- 27 Αύγ 2016, 23:34
#293497
Θα μπορούσε να μπει στο "αρέσει δεν αρέσει", στις Ιδανικές Διαδρομές, στο φώτο από το αυτοκίνητό σας, αλλά είναι πιο κατάλληλο εδώ.
Πριν 2-3 μέρες έκανα κάτι που μου έχει λείψει πολύ από τότε που έγινα χαζομπαμπάς, είτε λόγω υποχρεώσεων, είτε λόγω πες οτι θέλεις. Το παιδί στην οικογένεια, χωρίς την ευκολία του να υπάρχει ένα 2ο 3ο πρόσωπο να συνεισφέρει, σε περιορίζει κάπως, ιδίως τον πρώτο καιρό. Σύντομα όμως... (αλλά ως τότε, υπομονή λίγο...)
Δοθείσης της ευκαιρίας, μόνος στο σπίτι, οργάνωσα ένα μονοήμερο
όπως παλιά (sic)... Προορισμός με αυστηρό μπάτζετ των 60 ευρώ με όλα μέσα. Η τοποθεσία ήταν δύσκολη υπόθεση. Οπως και δήποτε, ήθελα να φτάσω κάπου που δεν είχα ως τώρα (και πιστέψτε με έχει αρκετές γωνιές ακόμα). Το "σφύριγμα" ενός φίλου (Γειά σου Χαράλαμπε!!), φυσιολάτρη κ αυτού, ορμώμενου εξ Ορεστιάδας ήταν η αφορμή να δώσουμε σημείο ραντεβού στην πατρίδα Ξάνθη. Προορισμός η βόρεια περιοχή άνω του Παρανεστίου, όπου υπήρχε άσφαλτος. Φράγμα Θησαυρού και όλο το ανέβασμα προς δάσος Ελατιάς έχουν καλυφθεί, το ίδιο κ το ανέβασμα προς Κατάφυτο Δράμας / Λευκογείων - Μικροκλεισούρας. Είχε μείνει η ανάβαση προς το χωριό Διπόταμα, με τους Καταρράκτες της Αγ. Βαρβάρας πριν το χωριό και τους καταρράκτες Λεπίδα μετά το χωριό. Εκεί θα πάμε. Μαζί με τη βόλτα από το Δασικό χωριό Ερύμανθου με το "βόρειο κύκλο" της που πλέον έχει ασφαλτοστρωθεί.
Εδώ η πρώτη "φάση" εκδρομής αν ενδιαφέρεστε,
εδώ η δεύτερη
Αξημέρωτο ξεκίνημα, σωστή μουσική, καφές και προμήθειες. Κάμερες, φαγητά, αλλαξιές ρούχων καλή διάθεση. Από μόνος ξύπνησα 5 παρά, (παρά το ότι δούλευα την προηγούμενη βραδυνός) και έβαλα μπρος. Οικονομική οδήγηση ως Ξάνθη, με το κομμάτι Στρυμόνα - Καβάλα από την παλιά ε.ο. (των αναμνήσεων, πρώτων ταξιδιών και 2,4 ευρώ εξοικονόμησης χωρίς διόδια της Εγνατίας) με την αυγή να σκάει στο κύμα λίγο πριν τους Αμμόλοφους.
Δαιμονισμένο πέρασμα από την περιφερειακή Καβάλας, NOT, καθώς η κίνηση και το κακό πλέον οδόστρωμα έχουν αφαιρέσει μεγάλο μέρος της οδηγικής ευχαρίστησης.
Η γενικότερη ηρεμία σπάει στο πέρασμα τη γέφυρα Νέστου, τουνελάκι καμιά 200 300 μέτρα και ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ αέρας ξαφνικά να δέρνει το αμάξι. Βαρδάρης; Νομίζουν οι Σαλλονικείς ότι ο αέρας τους είναι κάτι άξιο αναφοράς. Τι να πιάσει μπροστά στον Ξανθιώτη τρελοαέρα. Οδηγώ ευθεία και το τιμόνι είναι στραμμένο αριστερά a la Nascar. Z palace, να και ο συνοδηγός.
Μπουγάτσα πρωινή στην Άνοιξη στην μικρή πλατεία. Πάνε οι εποχές της καλής μπουγάτσας. Αποφύγετε...
Ανέβασμα για τη παλιά γειτονιά, 4ο σώμα στρατού και μπάσιμο στον μαγευτικό {14} Ξάνθης Δράμας. Υπέρ - αγαπημένος, τον "δοκίμαζα" και με ποδήλατο πριν βγάλω δίπλωμα.
