- 17 Δεκ 2016, 14:34
#339689
rafi έγραψε:QsisVTS έγραψε:
και ευτυχώς που έσπασα και το πόδι μου και τελείωσα και τη διπλωματική (για να λέω ευτυχώς που έσπασα το πόδι μου μάλλον δεν έχω και πολύ τα λογικά μου πλέον 
)
τουλάχιστον τώρα ψυχικά είμαι ένας βούδας 
χμμμ, δηλαδή πρέπει να σπάσω και γω πόδι για να τελειώσω επί τέλους τη ρημάδα τη διπλωματικη του μεταπτυχιακού; Μου μένου 2,5 μήνες deadline.. και μετά ξανά παράταση 
κοίτα η αλήθεια είναι ότι δε σου εύχομαι αυτό το πράγμα γιατί ήταν μια ζωντανή κόλαση από πολλές απόψεις
κι εγώ στην ουσία με deadline λειτουργούσα αλλιώς μπορεί να μην είχε τελειώσει ακόμα το θέμα
απλά σκέψου ότι για κάνα μήνα ήμουν παγιδευμένος στο δωμάτιό μου και αντί να αράζω και να ξεκουράζομαι σηκωνόμουν από το κρεβάτι και έβγαζα 8ωρα+ στο pc με το πόδι ειδικά τις πρώτες μέρες να πρήζεται και παράλληλα είχα και το πρόβλημα ότι έτρεχαν και δουλειές στη δουλειά τις οποίες δε μπορούσαν να μου κάνουν άλλοι, δηλαδή πριν καταπιαστώ αποκλειστικά με αυτό κάθισα 2 μέρες και έβγαζα προκαταβολικά υποχρεώσεις του μήνα (ο,τι θα είχε πρόστιμο δηλαδή, γιατί από actual δουλειά έμεινα σαφώς πίσω και ακόμα το συμμαζεύω)
απλά μου δόθηκε η ευκαιρία να ασχοληθώ κυρίως με αυτό για 25 μέρες χωρίς να έχω και τη κούραση της δουλειάς, τη μέρα που πήγα να παρουσιάσω διπλωματική το πρωί ήταν από τις λίγες φορές που είχα βγει από το σπίτι μου (συνολικά 5 φορές το μήνα και οι 3 ήταν για υποχρεώσεις) και μόλις είχα βγάλει το γύψο ακόμα δεν είχα συνηθίσει να το πατάω και μέχρι τελευταία στιγμή μου έστελνε ο καθηγήτης μου mail να κάνω διορθώσεις και ήμουν πάνω από το laptop όσο περίμενα να εξεταστώ στο Ασκληπιείο
ήθελε τη δουλίτσα του δηλαδή που φυσικά αν έκανα σε βάθος πολλών μηνών που είχα μπροστά μου δε θα ήταν τίποτα, αλλά η αναβλητικότητα με οδήγησε να λέω πάλι καλά που έσπασα το πόδι μου και τι θεία παρέμβαση ήταν αυτή
διαφορετικά θα έπρεπε να ασχολούμαι με το να ζητάω παρατάσεις από το συμβούλιο των καθηγητών (ήμουν ήδη σε κάποιο καθεστώς παράτασης λόγω του ότι είχαν μείνει πολλοί πίσω, αλλά αν δεν παρουσίαζα τον Οκτώβριο θα έμενα μόνος και η θέση μου θα ήταν δύσκολη και ούτε ο μόνος ήμουν που δούλευα ούτε ο μόνος που γενικά είχε τρεξίματα, φίλης μου δηλαδή σχεδόν πέθανε ο πατέρας της και αυτή έκλεισε πιο νωρίς από μένα τις υποχρεώσεις της, αυτή τι να πει δηλαδή; ), οπότε δεν αναφέρθηκα καν σε ιατρικούς λόγους κτλ απλά εκμεταλλεύτηκα την ευκαιρία και αντί να λιώσω στα video games και τη wikipedia και τα φόρουμ κάθισα και έκανα αυτό
