- 16 Οκτ 2014, 17:36
#25371
trident1971 έγραψε:@Pipinos
- Πυρ & κινηση με πραγματικα πυρα?? WTF?? Γιατι??
- Που και με τι εριξες 1200 σφαιρες σε ενα πρωϊνο (η Παναγιά μου)?
- Τη νυχτα των Ιμιων, τα μονα οχηματα που δε βγηκαν απο το στρατοπεδο οση προσπαθεια και να εγινε, ηταν κατι καναδέζες των ΔΒ
1. Πυρ και κίνηση κάναμε με πραγματικά πυρά μία φορά και αυτή μισή. Κάναμε τα άλματα δηλαδή και φτάναμε σε προκαθορισμένες θέσεις με πυρομαχικά, αδειάζαμε τις γεμιστήρες και μετά κάναμε το επόμενο άλμα.
Το πιο καλό ήταν όταν κάναμε μια επίθεση σε ένα λοφάκι και είχαμε απέναντι ένα MG3 να ρίχνει αβολίδωτα (πώς γράφεται αυτό;). 3 ομάδες πεζικού στη αριστερή ομαδάρχης ένας πιτσιρικάς Λχιας, στη μεσαία ένας ΔΕΑ και στη δεξιά ένας Δνεας (από το Λόχο μου) κι εγώ βοηθός ομαδάρχη (είχα κάνει την άσκηση 100 φορές, οπότε από καιρό σε καιρό βάζαμε και άλλους να μαθαίνουν). Έχουμε φτάσει στην τελική ευθεία εξορμήσεως και ο Δνεας και ο ΔΕΑ έχουν μπερδευτεί μεταξύ τους (οι επικοινωνίες που λέγαμε) γιατί ο σχεδιασμός ήταν χαζός και έπρεπε να περάσουμε από ένα στένεμα (θεριστικό πυρ στο MG3 και αν θες πέρνα, υπό πραγματικές συνθήκες), οπότε παίρνω την απόφαση και φωνάζω έφοδο. Έλα, όμως, που οι άλλοι δεν άκουγαν (οι επικοινωνίες και πάλι), οπότε η δικιά μου ομάδα αφήνει το Δνεα πίσω και σηκωνόμαστε 7 άτομα, περνάμε πάνω από τη μεσαία ομάδα, πατήσαμε και τον ΔΕΑ στην πλάτη και τον στείλαμε αδιάβαστο και φτάσαμε στο πολυβόλο... Επιτυχία η άσκηση.
2. Έχω ρίξει πολλές φορές τόσες σφαίρες. 'Ημουν πολυβόλα, οπότε... Πάντως, αυτό που ανέφερα ήταν βολή με G3. Πήγαμε, εγώ δεν είχα φορέσει τα γυαλιά (εκτός από σκόπευση σε αποστάσεις >100, δεν μου χρειάζονται, αφού δεν έχω σοβαρό πρόβλημα και, ειδικά στο ένα μάτι, δεν έχω καθόλου μυωπία) νομίζοντας ότι η βολή είναι 100m, οπότε όταν είδαμε ότι ήταν 200m και ήθελαν σκορ >6/10 για να φύγεις κατάλαβα ότι θα μείνω εκεί. Βρήκαν κι αυτοί τον πολυβολητή που είχε άνεση με το όπλο και ήμουν και μεγάλος (27+), οπότε δε θα έλεγα τίποτε πιο έξω και έριξα τόσες. Βασικά, ο γιατρός του Τάγματος μου το είπε που γέμιζε της γεμιστήρες. Στο τέλος έριχνα με όλους τους δυνατούς τρόπους: όρθιος, εκ του ισχίου, γονατιστός, καθιστός, βολή κατά βολή και βολή κατά ριπάς... το έλιωσα το οπλάκι μου (G3A4 346493 ο σειριακός αριθμός, ακόμη το θυμάμαι). Και στα ΛΥΒ, πάντως, ήταν αρκετοί φίλοι που πέρασαν σε άλλες περιοχές πλην ΚΕΒΟΠ (εκεί ήμασταν, όντως, στην πούδρα τον 2ο μήνα, τον 1ο, όμως, άστα να πάνε, είπαμε, ψηλά ψηλά τα πράσινα μπερέ), κυρίως Σταυρούπολη, που είχαν ρίξει εκ του ισχίου και μάλιστα κατά ριπάς και πολλές γεμιστήρες.
