- 23 Οκτ 2014, 21:12
#28307
Μετά από τόσα χρόνια δεν έχω καταλήξει στο ποια είναι η σωστή αντιμετώπιση εξετάσεων και σχετικών δοκιμασιών, ούτε μπορώ εκ των προτέρων να βγάλω συμπεράσματα για κάποιον, εκτός κι αν τον ζήσω από κοντά. Θα αναφερθώ σε ορισμένα δικά μου περιστατικά για να γίνω πιο κατανοητός ως προς το τι εννοώ.
Καταρχάς, ξεκινώ από Α΄ Λυκείου (από εκεί μας ενδιαφέρει) στην οποία είχαμε να αντιμετωπίσουμε ατελείωτα κενά από το Γυμνάσιο (βλ. καταλήψεις επί Κοντογιαννόπουλου). Εκεί, με ελάχιστη βοήθεια στα δικά μου μαθήματα (ένας γείτονας και φίλος, Φυσικός, που ασχολιόταν με μαθήματα και τότε υπηρετούσε τη θητεία του, μου έδινε όποιες ασκήσεις "έλειπαν" από τα 2-3 βοηθήματα που είχα εγώ στη Φυσική και τη Χημεία) τα πήγαινα εξαιρετικά καλά. Λόγω μητέρας στα φιλολογικά είχα ό,τι κυκλοφορούσε στην αγορά, οπότε οι βαθμοί ήταν, κλασσικά, στην κορυφή του σχολείου (τονίζω του σχολείου γιατί βαθμός, τότε, πάνω από 18,5 ήταν απίθανο να μπει - σχετικά πιο κάτω). Στο ενδιάμεσο είχα και 2 προπονήσεις την εβδομάδα μπάσκετ, και ΣΚ που έπαιζα πάντα και πήγαινα και για ατομική προπόνηση.
Στη Β΄ Λυκείου το σενάριο συνεχίστηκε με προσωπικό διάβασμα και απλά με μερικές φωτοτυπίες από τον φίλο στη Φυσική και τη Χημεία. Ξεκίνησα μετά τα Χριστούγεννα για 1η φορά στη ζωή μου ιδιαίτερο, αλλά στην ύλη της Γ΄ Λυκείου (καμία σχέση με τη Φυσική του Μάζη της Β΄). Το αποτέλεσμα ήταν το γνωστό. Τελείωσα 1ος στην τάξη (έστω κι αν προσπάθησα - αλλά δεν κατάφερα τελικά - να γράψω λίγο πιο κάτω από μια συμμαθήτρια, ώστε να έχει αυτή το απουσιολόγιο, επειδή δεν ήθελα καθόλου την ευθύνη) με τον εκπληκτικό βαθμό του 18,2 που με έκανε και σημαιοφόρο στη Γ΄ Λυκείου (μιλάμε για τόσο τσεκούρι - στη Γ΄ άλλαξαν τα πράγματα).
Το καλοκαίρι, πηγαίνω να γραφτώ σε μεγάλο φροντιστήριο (το μεγαλύτερο τότε, για τώρα δε γνωρίζω) του Πειραιά. Εκεί, μας βάζουν εξετάσεις σε κάποια θέματα φυσικής που αγνοούσα εντελώς και δεν είχαμε διδαχθεί καθόλου στη Β΄ Λυκείου. Γράφω κάποια που ήξερα, αλλά όχι όλα, οπότε με βάζουν σε τμήμα 2ης γραμμής. Πάω να παρακολουθήσω και μέσα σε 1 μήνα το καλοκαίρι είχαμε τα εξής: (α) η ύλη Φυσική και Χημεία ήταν έτη φωτός πιο κάτω σε επίπεδο από αυτά που είχα διδαχθεί και από το δικό μου επίπεδο, (β) μαθηματικά είτε πήγαινα, είτε όχι ένα και το ίδιο, αφού κάναμε ασκήσεις σχολικού βιβλίου, (γ) έκθεση δε θυμάμαι τίποτε, (δ) το πρωινό τμήμα + η κούραση του χειμώνα + η προπόνηση που έκανα με οδήγησαν στο να είμαι απλά ακροατής και τίποτε περισσότερο. Θυμάμαι μόνο το Φυσικό να λέει ότι πρέπει να κρατηθώ έτσι μέχρι τέλους γιατί πολλοί που τα ξέρουν τα παρατάνε μετά και ότι από Σεπτέμβριο πρέπει να αλλάξω τμήμα γιατί η διαφορά επιπέδου είναι χαώδης με τους υπόλοιπους. Σεπτέμβριο με βάζουν στο καλό τμήμα με ώρα 16:00-19:00. Εκεί έγινε Ο