- 16 Οκτ 2014, 21:06
#25459
bill33 έγραψε:pipinos1976 έγραψε: ........Σε κάποια φάση μας καλούν από Μεραρχία να κάνουμε "άσκηση" για το ΤΑΕ. Ουσιαστικά να μαζευτούμε να δούμε αν το επανδρώνουμε. Έλα, όμως, που δεν υπήρχε περίπτωση να γεμίσουμε ούτε ένα παπάκι, όχι 3 που είχε το ΤΑΕ... Τι κάναμε, λοιπόν; Δηλώσαμε όλους τους σκοπούς, μερικούς ντόπιους που ΘΑ έρχονταν κατά τις 12:00 ενώ η αφεντιά μου εμφανιζόταν στο ένα άρμα ως Ομαδάρχης, στο άλλο ως Πολυβολητής και στο 3ο ως Βοηθός Ομαδάρχη, προφανώς χρησιμοποιώντας διαφορετικά ονόματα ατόμων που ΘΑ έρχονταν. Ο Σχης που μας επιθεώρησε δεν πήρε χαμπάρι γιατί, για καλή μας τύχη, είπε να εκκινήσουμε τα άρματα 1-1 και να κάνουμε 2-3 γύρους το στρατόπεδο για να γεμίσουν οι μπαταρίες, οπότε κι εγώ πήγαινα από άρμα σε άρμα για να φαίνεται πάντα κάποιος στο πολυβόλο, ενώ οι άλλοι είχαν γεμίσει μόνο το 1ο που επιθεώρησε κανονικά. Στιγμές απείρου κάλλους...!!!
Ευχαριστώ.
την ευθύνη ποιος θα την αναλάμβανε για το απο πάνω αν συνέβαινε κάτι;Οι απόντες παρόντες ήξεραν ότι θα γινοταν αυτό;
Εννοείται ότι δεν ήξεραν οι απόντες. Εδώ μιλάμε ότι πρέπει να ετοιμαστείς μέσα σε dt, θα προλάβαινες να ειδοποιήσεις; Αν γινόταν στραβή θα την πλήρωνε ο Δκτης 100% και μετά οι από κάτω υπεύθυνοι. Εμείς δε νομίζω να παθαίναμε κάτι πέραν από καμιά 20αριά μέρες φυλακή. Άλλωστε, το ότι έγινε ήταν "απόφαση" των από πάνω για την ηγεσία και όχι πρόταση δική μου ή το άλλου Δνεα ή του Λχια. Τα ίδια μήπως δεν κάναμε στις υπηρεσίες; Ξέρεις πόσες διπλές υπηρεσίες έχω κάνει έτσι; Η τελευταία που έκανα και αρρώστησα ήταν η σκοπιά ενός φίλου για να μην ξυπνήσω άλλο άτομο (και την πάτησα). Για να καταλάβεις τι εννοώ ότι γινόταν θα σου πω το εξής περιστατικό:
Είμαστε έτοιμοι να πάρουμε άδεια παραμεθορίου και να φύγουμε (η περίπτωση άδειας που δεν αναβάλλεται, ακόμη και λόγω εκλογών). Έχω την εξής διαταγή: ξυπνάς το πρωί, φέρνεις την ΗΚΑΛ στο 1ο Γραφείο, επιστρέφεις, παραδίδονται τα όπλα που θα έχεις ετοιμάσει, βάζετε πολιτικά και έρχεστε να πάρετε τα χαρτιά (αν φεύγαμε 8:30 από Πλάτη θα φτάναμε με ταξί στην Αλεξανδρούπολη στις 10:30 και θα προλαβαίναμε το αεροπλάνο που έφευγε 11:30 για Αθήνα). Ξυπνάω το πρωί, μαζεύω τα όπλα, έχω έτοιμα τα πολιτικά ρούχα, φτιάχνω την ΗΚΑΛ και φεύγω για έπαρση σημαίας (κάτι που έκανα ΚΑΘΕ πρωί, για ιδεολογικούς λόγους). Επιστρέφω να πάρω την ΗΚΑΛ για γραφείο και είμαι με τον άλλο που έχει πρόβλημα στη μέση. Μας βλέπει ο Δκτης (Υπολοχαγός) τους 2ου Λόχου (εμείς ήμασταν στον 3ο) και αρχίζει να γκρινιάζει για τη γυμναστική. Βρε αμάν, βρε ζαμάν (που λέει ο Κωνσταντάρας) τίποτε, κάτω για γυμναστική. Βρε δεν μπορώ να αφήσω 10 όπλα ξεκλείδωτα στο γραφείο και ο άλλος να περιμένει να του τα πάω στην ΑΟΤ, και πρέπει και να πάω την ΗΚΑΛ οπωσδήποτε στο γραφείο... τίποτε. Εκνευρίζομαι κι εγώ, λογοφέραμε και του γύρισα το τραπέζι στον αέρα. Ο Δκτης, γνωρίζοντας ότι έχω δίκιο, αφού εκτελούσα δικές του διαταγές που είχαν έρθει από τη Μεραρχία, με τιμώρησε ως εξής: μου έδωσε την άδεια μαζεμένη (8 ημέρες + 1 οδοιπορικά) την επόμενη εβδομάδα, αντί για 4+4 χωρίς οδοιπορικά που πήραν οι άλλοι. Τέλος πάντων, αυτό είχε γίνει Παρασκευή. Δευτέρα έρχεται ο Λοχαγός, μου λέει έλα στο γραφείο. Πιάνουμε την κουβέντα και μου λέει: "αφού τον ξέρεις ότι είναι μ...