Σε άλλες βολές θυμάμαι στο 516 στο Λαγό που είχα πάει για 2ο σχολείο πολυβόλων (μετά πέρασα και 3ο στα Ρίζια) ότι, αφού είχαν ρίξει όλοι οι εκπαιδευόμενοι, ρίξαμε εμείς που ήμασταν οι εκπαιδευτές (με είχαν στείλει από λάθος στο σχολείο και με κράτησαν για βοηθό εκπαιδευτή). Ρίχνω με ένα MG3 που είχε διόπτρα νυκτός. Δε χρειάστηκε, όμως, είχα αποκτήσει την αίσθηση πλέον. Ρίχνω μια ριπή των 4 (3+1 τροχιοδεικτικό), βλέπω ότι σκάει κάτω δεξιά, λίγο αριστερά, λίγο μπροστά το περιστροφικό και βρίσκω στόχο. 2η ριπή μέσα. Τρελαίνεται ο Δκτης εκεί που ήταν δικός μου (εννοώ ότι το έτσουζε, όταν ακόμη το έτσουζα κι εγώ) και έβλεπε με την Varo (αν γράφεται έτσι), πετάγεται όρθιος, φωνάζει: "βρίσκεις στόχο, αυτός είναι καλός, φέρτε ταινίες κανονικές". Ρίχνω την 1η, έρχεται 2η, 3η, 4η κτλ. Έριξα πάνω 1500 εκείνη τη μέρα, δηλαδή 10 ταινίες + 1 με τις 20 σφαίρες η αρχική. Κάθε ταινία άλλαζα και κάννη γιατί πύρωνε (κάθε 150 βολές, θεωρητικά, υπό ΚΣ θερμοκρασίας και πίεσης αλλάζεις κάννη). Να βλέπεις κόκκινο χρώμα μέσα στο σκοτάδι να τρελένεσαι. Στην αρχή έριχνα 4άδες, κανονικές ριπές. Μετά έριχνα ριπές των 1-2-3sec δηλαδή μέχρι 20-60 σφαίρες (ταχυβολία MG3 1150+/- 150 σφαίρες / min). Έβαλα το ρυθμιστικό του τρίποδα σε θεριστικό πυρ και γάζωνα το βουνό. Μετά το έλυσα τελείως και έριχνα όπου να 'ναι με ριπές όσο ήθελα. Την τελευταία ταινία την άδειασα με 2 ριπές. Πόρωση... Επίσης με MG3 έχω ρίξει και αντιαεροπορική σημαδεύοντας μια Dakota στην Αλεξανδρούπολη που είχαμε πάει μία ημέρα για βολές.
Με 0,50'' έχω ρίξει και από άρμα και από τρίποδα. Φοβερό όπλο αλλά επικίνδυνο να μείνει βλήμα στη θαλάμη. Μπορεί να κάνει μεγάλη ζημιά. Και τα άτιμα κολλάνε και συχνά. Στο κουτί που έριχνες θα κολλούσε τουλάχιστον 2-3 φορές και ήθελε τράβηγμα για να πεταχτεί το βλήμα έξω, πριν ρίξεις και καρφώσεις 2 σφαίρες μαζί και τρέχουμε μετά (αυτό το έχω δει να το καταφέρνει κάποιος). Και ευτυχώς όλα που είχαμε ήταν ΤΑΚ, οπότε μόνο διάκενο (κλείστρου - κάννης) ρυθμίζαμε και όχι χρονισμό όπως τα παλιά. Μια φορά, στο Λαγό, είχαμε πάει για βολή. Ρίχναμε από έναν λόφο στον απέναντι λόφο. Είχαμε ένα Υπολοχαγό μεγάλο παρτάλι και από μυαλό... άστα να πάνε. Κάτω, ανάμεσα στα δύο λοφάκια ένας παππούς είχε τρακτέρ και όργωνε. Πέρναγαν τα βλήματα από πάνω από το κεφάλι του. Πάλι καλά που δεν τον καθαρίσαμε τον άνθρωπο. Στο λόφο, εν τω μεταξύ, είχε ένα παλιό όχημα (κάτι σαν λεωφορείο), οπότε, αφού με ήξερε ο Δκτης (που καθόταν πιο πέρα), τον ρώτησα και με άφησε να ρίξω στο όχημα. Περιττό να πω ότι έγινε σουρωτήρι. Ο Υπολοχαγός στο ενδιάμεσο πάει στο Δκτη και του έλεγε "κ. Δκτα ένα όχημα, ένα όχημα". Κοίταγε ο άλλος δεν έβλεπε τίποτε. Πάει πιο κοντά, στην κορυφή του λόφου, και βλέπει το τρακτέρ. Φώναζε μετά πανικόβλητος να σταματήσουμε να ρίχνουμε. Μετά γυρνάει στον Υπολοχαγό και του λέει: "βρε χαμένε, μηχανή βλέπεις, αυτοκίνητο λες, τρακτέρ βλέπεις όχημα λες, πού να το καταλάβω ότι έλεγες για εδώ; Πάλι καλά που δεν τον σκοτώσαμε τον άνθρωπο..."
