- 28 Νοέμ 2016, 20:39
#332204
elvet έγραψε:Αυτό με το καλό σύστημα υγείας της Κούβας το διαβάζω από ‘δω κι από ‘κει, αλλά η δική μου πληροφόρηση άλλα λέει. Δεν έχω πάει στην Κούβα αλλά έχουν πάει άνθρωποι που εμπιστεύομαι και γνωρίζω.
Π.χ.1. Οικογενειακή φίλη ορκισμένη κνίτισσα, γιατρός και γενικά πολύ διαβασμένη. Πήγε με κομματική αποστολή-υποστήριξη τη δεκαετία του ΄’90 και έφριξε από την απόλυτη ένδοια στις πρωτοβάθμιες υπηρεσίες υγείας. Αυτό το κάθε χωριό και γιατρός και κέντρο υγείας, ουσιαστικά ήταν μία παράγκα με ότι περίσσευε από υλικό. Χαρακτηριστικά μου είπε ότι έκαναν διάγνωση εγκυμοσύνης με χωνί-ακουστικό και εξωτερική ψηλάφηση. Φυσικά υπάρχουν μερικά πολύ καλά νοσοκομεία στην Αβάνα, αλλά όχι για τους κοινούς προλετάριους κατοίκους (βιτρίνες για ξένους π.χ. Μαραντόνα, Τσάβες και τους κομματικούς φίλους). Το επίπεδο όμως των διαθέσιμων γιατρών στους κατοίκους του νησιού ήταν πολύ κακό, ούτε για βοηθοί νοσηλευτών δεν θα έκαναν στην Ελλάδα, μου είπε η φίλη του παραδείγματος που αναθεώρησε αρκετά από τα σοσιαλιστικά «πιστεύω» της με την επιστροφή της από την Κούβα.
Π.χ.2. Ως φοιτητής ήμουν μέλος διεθνούς οργάνωσης φοιτητών κτηνιατρικής. Οργανώθηκε αποστολή βοήθειας προς τους αντίστοιχους φοιτητές στην Κούβα, με αποστολή βιβλίων, μικροσκοπίων, αναλωσίμων, εξοπλισμού, δωρεά από πολλές ευρωπαϊκές σχολές μετά από αιτήματα των τοπικών φοιτητικών συλλόγων. Η βοήθεια παραδόθηκε από 5 μέλη της διεθνούς ένωσης που πήγαν (1998) εκεί για μία εβδομάδα και έγινε η αντίστοιχη παρουσίαση στο επόμενο συνέδριο: κοντολογίς το πανεπιστήμιο δεν είχε τίποτα! Ούτε σύριγγες, ούτε γάζες και υπήρχε ένα μικροσκόπιο (σοβιετικής κατασκευής) για 100 άτομα, δεν υπήρχαν υλικά για αναλύσεις, καλλιέργειες, χειρουργεία και μία εικόνα εγκατάλειψης παντού. Το πιο χαρακτηριστικό ήταν ότι το εκεί προεδρείο των φοιτητών που ζήτησε τη βοήθεια απαίτησε από τους ξένους που πήγαν εκεί, χρήματα και «μπαξίσι» γιατί ήταν «υπεύθυνοι».
Ακριβώς έτσι!
Είχα πάει το 91 για 2 εβδομάδες και οι άνθρωποι ήταν βουτηγμένοι στη μιζέρια, παρέμεναν όμως χαμογελαστοί, κάτι σαν τσιγγάνοι σε καταυλισμό.
Μπροστά στην Κούβα του 91 η Βουλγαρία του 91 ήταν σα να συγκρίνουμε Αλβανία με Σουηδία, σκεφτείτε ότι πιό χάλι μπορείτε να φανταστείτε και πολλαπλασιάστε το επί 10.
