Ξέρω και ανθρώπους που ξεκινήσαμε και απλά δεν τελειώσανε ποτέ, worst case να συμβει το ιδιο και σε μενα. Οκ θα πεις τζάμπα η προσπάθεια μέχρι εκείνο το σημείο και τα έξοδα (τα οποία ευτυχώς δεν ειναι πολλά, σίγουρα λιγότερα απο οτι υπολόγιζα).
Βασικα δεν υπάρχει περίπτωση να πω οχι σε κατι χωρίς να δοκιμάσω και μετά να μετανιώσω και να αναρωτιέμαι "αν" και τι θα γινόταν.
Απο οτι βλέπω οι απαιτήσεις χρονικά είναι πολύ μεγάλες. Θα κοψω οτι ειναι δυνάτον ώστε να επηρεαστεί η οικογένεια το λιγότερο δυνατό , χωρίς να ειναι δυνατόν δυστυχώς να μην νιώσουν τη διαφορά. Πχ εχω πάρει απόφαση με το που θα ξεκινήσω να απενεργοποιήσω το λογαριαςμό μου στο face book (οχι οτι ειναι και τίποτα πολυ ενεργό αλλα όλο και θα χαζέψω κανα μισάωρο προς το βράδυ ) , τα fora (.....) και οποία άλλη ενασχόληση ειναι μη απαραίτητη . Θα περιορίσω και τη μη απαραίτητη εργασία στο βαθμό που είναι δυνατό.
Το μεγάλο ερώτημα παραμένει το ακριβές αντικείμενο. Ειναι ερώτηση κλειδί, αν καταφέρω και βρω κατι κοντά στο εργσιακό αντικείμενο θα ειναι πολυ πιο εύκολα τα πράγματα. Ευτυχώς εχω κάποιο καιρό να καταλήξω σε αυτό.

Το μεσημεριανό μου το έτρωγα στις 10μιση το βράδυ
... και ένα σαντουιτσάκι στο πανεπιστήμιο στα γρήγορα πριν αρχίσει το μάθημα...
Και δεν με βλέπω... 
Το ότι ήταν Διδάκτορας και στο LSE δεν με βοηθούσε καθώς είχε τα standards του LSE.