Έχω ρίξει επίσης με όλμο (σε Παρμενίωνα) που πέρασα εκπαίδευση μιας και ήμουν εκεί, με HK11, MAG, οπλοβομβίδες, χειροβομβίδες όλων των ειδών (από εκπαιδευτικές μέχρι αμυντικές - εκεί να δεις ωραίο μπουμ), ειδικής ακριβείας G3 (του ελεύθερου σκοπευτή της ομάδος με φακό Steiner) σαν αυτά που έχουν τα ΕΚΑΜ (αν και φαντάζομαι αυτοί θα έχουν ακόμη πιο ακριβείας), Μ1911 που είχαμε οι Υπαξ και οι Αξιωματικοί καθώς και με LAW και RPG18.
3. Τα άρματα τα βγάζαμε, έστω και με το ζόρι, έστω κι αν έλειπαν 2-3. Το θέμα είναι πως τα Μ113 είναι πλέον επικίνδυνα. Μπορεί να έχουν αυτοσφραγιζόμενες δεξαμενές, αλλά αυτές βρίσκονται πίσω αριστερά καθ' όλο το ύψος του άρματος και αποτελούν τον Νο1 στόχο για τα 0,50'' μιας και ανάβουν πολύ ωραίες φωτιές στο εσωτερικό. Άσε που τα περισσότερα κάνουν λίμνες πετρελαίου κάτω από το πάτωμα στο πίσω μέρος, οπότε ψήνεσαι για τα καλά αν τύχει κάτι στραβό. Το εσωτερικό τους είναι σε δραματική κατάσταση, θωράκιση είπαμε τίποτε, διόπτρες νυχτερινές, αν θυμάμαι καλά, θα περνούσαν καινούργιες τότε που έφυγα με μετάθεση (τελευταία ημέρα, δηλαδή 9 Μαρτίου 2004, την ημέρα που έφυγα από τη μονάδα, κατά παράβαση του κανονισμού ξήλωσα από μερικά άρματα τα οπτικά τους μιας και 2-3 ΕΠΟΠ που ήταν εκεί δεν μπορούσαν να κάνουν τη δουλειά), κινητήρας και επιδόσεις ούτε σκέψη μπροστά στα LEO 1 και 2 κτλ. Οι νέες καναδέζες που έφεραν τότε, κάτι αυτόματες, είχαν πολύ καλές επιδόσεις. Τις δοκιμάζαμε στην επιστροφή από Ορεστιάδα στην Εγνατία (έβγαινε κίνηση κάθε Σάββατο και Κυριακή για τους εξοδούχους) και τα 140 τα έπιαναν για πλάκα. Είχαν, όμως, πρόβλημα με τα λάστιχα (ζυγοστάθμιση χάλια και μετά τα 120 έτρεμε όλο το αμάξωμα). Γερανοφόρα ήταν παλιά Sherman ανακατασκευασμένα για αυτή τη δουλειά. Εν τω μεταξύ τα άρματα στο Τάγμα δεν είχαν ενδοσυνενόηση και εμείς χρησιμοποιούσαμε τα Racals για αυτή τη δουλειά, οπότε το θέαμα ήταν γελοίο: στραβά το κράνος, να προσπαθείς να κρατήσεις το πολυβόλο (αν ήσουν πάνω) και να έχεις και το Racal στο αυτί μιας και αν το είχες στη θήκη αριστερά στο στήθος δεν άκουγες τίποτε λόγω θορύβου του άρματος.
Αν μου έλεγαν, πάντως, με την ίδια παρέα, ξαναπήγαινα άλλους 12 μήνες. Πολύ χαλαρά μάλιστα.
Ευχαριστώ.
) + Νυχερινη βολη, ευτυχως που γυρισαμε πισω ολοι. 
). 
Εγώ δεν ξέρω αν έριξα 1000+ με το Brauning, αλλά του σκίσαμε τα μέταλλα
Για την πλάκα δηλαδή. 
Και επειδή είναι το βασικό υποστηρικτικό όπλο για ΔΒ, εμείς είχαμε τη μεγάλη βάση (δεν θυμάμαι πως λέγεται) που σου επιτρέπει να το χειριστείς ως πυροβολητής με σχεδόν 270 μοίρες εύρος πεδίου. Τρελό γλέντι μιλάμε....
