- 22 Μάιος 2016, 12:59
#258570
Τα χρήματα όταν είναι σε ανεπάρκεια, κάποια στιγμή σε κάποιους θα λείψουν. Been there, done that, κλπ κλπ.
Για να δώσω και ένα παράδειγμα, ο μικρότερος αδερφός μου κάποτε κατέστρεψε τα καινούρια μου παππούτσια, γιατί αυτός ως μικρότερος έπαιρνε τα δεύτερα. Κι εγώ είχα 1-2 ζευγάρια, ίσα ίσα να μπορώ ν' αλλάζω, δεν παίζαν λεφτά για παραπάνω.
Αυτά, μέχρι να έρθει ο ΑΓΠ στην εξουσία, και να δώσει λεφτά στους απλούς υπαλλήλους και ταυτόχρονα να στενοχωρήσει το manosky (μεγάλη η χάρη του, μιας και τον θυμηθήκαμε τελευταία).
Έκτοτε, ζούσαμε la vida loca: διακοπές μια φορά το χρόνο ελεύθερο κάμπινγκ, και καινούριο αμάξι (Zastava 1100, ο πατέρας μου αυτό είχε για 22 χρόνια).
Αν μας έλλειψαν πράγματα; Φυσικά. Αν υπήρχαν φτωχότεροι; Φυσικά επίσης.
Εξάλλου πάντα κάτι θα λείψει. Σε καπιταλιστική κοινωνία είμαστε, και κάποιοι θα έχουν παραπάνω.
Εγώ δεν είχα πολλά ρούχα μικρός, ούτε τα ακριβά αθλητικά, ούτε παίζαν ακριβές δραστηριότητες όπως σκι και δεν συμμαζεύεται. Αλλά είχαμε βιβλία, είχαμε παιχνίδια, είχαμε τα απαραίτητα και κάμποσα ακόμη.
Το βασικό, είχαμε γονείς που το θέμα οικογένεια, και σοβαρά το είχαν πάρει και το γούσταραν. Και αυτό περνάει και στα παιδιά. Στην τελική, αργότερα το παιδί, το μόνο που θα θυμάται είναι το χρόνο που πέρασε με τους γονείς του και όχι ένα ακόμη ανόητο παιχνίδι που του έφερε ο μπαμπάς για να το ξεγελάσει επειδή δεν περνάει χρόνο μαζί του...
Σε ό,τι με αφορά, κάποτε έβγαζα αρκετά χρήματα. Τώρα όχι και τόσα. Και είμαι και σε διαρκή απειλή να γίνουν ακόμη λιγότερα. Αλλά σίγουρα από μόνα τους τα χρήματα, δεν εγγυώνται κάτι. Εννοείται πως δουλεύω σαν σκύλος για να βγάλω αυτά που θεωρώ πως πρέπει, αλλά αποδέχομαι πάλι πως η πιο ωραία φάση που έχω περάσει, ήταν 8άωρο (ή άντε λίγο παραπάνω), 1048€ το μήνα καθαρά, 430€ νοίκι, και τα υπόλοιπα όσο φτάσουν (πέρα από τα θρυλούμενα, γενικώς δεν έχω βοήθειες, αλλά το αντίθετο τσοντάρω όπου μπορώ στην οικογένεια γιατί τρώνε ζόρια).
Μπορεί σήμερα το παραπάνω ποσό να φαίνεται... κολοσσιαίο, αλλά το 2006, δεν ήταν. Αλλά το γκομενάκι που είχα τότε, ήταν θεϊκό. Κι ας μην είχα BMW, Ducati, 4Κ το μήνα, κλπ κλπ.
Ε, κάπως έτσι λοιπόν πάει το πράγμα... Το πιο σημαντικό είναι οι άνθρωποι που έχεις δίπλα σου. Τα υπόλοιπα έρχονται και παρέρχονται. Η ευτυχία, είναι στους ανθρώπους, το χρήμα, απλώς προσφέρει τα μπιχλιμπίδια.
Προτιμώ να πάω για μπάνιο στην ελεύθερη παραλία με μπυρίτσα από το περίπτερο και το απίθανο μωρό δίπλα μου, παρά να πάω στον Αστέρα, με 25€ και να είμαι μόνος ή με κάνα μπάζο.
Πόσο μάλλον να μπορώ να πάω στην παραλία με την γυναίκα που αγαπώ ΚΑΙ το παιδί μου.
(Δεν έχω παιδιά και δεν ξέρω αν θα κάνω, αλλά το συναίσθημα το καταλαβαίνω).
Οπότε, Μ' αρέσει που ο JimClark, είτε το καταλαβαίνει, είτε όχι, είναι πολύ ευτυχισμένος και τυχερός άνθρωπος.
