε τη νομοθεσία, που επέβαλε να είναι τουλάχιστον 9 τ.μ. η επιφάνεια και 2,20 το ύψος. Όταν τον ρώτησαν οι δημοσιογράφοι πώς τα κατάφερε να μείνει εκεί για τόσα χρόνια, ο 50χρονος ενοικιαστής απάντησε: «συνηθίζει κανείς». Έχω γράψει ένα μικρό διήγημα βασισμένος σε αυτή τη φοβερή ιστορία και ιδίως στην καταληκτική φράση της, που απηχεί μια σοφία ντοστογιεφσκική, όπως όταν ο συγγραφέας λέει ότι ο άνθρωπος είναι το ζώο που συνηθίζει τα πάντα, στις «Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων». Να ακούσουμε λοιπόν την ηχηρή παρότρυνση του Μάνου Χατζηδάκι να μη συνηθίσουμε το τέρας. Μιλούσε κάποτε για φασισμό και εννοούσε πράγματα που φαίνονται τώρα σχεδόν αγαθόκακα συγκριτικά, την Αυριανή κλπ, σε σύγκριση με τους αεράτους νεοναζί που κυκλοφορούν δίπλα μας τόσο αναίσχυντα σήμερα. Όμως σε αυτό το σχόλιο δεν μιλάει για την απλή χυδαιότητα. Μιλάει για τη συνήθεια που μαθαίνει τον άνθρωπο να αποδέχεται ησύχως τους εξαφανισμένους και βασανισμένους της χούντας του Πινοσέτ. Συνηθίζουμε για να μπορούμε να αντέχουμε. Για να μη χρειάζεται να σκεφτόμαστε ότι γίνεται και αλλιώς. Ταυτοχρόνως, η συνήθεια είναι ο τρόπος με τον οποίον εδραιώνεται η αποδοχή της βαρβαρότητας. Ένας ταπεινός και κρίσιμος στόχος λοιπόν είναι ακριβώς αυτός: να μη συνηθίσουμε.

link

- 08 Ιαν 2017, 16:43 #348742 + πολλά

- 13 Ιαν 2017, 11:38 #351721 http://news.in.gr/economy/article/?aid=1500124792

Ρουκέτα Σόιμπλε: Χωρίς ΔΝΤ, νέο πρόγραμμα για την Ελλάδα

"I've seen things you people wouldn't believe; Attack ships on fire, off the shoulder of Orion. I watched C-beams glitter in the darkness at Tannhauser gate. All those moments will be lost, in time. Like.. Tears... In rain"

- 13 Ιαν 2017, 12:08 #351738

«Η Ελλάδα επέλεξε έναν μακρύ και επίπονο δρόμο. Το 2015 αποφάσισε να συνεχίσει να ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις της ως μέλος της ευρωζώνης και να απορρίψει την εναλλακτική λύση που ήταν η αποχώρηση από το ευρώ. Τώρα εμείς πρέπει από την πλευρά μας να επιμείνουμε στην εφαρμογή των συμπεφωνημένων»

καθηστε να σας γ@μησουμε τωρα για την |λογοκρισία| που κανατε οχοχοχοχο

- 13 Ιαν 2017, 12:38 #351750 Αντιλαμβάνεσαι βέβαια τι όμορφη εναλλακτική θα ήταν η αποχώρηση από το ευρώ για να στην προτείνει ο ίδιος ο Δρακουμέλ...

"I've seen things you people wouldn't believe; Attack ships on fire, off the shoulder of Orion. I watched C-beams glitter in the darkness at Tannhauser gate. All those moments will be lost, in time. Like.. Tears... In rain"

- 13 Ιαν 2017, 12:45 #351753 Δεν εθεσα καν το διλημμα απο την μερια μου.

Ομως ο Σοιμπλε το λεει ξεκαθαρα. Σας ειπα να φυγετε, αφου καθησατε θα κανετε οτι λεω.