χαμός. Ξαφνικά, βρέθηκα από την αρχή κεφαλαίου 2 στα μαθηματικά να ξεκινάνε το 6 με τις παραγώγους οι άλλοι, οπότε το παιχνίδι χάθηκε με γκολ από τα αποδυτήρια. Πλήρωνα μαθηματικά, απλά και μόνο για τις σημειώσεις και απλά πήγαινα για να λέω ότι πηγαίνω φροντιστήριο (χαμένος χρόνος 100%). Στην έκθεση τα πράγματα ήταν ακόμη χειρότερα. Η τύπισσα έδινε συνταγές και δεν τις άρεσε καθόλου το προσωπικό στυλ γραφής που είχα, οπότε είχαμε κόντρα μέχρι περίπου το Γενάρη, όπου σε ένα ξέσπασμα τσακωθήκαμε τόσο άσχημα* που την παράτησα και την έκθεση. Εν τω μεταξύ, στο σχολείο η Φιλόλογος μου έλεγε: η έκθεσή σου από 17-18 που ήταν σταθερά και άνετα στη Β΄ Λυκείου έχει κατέβει στο 14-15 και θα κατέβει κι άλλο αν συνεχίσεις να προσπαθείς να γράψεις έτσι. Αποτέλεσμα ήταν να μην ξανακάνω καθόλου έκθεση για Γενικές μέχρι Ιούνιο, ούτε καν με τη μητέρα μου και, απλά, προσπαθούσα να καθαρίσω το μυαλό μου από τις ηλίθιες συνταγές του φροντιστηρίου, πράγμα που δεν κατάφερα τελικά.
Σχετικά με Φυσική και Χημεία είχαμε το εξής παράδοξο. Ενώ ήμουν έτη φωτός μπροστά από τους άλλους, αφού τα είχα λύσει όλα από τη Β΄ Λυκείου, δεν είχα ασχοληθεί με θεωρία καθόλου (τότε γράφαμε και θεωρία 2 θέματα στις Γενικές), οπότε αποφάσισα να διαβάσω θεωρία μαζί με το Σχολείο και στο Φροντιστήριο απλά να μαζεύω ασκησιολόγιο και, αν έβλεπα καμιά καλή άσκηση, να τη λύνω για προπόνηση. Το αρνητικό της υπόθεσης ήταν ότι εκτός των άλλων εξακολουθούσα και προπόνηση μπάσκετ 2 φορές την εβδομάδα, 1 φορά την εβδομάδα έξοδο χαλαρή με ένα φίλο + ΣΚ μπάσκετ στο γήπεδο της γειτονιάς και ατομική προπόνηση, οπότε ο χρόνος ήταν περιορισμένος γενικότερα, αν λάβουμε υπόψη μας τις χαμένες ώρες του Φροντιστηρίου. Εκτός αυτών, ο καθηγητής που μας έκανε Χημεία στο Φροντιστήριο ήταν λίγο είρωνας και προκλητικός, πράγμα που με ωθούσε να του απαντώ αντιστοίχως** (αφού δεν έβλεπε να ασχολούμαι καθόλου με το μάθημά του εκνευριζόταν, ίσως και δικαίως). Μόνο ο Φυσικός είχε πει στη μητέρα μου ότι θα πρέπει να προσέξω γιατί, ενώ στη Φυσική άνετα γράφω 20, η υπερβολική εμπιστοσύνη στο εαυτό μου με κάνει να μην είμαι αναλυτικός και να πηδάω πράξεις, εξηγήσεις κτλ, πράγμα που στις Γενικές είναι απαραίτητο. Τα ίδια είχε πει και ο Μαθηματικός στο Σχολείο σε κατ' ιδίαν συζήτηση. Μου έλεγε ότι δεν κάνω για Σχολείο, ότι μόνο στο Παν/μιο πηδάνε έτσι πράξεις και εξηγήσεις, οπότε πρέπει να προσέξω γιατί στο τέλος θα τα κάνω θάλασσα (και είχε δίκιο). Ταυτόχρονα, στο σχολείο διάβαζα τα πάντα, όπως κάθε άλλη χρονιά, εκτός από ένα μάθημα που τώρα λέγεται Πολιτική Παιδεία ή κάτι τέτοιο. Ευτυχώς, ο φίλος και γείτονας μου έδωσε τις ασκήσεις επανάληψης που έδινε σε αυτούς που έκανε μάθημα και έκανα προπόνηση όλη τη χρονιά γιατί διαφορετικά θα κουραζόμουν ακόμη περισσότερο ψάχνοντας και διαλέγοντας μόνος μου.