ας τι θες και ασχολείσαι; Και τι ήθελες να πας για τη σημαία αυτή τη μέρα;" Του απάντησα ότι το κάνω κάθε μέρα με τη σημαία και δεν με ενδιαφέρει αν ο άλλος είναι μ...ας, εγώ θέλω να γίνεται το δίκαιο και το σωστό και χάρηκα που, τελικά, κατάφερα να φύγουν οι 9 με άδεια κι ας έμεινα εγώ πίσω (είχα προσπαθήσει πολύ διαβάζοντας διαταγές, μιλώντας με το Δκτη κτλ για την άδεια αυτή). Αποφασίζει, λοιπόν, ο Λοχαγός να αρχίσει το ψάξιμο, όπως μου είπε, για το τι γίνεται με εμένα στο Τάγμα. Του είπα ότι, αν το ψάξει θα μάθει, αλλά θα του κόψω την καλημέρα και θα έχουμε τυπικές σχέσεις. Έψαξε, φανερώθηκαν αυτά που γίνονταν: οι διπλές υπηρεσίες για να μην ξυπνήσω άλλα άτομα, οι περιπέτειες με τα όπλα, τους λαθρέμπορους, τον άλλο τον τρελό με την ξιφολόγχη κτλ, ότι έδινα το κινητό να μιλάνε όσοι είχαν οικονομικά προβλήματα, ότι πλήρωνα μέχρι και χαρτί υγείας για όλο το Λόχο, ότι έφτιαχνα κρυφά τα τηλέφωνα στο Τάγμα (οι ΔΒ κοιμόντουσαν) και άλλα τέτοια πολλά που εν πολλοίς ήταν από περίεργα έως παράνομα (ξέρεις τι είναι να κυνηγάς ένα τρελό που πήδηξε τα κάγκελα και βγήκε στο χωρίο κρατώντας ξιφολόγχη στις 2:00 με -20 έξω;), αλλά εξυπηρετούσαν όλο τον κόσμο που ήταν εκεί. Με κάλεσαν, τότε, στο Δκτη και με ευχαρίστησαν για όσα έκανα και εν πολλοίς μου ζήτησαν αν θέλω κάτι να κάνουν για εμένα, αλλά εγώ τους εξήγησα (όποιος έχει δει το Cross of Iron θα καταλάβει) ότι αυτά τα κάνω για αυτούς που είναι μαζί μου (και για την πατρίδα, αλλά αυτό δε μετράει και πολύ γιατί είναι δικιά μου φιλοσοφία), ακόμη κι αν αυτοί είναι Αξιωματικοί, μιας και τους βλέπω όλους ως συναδέλφους και όχι για την ανώνυμη και επώνυμη ηγεσία του στρατεύματος ή της πολιτείας. Όταν ήταν να φύγουμε ο Δκτης με ρωτούσε: "κι εσύ θες να φύγεις; όλοι εντάξει, αλλά κι εσύ;" Πραγματικά, έκανα βλακεία που δεν είχα ζητήσει να είμαι παραμένων, να μην πάρω μετάθεση για Γιάννενα και το ίδιο μου έχουν πει και άλλα 3-4 άτομα που κάνουμε παρέα και θα ήθελαν να απολυόμασταν από εκεί, έστω κι αν είχε ασκήσεις όλη την ώρα.
Κατάλαβες, τώρα, γιατί δεν λογαριάζω ευθύνη κτλ; Αυτό που πρέπει να γίνει θα γίνει, κι ας πεθάνω, που λέει ο λόγος. Για να μην αναφέρω περιστατικά με βλήματα όλμων που δεν είχαν σκάσει και τα πήραμε στα χέρια, ώστε να αδειάσει ο χώρος και να βάλουμε τους στόχους για τις βολές. Μην ξεχνάμε, όμως, ότι ήταν Τάγμα 1ης γραμμής με τρομερή ευθύνη για το σημείο που ήταν (βλ. Βαριοπούλα με αγκίστρωσή μας στο ποτάμι, από πίσω αλεξίπτωτα, απομόνωση με αριστερή υπερκέραση και δικές μας καταδρομικές για να επιστρέψουμε πίσω ή να προκαλούμε σύγχυση μέχρι να μας σώσουν), οπότε η εκπαίδευση ήταν ανάλογη και συνεχής (μέσες άκρες έχω κάνει καταδρομικές, αναγνωρίσεις με τζιπ, εξάληψη αεροπρογεφυρώματος, μάχη σε πόλη λόγω Αδριανούπολης που ήταν μισή ώρα δρόμος + το κανονικό έργο ενός Τάγματος Μ/Κ πεζικού με επιθέσεις, άμυνες κτλ).
Ευχαριστώ.
και ετσι εμεινα με το κιτρινακι στο δρομο για την Σαμο..