Ο συνοδηγός δεν είναι, μεν, φίλος του στροφιλικιού, αλλά εκτιμά τον φρέσκο αέρα. Η φύση μαγευτική. Διασταύρωση για Πίλημα, διασταύρωση για Πομακοχώρια, άνοιγμα του δρόμου πέρασμα από το πανοραμικό σημείο της Σταυρούπολης, Σταυρούπολη, μικρές έρημες {14} ευθείες και Παρανέστι. Δεξιά σε "άγραφα" εδάφη. Στροφιλίκι "κακό", καταπράσινο τοπίο. Το πρώτο χωριό που περνάμε ξώφαλτσα, όνομα και πράμα... "Πρασινάδα"...
Ήδη από το 4ο 5ο χλμ δεν υπάρχει σήμα κινητής τηλεφωνίας. Έχω ενημερώσει πού και με ποιον θα είμαι, οπότε αφήνω τα άλλα στην ηρεμία τους. Κανένα αμάξι ως τη γέφυρα του Θόλου. Ξύλινη, παλιάς κοπής.
Προχωράμε με τη φύση στα καλύτερά της και το ρέμα - παραπόταμο του Νέστου να χωρίζει τις κατάφυτες
ορμανιασμένες πλαγιές.
Πρασινάδας απολυταρχία
Στροφές στροφούλες, διασταύρωση για Πρασινάδα, δεύτερη ξύλινη γέφυρα (αν βρεθείτε σε αυτές, προσέξτε τα καρφιά - βίδες που προεξέχουν, δε θέλετε να πάθετε λάστιχο κάπου εκεί)
και επαρκής πληροφόρηση ότι φτάσατε κοντά στους καταρράκτες Αγ. Βαρβάρας. Με 200 300 μέτρα χωματόδρομο, αφήνετε αμάξι και ακολουθείτε "το ένστικτό" σας και κάποιες ενδείξεις για να σας οδηγήσουν σε αλλη τόση απόσταση στους καταρράκτες.
Ηρεμία, υγρασία, πεταλούδες και λιβελούλες στη μέση του πουθενά. Και ένας καταρράκτης με την όμορφη λιμνούλα αποζημιώνουν. Υψόμετρο ημιορεινό, 400m περίπου. Αξίζει όμως να προχωρήσετε.
Μερικά χιλιόμετρα ακόμα και φτάνουμε στο μικρό χωριό των Διποτάμων. Λιγοστοί κάτοικοι, κτηνοτροφία κυρίως, καθαρά φύση. Τα λιγοστά αμάξια που περνάνε, αγροτικά κυρίως, χαιρετάνε - πιάνουν κουβέντα, μας καθοδηγούν, λίγο πολύ χωρίς να χρειάζεται. Αυτοί βλέπουν ένα καγκούρικο αμάξι, θα λένε: "πάει τα μπέρδεψε αυτός...ΑΤΕ πινακίδα ένας Θεός ξέρει από πού ήρθε..." Λάθος. Αποχαιρετάμε και προορισμός το μπάσιμο στους καταρράκτες Λεπίδα. Περνάμε το χωριο στα 600m και αμέσως αρχίζει ανάβαση σε ψιλο-βατό χωματόδρομο.
Κροκάλα κροκάλα μερικά σημεία, (κάποτε κατεβαίναμε και διώχναμε καμια πέτρα από το δρόμο, τώρα δε χρειάζεται). Με συμβατικό όχημα και λίγη υπομονή τα καταφέρνετε. Υπάρχει ένας οικίσκος και εκεί σταματάς για τον καταρράκτη Λεπίδα στα 800m ψηλά. Στα 500 μέτρα απόσταση, πιο πάνω, υπάρχει βρύση, γενικά δεν βρίσκονται και πάρα πολλές βρύσες στο δρόμο. Υπ' όψιν.
Εφοδιασμός με κάμερες, μπάσιμο στο μονοπάτι, εύκολο να το ακολουθήσετε.
Κατάβαση από τα 800 στα 700 παρά μέτρα, ο θόρυβος της πτώσης των υδάτων ολοένα και δυναμώνει και στην άφιξη στο σημείο του καταρράκτη το θέαμα αποζημιώνει, αποσβολώνει, αφήνει το στόμα ανοιχτό, resetάρει ψυχικά, εξαφανίζοντας ΚΑΘΕ κόπο που καταβλήθηκε για να φτάσεις στο σημείο...
Ο συνοδοιπόρος δεν αντιστέκεται και ρίχνει μια βουτιά, ενώ εγώ κάθομαι στο πάνω παγκάκι ρεμβάζοντας στη μέση του πουθενά.