Μετά από όλα αυτά η χρονιά έκλεισε με δυσκολία, με σταμάτημα του Φροντιστηρίου από Γενάρη (πλήρωνα αλλά δεν πήγαινα), διάβασμα μόνο στο Σχολείο, με απογοήτευση στα μαθηματικά και την Έκθεση που τα θεώρησα εντελώς χαμένα από χέρι και επικέντρωση σε Φυσική και Χημεία. Όλη τη χρονιά έλυνα επαναληπτικές ασκήσεις σιγά-σιγά και, όταν έφτασαν οι επαναλήψεις στο Φροντιστήριο αποφάσισα να πάω να δω τι παίζει, αφού τους είχα φτάσει πλέον στα δύο μαθήματα. Έλυνα ό,τι υπήρχε, τα επαναληπτικά του φροντιστηρίου ήταν εύκολα στη Φυσική και δεν πήγα ξανά μετά το 1ο πακέτο ασκήσεων, ρεζίλεψα τον Χημικό που μου είπε ότι δεν μπορώ να λύσω μία άσκηση δύσκολη με συνθέσεις και διάφορα άλλα στην Οργανική και επέμενε ότι ούτε σε ΤΕΙ δεν περνάω και καθάρισα. Μαθηματικά και Έκθεση ούτε για δείγμα δεν είχα ασχοληθεί εκτός του σχολείου, ειδικά στην Έκθεση. Μάλιστα, είχα βάλει και στοίχημα μπροστά στον κόσμο με τον Χημικό. Αυτός έλεγε ότι αν γράψω πάνω από 18 θα πηδήξει από το μπαλκόνι κι εγώ του είχα πει ότι θα τον βάλω να το κάνει αν γράψω 20, πράγμα που είναι δεδομένο. Τελικά, στα αποτελέσματα, οι άλλοι μαθητές μου έλεγαν ότι είχε κάτι νεύρα γιατί ήξερε πως, αν πήγαινα εκεί, θα τον έκανα ρεζίλι, αφού θα τον έλεγα "αδελφή" μπροστά σε γονείς και μαθητές. Αποφάσισα να μην πάω για να μην τον φέρω σε δύσκολη θέση (αν πήγαινα θα το ζητούσα να πηδήξει, δε θα τον άφηνα έτσι με αυτά που μου είχε πει όλη τη χρονιά) και τον είδα και του μίλησα μόνο 1min όταν έκαναν χορό επιτυχόντων.
Πάμε, τώρα και στα των τελευταίων ημερών που έχουν μεγάλη σημασία. Ξεκινάω με Μαθηματικά και Έκθεση. Μαθηματικά είχα διαβάσει ό,τι κάναμε στο σχολείο και τίποτε περισσότερο. Τελευταίο βράδυ προσπαθώ να κάνω επανάληψη και οι από κάτω έχουν γλέντι. Δεν μπορώ να διαβάσω λόγω φασαρίας αφού η μουσική είναι τέρμα, τσακωθήκαμε άσχημα, αφού βγήκα και τους έκανα παρατήρηση, νευρίασα, έπεσα για ύπνο στις 5:00 που σταμάτησαν το γλέντι και πήγα αδιάβαστος και άυπνος να γράψω. Αποτέλεσμα της κούρασης: ΔΥΟ ασκήσεις ή αλλιώς 5 μονάδες ξέχασα να τις μεταφέρω από το πρόχειρο μπροστά, πράγμα που 1η και τελευταία φορά μου έτυχε και βρέθηκε να γίνει εκείνη τη μέρα. Μία άσκηση που είχα θολώσει, ενώ ήταν γελοία δεν μπορούσα να τη βγάλω με τίποτε, και άλλη μία την έλυσα, νόμιζα ότι ήταν λάθος και δεν την έγραψα καν μπροστά (και ήταν και σωστή). Αποτέλεσμα; 10,5 μαθηματικά, με θέματα γελοία (μιλάμε για '94).
