Και ποια έδωσε πρώτη συχαρίκια στον Πετρούνια;
ΦΑΝΗ ΠΑΛΛΗ ΠΕΤΡΑΛΙΑ

Ενώ ο σκατοσύριζας ΑΠΩΝ
Αν τώρα η εκπροσώπηση δεν είναι αυτή που θα θέλαμε / έπρεπε, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο.
Επίης "εκπροσωπώ τη χώρα μου" δε σημαίνει απαραίτητα κρατική πολιτική για τον αθλητισμό κτλ. κτλ. πχ. οι NBAers έφτασαν εκεί που έφτασαν χωρίς καμία κρατική υποστήριξη αλλά αυτό δεν τους εμποδίζει να εκπροσωπούν, πέραν πάσης αμφιβολίας, τις ΗΠΑ.
Απο την αλλη υπαρχουν καποια αθληματα που εχουμε επιτυχιες μονο εξαιτιας του προσωπικου ταλεντου και προσωπικου κοπου. Αυτο δεν ειναι εκπροσωπηση. Φορας το εθνοσημο βεβαια και πρεπει να εχεις καποιες υποχρεωσεις στην συμπεριφορα σου αλλα δεν εκπροσωπεις την σχολη που εχει η χωρα σου.
Αν καθε χρονο βγαζαμε πχ τζουντοκας και ειχαμε 2-3 αστερια σε καθε φουρνια θα λεγαμε οτι υπαρχει εκπροσωπηση της χωρας/σχολης μας.
Εγω ετσι το βλεπω. Και προφανως αυτο δεν ισχυει μονο για μας αλλα για ολους.
Επειτδή έτυχε να υπάρχει χρήμα και άρα ο κάθε ένας άνοιγε εγκαταστάσεις για να βγάλει λεφτά;
Στο μπάσκετ ο καθένας τον εαυτούλι του εκπροσωπεί (ειδικά αν δούμε ότι οι μισοί ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ εάν θα πάνε σε αγώνες με την εθνική) και μετά την χώρα του.
Γενικά ή όλοι εκπροσωπούν την χώρα τους (οκ εκτός από τις "φρέσκιες" μεταγραφές), ή κανένας. Είναι άδικο να γίνεται διάκριση. Εαν είναι να γίνεται, τοτε ΚΑΝΕΝΑΣ δεν εκπροσωπεί τίποτα αλλό πέρα από τον ευατό του, σε κανένα άθλημα και σε καμια φάση της ανθρώπινης δραστηριότητας.
Επίσης εάν κάποιος ήθελε να εκπροσωπήσει την εαυτούλι του, τι πιο σωστό στο να έβρισκε την χώρα όπου το αθλημα του είναι δηοφιλές και θα του απέφερε λεφτά, και να πήγαινε να παίξει για εκείνη την σημαία;
ειδικα αυτο που πες που σκεφτονται αν θα πανε η οχι ειναι το ενδεικτικοτερο.
Χαιρομαι καθε φορα που υψωνεται η γαλανολευκη σημαια στα μεταλλια , ενω μπορει να μην γνωριζω καν τον αθλητη. Την Κορακακη ειμαι σιγουρος οτι οι πιο πολλοι απο εδω μεσα την αγνοουσαμε ..Χαρηκα ομως κ με το παραπανω .
Το ιδιο θα χαρω αν μεθαυριο ανακοινωθει οτι Ελληνας γιατρος στο ταδε παν/μιο του κοσμου ανακαλυψε το εμβολιο κατα του καρκινου. Δεν το βλεπω εθνικιστικα , μου αρεσει να "ακουγεται" η πατριδα μου για καλα πραγματα κ οχι για χρεη , σκανδαλα , οικονομικη κριση κ.λ.π
Από την άλλη και εγώ δεν δέχομαι να με εκπροσωπούν ορισμένοι αθλητές, για διάφορους λόγους ο καθένας. Π.χ. κολυμβητής φυσικά γιατί είναι γαυρίδιο, ή η Παπαχρήστου. Ομολογώ όμως ότι κάθισα και είδα τους πήδουλους που έριξε για να φχαριστηθώ την κωλάρα της.
gianik έγραψε:Εγω προσπαθω να μην βαζω την "πολιτικη" στον αθλητισμο.
Χαιρομαι καθε φορα που υψωνεται η γαλανολευκη σημαια στα μεταλλια , ενω μπορει να μην γνωριζω καν τον αθλητη. Την Κορακακη ειμαι σιγουρος οτι οι πιο πολλοι απο εδω μεσα την αγνοουσαμε ..Χαρηκα ομως κ με το παραπανω .
Το ιδιο θα χαρω αν μεθαυριο ανακοινωθει οτι Ελληνας γιατρος στο ταδε παν/μιο του κοσμου ανακαλυψε το εμβολιο κατα του καρκινου. Δεν το βλεπω εθνικιστικα , μου αρεσει να "ακουγεται" η πατριδα μου για καλα πραγματα κ οχι για χρεη , σκανδαλα , οικονομικη κριση κ.λ.π
Δεν είναι θέμα πολιτικής.