άλλωστε μόλις πάρεις μπρος σου βγαίνει στη συνέχεια και ανεβάζεις ρυθμό, παρά τα όποια προβλήματα θα σου σκάσουν (όπως πχ ενώ είχες στο νου σου να κάνεις τα υπολογιστικά σου με το τάδε πρόγραμμα που ξέρεις ήδη θα πρέπει να τα κάνεις με ένα άλλο πιο κατάλληλο και κάθεσαι σε 2 μέρες που βάζεις το πολύ διορία στον εαυτό σου να το μάθεις μην έχοντας κανέναν να σου εξηγεί τίποτα
)
επίσης πάντα ενώ κάποια πράγματα λες θα μου πάρουν τόσο σου παίρνουν σαφώς παραπάνω, άλλες φορές και το αντίθετο βέβαια αλλά πιο σπάνια
τέσπα 5 μέρες πριν την ορισμένη ημερομηνία ήμουν σε θέση να πω ότι είμαι έτοιμος (και ο καθηγητής - σωστά βέβαια- δε μου όριζε ημερομηνία αν δεν ήταν βέβαιος ότι θα παρουσιάσουμε κάτι και δε θα εκτεθεί, οπότε παρά τη διορία μου έλεγε δείχνε μου πράγμα και όταν κι εφόσον κρίνω ότι είσαι έτοιμος θα σου ορίσω )
ε σε όλο αυτό το διάστημα έζησα μια μοναστική σχεδόν ζωή
γεμάτη στερήσεις πόνο και πνευματική περισυλλογή
και μόλις βγήκα από αυτή τη κατάσταση και λυτρώθηκα είχε χειμωνιάσει
απλά έφυγε ένα τεράστιο βάρος από πάνω μου, το οποίο δημιουργησα σε τεράστιο βαθμό μόνος μου βέβαια, αλλά τουλάχιστον είχα από παντού στήριξη αυτό να το παραδεχτώ
δηλαδή και οι δικοί μου και οι καθηγητές μου και από τη δουλειά μου, μέχρι και από τη γραμματεία της σχολής όλοι με στήριξαν και όλοι συνέβαλλαν με τον τρόπο τους στο να μπορώ να το καταφέρω
άσχετα από το δικό μου ζόρι (κάποιες μέρες να ξυπνάω 7 το πρωί και να γυρνάω σπίτι 10μισή το βράδυ), αυτό ήταν δική μου επιλογή, όταν άρχισα κάποια στιγμή που τελείωσαν οι παρακολουθήσεις να βαλτώνω και να έχω εκκρεμότητες επειδή είχα και θέματα με τη δουλειά και μου βγήκε και ελαφρώς σε θέματα υγείας από το άγχος, όταν θέλησα και ζήτησα στήριξη την είχα
προσπάθησα κι εγώ βέβαια να τους έχω όλους ευχαριστημένους, αλλά αυτό δεν είναι και πάντα εύκολο και παρά τη γνωστή μου δυστροπία είχα θα έλεγα και πολύ καλύτερη αντιμετώπιση από αυτή που ενδεχομένως θα μου άξιζε...
τώρα ζωάρα το μόνο που μου μένει είναι να επικεντρωθώ στη δουλειά μπας και βγάλω κάνα σοβαρό φράγκο, γιατί όλη αυτή η ιστορία με κράταγε πίσω και σε αυτό το κομμάτι
η μόνη παρενέργεια από αυτό το καθισιό είναι ότι πάνω που είχα αρχίσει να στρώνω και να γίνομαι τουμπάνι οδηγήθηκα σε κάποια σαπίλα, αλλά ευτυχώς είναι ακόμα διαχειρίσιμη (καμιά σχέση με των προηγούμενων ετών που είχα γίνει μπουρές κανονικός) , πρέπει όμως να επιστρέψω σύντομα σε προπονήσεις ώστε να έχουμε το νους υγιής εν σώματι υγιή πακέτο της επιτυχίας
και ας πονάει λίγο το πόδι, πλέον έχει κολλήσει σε κάτι τέστ που του έκανα
ο πόνος άλλωστε είναι μες στη ζωή τι να κάνουμε.. άμα πονάς και πολύ παρατεταμένα στο τέλος το συνηθίζεις και δε το σκέφτεσαι
καθηγητές τρεις και εχάθη η πατρίς
Το μεσημεριανό μου το έτρωγα στις 10μιση το βράδυ 