Έκθεση, είχα αρχίσει να συνέρχομαι από τις συνταγές, αλλά δεν ήμουν ακόμη έτοιμος για να γράψω πραγματικά όπως πρέπει, οπότε μαζί με το φόβο μήπως κάνω λάθος, περιορίστηκα σε κάτι τελείως συμβατικό, άνοστο και εκτός ύφους μου. Αποτέλεσμα; 14,5 (με αναβαθμολόγηση: 14 και 17 οι δύο βαθμολογητές) που ήταν λίγο πιο κάτω από αυτό που περίμενα (περίμενα περίπου 16 για αυτά που είχα γράψει).
Φυσική έγραψα με άνεση, αφού το είχα το άθλημα, είχα διαβάσει τα πάντα και έγραψα με άνεση, ταχύτητα (αυτό με έφαγε) και καθάρισα τα θέματα μέσα σε 1,5 ώρα βγαίνοντας 1ος από αυτούς που έγραψαν (εξαιρώ αυτούς που έδιναν λευκές κόλλες) από όλο το εξεταστικό κέντρο. Έλα, όμως, που καμιά φορά η τύχη σου παίζει παιχνίδια; Ενώ είναι όλα σωστά έχω κάνει την εξής μεγαλειώδη βλακεία, λόγω βιασύνης. Κάπου έχει ημ30 = 1/2 και από κάτω συν30 κτλ. Από βιασύνη έχω κάνει παντού λάθος τιμές (π.χ. ημ30/60/45 όλα 1/2), πράγμα που σε μια επαλήθευση θα το έβλεπα αμέσως, αλλά, είπαμε, ήμουν 100% σίγουρος και ήθελα να βγω 1ος. Αποτέλεσμα; 18,5, πράγμα που ήταν άδικο για το επίπεδο γνώσης του μαθήματος που είχα.
Χημεία έγινε ΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο, μόνο που εκεί τελείωσα σε 1:15 χωρίς λάθη (βλέποντας τις λύσεις τις Φυσικής μου ήρθε η εικόνα από το γραπτό και κατάλαβα την πατάτα που έκανα στα νούμερα), αφού είχα κάνει review του γραπτού. Το 20 ήρθε χαλαρά και άνετα με εμένα να βρίζω γιατί θα γράψουν όλοι ψηλά με τόσο εύκολα θέματα.
Αποτελέσματα Γενικών ήταν: περνάω Φυσικό Πάτρας (Φυσικό ήθελα έτσι κι αλλιώς) με υπερβολικά καλή σειρά, πηγαίνω να δώσω μόνο ένα μάθημα απλά για την αναβολή, το πέρασα κιόλας, καθαρίζω εκείνη τη χρονιά Γαλλικά και Αγγλικά που ήθελα να πάρω τα πτυχία, ξαναδίνω μαθηματικά το '95 με διάβασμα 2 εβδομάδων (όλη την άλλη χρονιά γλώσσες, προπόνηση JJ και μπάσκετ, τραυματισμοί στο μπάσκετ απανωτοί κτλ), γράφω ακριβώς 5 θέματα, δηλαδή 12,5 και παραδίδω το γραπτό σε 1 ώρα, αφού οι βάσεις θα έπεφταν 100%, οπότε ήμουν σίγουρος ότι μπαίνω. Περνάω Φυσικό Αθήνας με καλή σειρά και πάλι και δίνω και 3η χρονιά μόνο μαθηματικά (όσα είχα κάνει στο Παν/μιο), απλά για να δώσω μια επιτυχία στο Σχολείο που ήταν οι μόνοι που με βοήθησαν στη Γ΄ Λυκείου. Έγραψα 6 θέματα που ήξερα σίγουρα, πήρα 14,5, γιατί κάποια πράγματα δεν τα εξήγησα καθόλου από βαρεμάρα, και πέρασα Μηχανολόγος Μηχανικός στο ΕΜΠ, που δεν πήγα, φυσικά, αφού είχα μπει στη Σχολή που ήθελα από την προηγούμενη χρονιά.