Γεννήθηκες Έλληνας από Έλληνες γονείς, γράφτηκες στα δημοτολόγια σαν Έλληνας, πήγες σε Ελληνικό σχολείο, υπηρέτησες στον Ελληνικό Στρατό, ορκίστηκες, υπηρετείς στα Ελληνικά σώματα ασφαλείας, ξαναορκήστηκες και οι πράξεις σου εκπροσωπούν την Ελλάδα γιατί αυτή είναι η χώρα σου.
Κάτι ατομάκια που έχουν τα ίδια στοιχεία με εσένα, εμένα, με τους πεισσότερους Έλληνες αλλά γαμοσταυρίζουν την Ελλάδα όπου βρεθούν και όπου σταθούν αμφισβητώντας ότι υπάρχουν Εθνικά ιδεώδη και γουστάρουν την ισοπέδωση δεν έχουν θέση εδώ ή αλλού, υπάρχει μια κατηγορία ομοιδεατών που θα τους δεχθεί με ανοικτές αγκαλιές, εγώ θεωρώ ύβρι στο πρόσωπο μας να είναι κάποιος εδώ, να δουλεύει εδώ, να ζεί εδώ, να μεγαλώνει τα παιδιά του εδώ και να μην δέχεται ότι υπάρχει ένα κράτος, μια χώρα, και ένας ολόκληρος κόσμος που πιστεύει σε κάποια πράγματα που τον κάνουν καλύτερο και όχι μπαχαλάκη.
Μας έφτασαν στο σημείο να ντρεπόμαστε να πανηγυρίσουμε για κάτι σαν Έλληνες, να πούμε μια καλή κουβέντα για την χώρα, να κάνουμε κάτι που μας εξυψώνει σαν άτομα και μας χαροποιεί έστω για λίγο, εκεί μας κατάντησαν κάτι φωνούλες που αμφισβητούν τα πάντα και προσπαθούν να ξεχωρίσουν κάνοντας τους διαφορετικούς άσχετα αν στην καθημερινότητα τους κάνουν τα αντίθετα ακολουθώντας την πεπατημένη γιατί δεν τους πέρνει να έχουν την ίδια συμπεριφορά που έχουν κρυμμένοι πίσω από την ανωνυμία του πληκτρολόγιου, πρόκειται για κοκκοράκια και τσάμπα μάγκες με στρεβλή εικόνα της ζωής γενικότερα.
Η φύση του ανθρώπου είναι να βελτιώνεται ο ίδιος και να προσπαθεί να βελτιώσει και τους άλλους μέσω της εργασίας του, των σπουδών του και της εν γένει παρουσίας του και συμπεριφοράς του, δυστυχώς υπάρχει και μια κατηγορία που πάλι δυστυχώς μεγαλώνει συνεχώς γιατί είναι ο εύκολος δρόμος, να αμφισβητούν τα πάντα και να προσπαθούν να καταστρέψουν ότι τους ξεπερνάει, ζούν γιαυτό, ζούν για να καταστρέφουν τους άλλους όπου και όπως μπορούν, στο net γίνεται με ποστήδια, στην καθημερινότητα με μπούλινγκ, με ξύλο και διάφορους άλλους καταστροφικούς τρόπους, εδώ τον λόγο το έχει η επιστήμη.
g8777 έγραψε:Το γεγονος οτι καμποσοι χιλιαδες αθλητες και αθλητριες ομαδοποιουνται με βαση την εθνικοτητα τους επ ουδενι δεν αποτελουν αντιπροσωπευτικο δειγμα και φυσικα ουτε καμια εθνικη εικονα αντανακλουν. Αυτα ξεκινησαν το 1936, επεκταθηκαν επι Ψυχρου Πολεμου και τωρα εμεινε μονο ο Χοντρος να τα προπαγανδιζει αντι ρυζιου στα μαλακισμενα απο κατω. Οταν ακους Τζαμαικα δλδ σκεφτεσαι την προηγμενη οργανωση και τα τσικο α λα Μπαρτσα για την εξαγωγη των νεων Μεσι των σπριντ;![]()
Εξήγησε το αυτό λίγο αν μπορείς.
Το us versus them είναι τόσο παλιό όσο και ο άνθρωπος. Είτε αυτό λέγεται φυλή, είτε πόλη, είτε κράτος είτε έθνος, τετοιοιες ομαδοποιήσεις γίνονταν πάντα.
Τί ακριβώς άλλαξε το 1936?
dstou έγραψε:Οι αθλητές δεν εκπροσωπούν τη χώρα τους, αλλά όλους αυτούς που ποντάρισαν σε αυτούς. Ήτοι, την πάρτη τους (εξόχως), την οικογένειά τους, τον προπονητή τους, τον μέντορά τους, την ομοσπονδία τους, τη χώρα τους, το χορηγό τους και τον κάθε Φίτσουλα που συνέβαλλε στο εγχείρημά τους.Με διαφορετικό βαθμό ο καθένας φυσικά, ανάλογα την περίπτωση.