Επιστροφή, reformation με σωστό σπιτικό φαγητό. Λατρεμένες στιγμές...
Επιστροφή, σήμα τηλεφωνικό, χαμηλότερα υψόμετρα, επιστροφή στην παλιά εθνική οδό. Ανεφοδιασμός κυρίως σε νερό. Απόγευμα 4 η ώρα και καίγεται ο τόπος. Σκέψεις για καφέ στην πόλη απορρίπτονται τόσο νωρίς (σκέψεις να φάμε στον Μποζίδη στο Παρανέστι απορρίπτονται για άλλη φορά), πάμε για υψόμετρο. {14} οδός, διασταύρωση για Καρυόφυτο και ανάβαση. Πέρασμα από τα στροφιλίκια κτλ κτλ, συνοπτικές διαδικασίες και 1000m υψόμετρο
Κάτω η Σταυρούπολη Ξάνθης, κάπου, αριστερά το (Αχλάτ) Τσαλ, ο ορεινός όγκος πάνω από την Ξάνθη. Πόσο μου λείπετε "εδώ στα ξένα..."
Ανάβαση προς το Δασικό χωριό Ερύμανθου. Οι φτέρες αρχίζουν να δίνουν το παρόν. Δάσος με φτέρες, δηλώνει pureίλα φύσης.
Πέρασμα από το χωριό του Λειβαδίτη και μπάσιμο στο απίστευτα όμορφο δάσος στις παρυφές της Χαϊντούς. Ερυθρελάτη, βελανιδιά και οξιάς το ανάγνωσμα σε ένα δρόμο που το μάτι σου χάνεται στο πράσινο...
Σε κάποια περάσματα, ως τα 1300m ύψος, 18 βαθμοί κελσίου και το μάτι σου νομίζει οτι είσαι πλέον υπό κλίμακα. Δέος...
Γειτονιά ερυθρόδερμης πεύκης...
Τρύγημα μιας απίστευτης κορομηλιάς με κίτρινα θεόγλυκα κορόμηλα (σαν τις αρκούδες έσκυψα και μάζευα τους καρπούς) και σταδιακή κατάβαση σε χαμηλότερα υψόμετρα. Ο δρόμος, άριστος με σωστή σήμανση, βγάζει στη διασταύρωση της παλιάς {14} με "οψιόν" να περάσεις από το γραφικό χωριό του Λυκοδρόμιου. Επιστροφή στην μάνα Ξάνθη, πέρασμα από την παλιά γειτονιά, περπατημα-βόλτα με φίλους από την παλιά γειτονιά του 1986 και βάλε. Γειά σου Μάρκο!
Στο πάρκο Μ. Αλέξανδρου που παίζαμε μπάσκετ και χάναμε άκλαυτοι, συνέχεια από τις κάτω γειτονιές...
Στην πλατεία στο ρολόι που περιμέναμε τα παιδικά αμόρε να φανούν για να πάμε παρέα να ταΐσουμε το Mr Game 50δραχμα...
Συνάντηση με άλλο ένα φίλο από τα παλιά (γειά σου Φώτιε), μασαμπούκα τρελή στα Φιλαράκια, γλυκό από τον Παπαπαρασκευά, δε μπόρεσα να φάω, ήθελα τόσο πολύ αλκοολ, αλλά αντιστάθηκα σθεναρά, εφοδιασμός σε νερά και βουρ πίσω.
Με ανοιχτά παράθυρα, 3/4α ρεζερβουάρ, 20 λίγους βαθμούς κελσίου, αέρα πατρίδας, μουσικές που ταιριάζουν στα χρόνια της αθωότητας που έγραφα τα πρώτα μου χιλιόμετρα και συνεχίζω κάπου μισό εκατομύριο χιλιόμετρα με το μηχανοσύνολο στα χεριαπόδια μου που λέγεται Τιράντας... Westbound στην Εγνατία, την Ε90, την νέα Καβάλας - Ξάνθης, μαζί με τους λαζοντόιτς που τρέχανε να φτάσουν στη Χαλκιδική και εγώ γύριζα με φαρδύ το χαμόγελο της ελευθερίας των λίγων στιγμών.
Αφιέρωμα, στις παλιές στιγμές. Με εκείνο τον ανέμελο ναρκωτικό -με τη σωστή έννοια- αέρα
"Κάποιος είπε" ότι γέρασα τώρα, έγινα μπαμπάς και "πάνε όλα αυτά".
Νομίζει._