Τώρα, στη Σχολή μέσα τα πράγματα ήταν λίγο περίεργα. Αυτό που θυμάμαι πολύ έντονα ήταν το ζήτημα της Πυρηνικής. Μία ομάδα 10-20 ατόμων που ήταν κοντά σε αυτούς τους καθηγητές τα πήγαινε γενικότερα καλά, αφού αυτοί είχαν και τα περισσότερα γενικά μαθήματα στη Σχολή. Κατά τα άλλα εκτός από 1 άτομο (τώρα νομίζω είναι στο CERN) που ήταν γεννημένοι Φυσικοί, οι υπόλοιποι ήμασταν στο ίδιο επίπεδο ευφυίας και η απόδοση ήταν 100% αποτέλεσμα διαβάσματος. Εκεί, στα 4 χρόνια χάσαμε 4 εξεταστικές, μία κάθε χρονιά. Τα πρώτα 2 χρόνια δε χρωστούσα τίποτε και καθάριζα με άνεση με υψηλό μέσο όρο, αλλά έριχνα και σχετικό διάβασμα στο σπίτι (π.χ. Φυσικές 1-4 διάβαζα όποτε υπήρχε χρόνος, μαθηματικά πέταγα κάτι 9άρια - όταν ο καθηγητής ήταν νορμάλ γιατί είχαμε και κάτι βλάκες που πέταξαν τα μισά φύλλα νομίζοντας ότι είναι πρόχειρα και σε θέματα Λυκείου πήραμε 6 - και γενικά τα πήγαινα πολύ καλά). Μετά το 3ο έτος, όμως, άρχισαν τρομερές οικονομικές δυσκολίες, οπότε δούλευα σε ιδιαίτερα παρατώντας τη Σχολή με αποτέλεσμα η πρόοδος να επιβραδυνθεί, μαζί με κάποια μαθήματα που έπεφταν ίδιες ώρες και κάποια μαθήματα που πέρασα παραπάνω γιατί με ενδιέφεραν και, τελικά, τα πέταξα εκτός αναλυτικής (π.χ. τεχνολογία οπλικών συστημάτων, DSP κτλ), οπότε χρειάστηκε να κάνω ένα ακόμη έτος για 3 μαθήματα που χρωστούσα. Όπως και να έχει, αν αναλογιστώ τις δυσκολίες που αντιμετώπισα (δεν είχα χρήματα ούτε να φάω και πολλές φορές για να γλιτώσω εισιτήρια ερχόμουν περπατώντας Ζωγράφου - Κέντρο Αθήνας ή ΗΣΑΠ Πειραιά - Κερατσίνι, μέχρι και Ζωγράφου - Κερατσίνι κάποιες φορές που είχε απεργίες και δεν είχα λεφτά για ΤΑΧΙ), τις χαμένες εξεταστικές (αυτό ήταν μεγάλο βάσανο γιατί 4 χρόνια δε δώσαμε κανονικά ούτε μία φορά) και το γεγονός ότι τελείωσα μέσα στο 25% της Σχολής, έστω κι αν μπορούσα να είμαι στο Top 10%, είμαι πολύ ευχαριστημένος. Μετά, βέβαια, στα μετ/κα και στα διδ/κα άρχισε να είναι πολύ σοβαρό το παιχνίδι του βύσματος, οπότε θέλει ειδική συζήτηση κάποια άλλη στιγμή, που δεν ξέρω κι αν πρέπει να την κάνω δημόσια.
Συμπεράσματα:
1. Το Φροντιστήριο ούτε θέλω να το δω στα μάτια μου. Ήταν για εμένα 100% χαμένος χρόνος, μου προκαλούσε κούραση, εκνευρισμό και, τελικά, με έκανε πολύ χειρότερο μαθητή από αυτό που ήμουν, αφού και μου μπούκωσε το μυαλό με τις ηλίθιες συνταγές του και με κούρασε σωματικά και ψυχικά.