Απίστευτα σκηνικά,
- με "καταστήματα" που είχαν ράφια για πχ 100 πράγματα, είχαν μέσα 10 πράγματα και "απασχολούσαν" 6 άτομα για 2 πελάτες ημερησίως,
- παρατημένα κυριολεκτικά κτίρια που ότι χάλασε δε φτιάχτηκε, να βλέπεις πχ την ψευδοροφή από το Hilton Αβάνας (Habana Libre μετά το rename) να έχει γίνει κομμάτια και να παραμένει έτοιμη να πέσει,
- φοβερή προσπάθεια για πλύση εγκεφάλου, υπήρχε πχ μουσείο με επιστημονικά επιτεύγματα Κουβανών επιστημόνων, όπου οι Κουβανοί είχαν ανακαλύψει μεταξύ άλλων τη διπλή έλικα του DNA και την πυρηνική ενέργεια,
- Ο Φιδέλ κυκλοφορούσε με W126 S-Class, και ο αδερφός του με μία ίδια, ο Γερμανός πρέσβης είχε 911 που ήταν και τοπικό αξιοθέατο, ο Ελ πρόξενος είχε Golf II.
- Υπήρχε "καλωδιακό" κανάλι με ταινίες μόνο για ξένους σε κάποια ξενοδοχεία, με ποινή φυλάκισης αν ένας Κουβανός έβλεπε έστω και λίγο. Οι περισσότεροι πίστευαν πως ο υπόλοιπος πλανήτης ζούσε όπως αυτοί στην καλύτερη περίπτωση, όλα τα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά σήματα που ερχόντουσαν από Miami μεριά έτρωγαν jamming.
- Λόγω Αντρέα είχαν τους Ελ σε πολύ μεγάλη εκτίμηση, πολλοί είχαν δει και ταινίες της Μελίνας Μερκούρη (!),
- Η μιζέρια υπήρχε παντού, σε πλησίαζαν ωραίες γυναίκες που σου πρότειναν να σου κάτσουν για ένα σαπούνι (!!!). Στα club (που φυσικά μόνο ξένοι ή μεγαλοστελέχη μπορούσαν να πάνε) ερχόντουσαν κοπέλες 16-17 χρονών φορτωμένες από επαρχία σε κάτι πούλμαν της κακιάς ώρας, τις έδιναν 1 (ένα!!!) τσιγάρο και ένα ποτήρι χυμό και κρατούσαν ποσοστό από ότι έβγαζαν. Οι τιμές ήταν τόσο ξεφτίλα που μπορούσες να κανονίσεις όργιο με 3-4 δολλάρια.
- Γερή εγκληματικότητα που ούτε το σκεφτόσουν να κάνεις βόλτα ακόμα και μέρα σε στενάκια αν δεν είχες παρέα άλλα 5-6 άτομα, ανασφάλεια αντίστοιχη με φαβέλα.
- με τους συντρόφους Σοβιετικούς ήταν αγριοπαρμένοι γιατί τους παράτησαν στη μοίρα τους από Γκορμπατσόφ και μετά,
- υπήρχε και παρακολούθηση παντού, φεύγαμε πχ για βόλτα και επιστρέφοντας το βράδυ ο ξεναγός (που δεν ήταν μαζί) μας έλεγε πως κακώς παραγγείλαμε εκείνο το παγωτό, τον Κάστρο τον φωνάζαμε Βρασίδα αφού μόνο με το άκουσμα του ονόματος σταματούσαν όλες οι συζητήσεις γύρω σου.
Για καλή ή κακή μου τύχη το καλοκαίρι του 91 ήμουν 17κάτι ετών, ούτε κάπνιζα, ούτε έπινα, ούτε γυναίκες ήξερα τί ακριβώς είναι, μόνο διάβασμα για πανελλήνιες ήξερα
οπότε ενδεχομένως δεν φχαριστήθηκα τα καλά του τόπου, μου έμεινε μόνο η μιζέρια.
Ευτυχώς με έκοψε και φόρτωσα μία τσάντα Cohiba/Romeo Y joliet και μία κούτα μπουκάλια Havana Club 100 ετών, που αξιοποιήθηκαν στα επόμενα χρόνια όταν επιτέλους ωρίμασα.
1994-2009: Citroen ZX 1.6 ->872.000km ,2005: Citroen C4 1.4 ->123.000km, 2009: Citroen C5 2.0 ->261.000km
Που είναι χαλαρά απ τους ασφαλέστερους προορισμούς στον κόσμο?
. Ο Τσακαλώτος, αλλά και ο ίδιος ο Τσίπρας πετάνε μπηχτές σιγά σιγά. Ίσως βλέπουν ότι δεν τους βγαίνει με τίποτα και προτιμούν να την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια όσο ακόμα απολαμβάνουν διψήφια ποσοστά δημοτικότητας. 