Από την άλλη και εγώ δεν δέχομαι να με εκπροσωπούν ορισμένοι αθλητές, για διάφορους λόγους ο καθένας. Π.χ. κολυμβητής φυσικά γιατί είναι γαυρίδιο, ή η Παπαχρήστου. Ομολογώ όμως ότι κάθισα και είδα τους πήδουλους που έριξε για να φχαριστηθώ την κωλάρα της.
Ο γερομπισμπίκης σε νέες περιπέτειες.
Κάτω η δικτατορία των shorts.
Η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή υπέβαλε ένσταση επί του αποτελέσματος στον κολυμβητικό μαραθώνιο των δέκα χιλιομέτρων. Ο αθλητής μας έχει τον ίδιο χρόνο με τον πρώτο, τον Ολλανδό. Μήπως η θεά νίκη έκανε τα γλυκά μάτια και στους δύο; Οσοι γνωρίζουν τα ολυμπιακά πράγματα ξέρουν πώς σε αυτές τις περιπτώσεις κάνεις ένσταση τόσο για την τιμή των όπλων, όσο και για να δείξεις τα δόντια σου. Είσαι εκεί, δεν κάθεσαι στην κερκίδα.
Ο Σπύρος Γιαννιώτης δεν συμφώνησε με την πρωτοβουλία. Το είπε και στις δηλώσεις του. «Ο Ολλανδός νίκησε δίκαια, του βγήκε η χεριά». Ο αθλητισμός είναι γεμάτος με μύθους που υφάνθηκαν από απογοητεύσεις, χαμένες ευκαιρίες, μικρές ή μεγάλες τραγωδίες. Ενα χαμένο πέναλτι, ένα γύρισμα του ποδιού στη λάθος στιγμή, ένα λάθος, ένα δευτερόλεπτο, μία μπαλιά. Μία χεριά. Ο Γιαννιώτης θα μπορούσε να επενδύσει, έστω για λίγο, στον καημό του αδικημένου από την τύχη ή το photo finish. Στο «γαμώτο» που ενίοτε είναι πιο εμπορικό από το «μπράβο». Δεν το έκανε. Οχι μόνο από αξιοπρέπεια, αλλά, κυρίως, επειδή δεν το πίστευε. Το έβλεπες στη συγκίνηση του, στη λάμψη του προσώπου και των ματιών που ήταν μεγαλύτερη από εκείνη του μεταλλίου. Ο Γιαννιώτης ήταν ευτυχισμένος. Δεν άφησε ούτε μία φορά το χαμόγελο να σβήσει από το πρόσωπο του.
Δεν είναι μόνο fair play ή η βαθιά γνώση ότι δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από έναν bad loser και ότι η στάση που κρατάς στην ήττα δείχνει το πραγματικό μεγαλείο σου. Οχι, δεν είναι μόνο αυτά – που και αυτά θα αρκούσαν. Είναι κάτι ίσως ακόμα σπουδαιότερο. Οταν ο Γιαννιώτης ζητεί να μη γίνει ένσταση, στην πραγματικότητα απολαμβάνει το μεγαλείο του αθλητισμού. Διότι αυτό είναι αθλητισμός: να χάνεις ή να κερδίζεις από μία χεριά. Στο εκατοστό του δευτερολέπτου, μέχρι να πάρεις ανάσα ή να ανοιγοκλείσεις τα μάτια. Ναι, αυτό είναι αθλητισμός. Να είσαι τέταρτος στα 32 σου και να πηγαίνεις στα 36 για να πετύχεις το αδύνατο.
Δεν ξέρω ποια είναι πιο σημαντική στιγμή: ο τερματισμός του Γιαννιώτη ως τέταρτου στο Λονδίνο ή ως πρωτοδεύτερου στο Ρίο; Σίγουρα ο Γιαννιώτης θα θυμάται το Ρίο, αλλά δεν θα έφτανε εκεί αν δεν υπήρχε το Λονδίνο. Ηταν το Λονδίνο που τον προσδιόρισε ως υπεράνθρωπο και έθρεψε το πάθος του για άλλα τέσσερα χρόνια. Και στο Ρίο ο Γιαννιώτης έγινε κάτι παραπάνω από ολυμπιονίκης. Θύμισε πως είναι καλύτερο να χάνεις αξιοπρεπώς από το να κυνηγάς το στεφάνι που η Νίκη δεν σου χάρισε. Και πάνω από όλα, μας δίδαξε πως το ελιξίριο της δύναμης, το μαγικό φίλτρο της ζωής, βρίσκεται στα δάκρυα μας.
Δανεισμένο από ένα άρθρο
< >
Renault Clio II phase2 1.4 2001-2009
VW Golf 1.4TSi 122 DSG 2009-2013
Renault Clio IV 1.5DCi 2014-
Mazda MX-5 NB 1.6('00) 2016-