2. Αν ήμουν σήμερα θα έκανα το εξής. Θα πλήρωνα για ιδιαίτερο τον φίλο και γείτονα, θα γλίτωνα το χρόνο μετακίνησης για το Φροντιστήριο, αλλά το ψάξιμο των ασκήσεων, θα διάβαζα μόνος Μαθηματικά αγοράζοντας 2-3 βοηθήματα και θα έριχνα ανάγνωση και σε 2-3 βιβλία με Έκθεση, απλά για να έχω υλικό στο μυαλό μου. Έτσι, θα είχα και χρόνο και διάθεση μέχρι τέλους και θα απέφευγα και τις συγκρούσεις, τις αντίθετες απόψεις κτλ. Θα έγραφα σίγουρα >19 στα δικά μας μαθήματα και έκθεση ένα 17-18 άνετα, οπότε θα έμπαινα στο Φυσικό Αθήνας με την 1η χρονιά και μέσα στους 5-10 πρώτους, πράγμα που ήθελα να καταφέρω.
3. Στη Σχολή, σήμερα, θα διάβαζα περισσότερο, θα την απολάμβανα και, το κυριότερο, δε θα άφηνα ποτέ το Παν/μιο για άλλη δουλειά. Θα φρόντιζα να κολλήσω σε κάποιον Καθηγητή από την αρχή, ώστε να μου κόψει και κάποιο κονδύλι αργότερα, άρα να μην έχω οικονομικά προβλήματα, και θα διασκέδαζα σπουδάζοντας αυτό που μου αρέσει.
4. Από διάβασμα, τελικά, χρειάζεται λιγότερο (αυτό τουλάχιστον πιστεύω εγώ), χωρίς προσπάθεια να μάθεις συνταγές και φόρμουλες και αυτό που χρειάζεται 100% είναι καθαρό μυαλό, όχι βιασύνη, και εμπιστοσύνη σε αυτά που γράφεις. Πολλοί, στη Σχολή κυρίως, έλεγαν ότι δεν έχουν διαβάσει κτλ. Θεωρώ πως με το να λες δε διάβασα και να έρχεται 7 ή 8 απλά κοροϊδεύεις τον "συνάδελφο", οπότε δεν μου ταιριάζει ως τακτική. Η δικιά μου τακτική ήταν και είναι ξεκάθαρη: έχω διαβάσει λίγο, μέτρια, καλά, και έγραψα για τόσο. Το ευτυχές είναι πως ερχόταν ό,τι περίμενα (εκτός της Έκθεσης στις Γενικές που έπεσα λίγο έξω), οπότε εκτός ενός μαθήματος στη Σχολή που ο Καθηγητής ήταν περίπτωση και έκοβε με στατιστικό τρόπο, πάντα ήξερα τι να περιμένω για το διάβασμα που έριξα.
Ευχαριστώ.
* Φτάσαμε να της λέω ότι είσαι άσχετη και καταλήξαμε στο καθεστώς Ίμβρου και Τενέδου, όπου την έκανα εντελώς ρεζίλι και ξαναπήγα μία ακόμη φορά φροντιστήριο έκθεση, απλά και μόνο για να παραδεχτεί δημόσια ότι έκανε λάθος και αμέσως μετά σηκώθηκα και έφυγα.
** Είναι 19:10 με το μάθημα να λήγει 19:15. Λέει θα λύσουμε μια άσκηση. Του λέει ένας μαθητής να μας αφήσει γιατί έχουν διαγώνισμα στο σχολείο την επόμενη ημέρα και του λέει: εδώ άλλοι με πληρώνουν 25.000 δρχ την ώρα για μάθημα κι εσύ με 500 δρχ θες να φύγεις; Τι λες κι εσύ; Εγώ του απάντησα ότι με τόσα λεφτά αγοράζω πτυχίο ιατρικής από Ρουμανία και δεν ασχολούμαι με βλακείες μαθήματα. Τότε, μου λέει ότι είμαι καλός επιχειρηματίας και θα μου ανοίξει μαγαζί με εσώρουχα, κι εγώ θα φωνάζω "εδώ τα καλά εσώρουχα". Του απαντώ κι εγώ ότι το δέχομαι, αρκεί να κάτσει στη βιτρίνα αυτός με τις ζαρτιέρες και σηκώθηκα και έφυγα.
