JasonLouk έγραψε:italakias έγραψε:kovathe έγραψε:Αφού δε νογας ρε ιταλακια τι ασχολεισαι με όλα?
Ουτε τι σημαίνει τηγανιτό δε ξέρεις, αστο το ρημαδι.
Φιλαρακο ,οτι φτιαχνεται στο τηγανι λεγεται τηγανιτο εκτος και αν το βρασεις με νερο μεσα.
Εφτιαξες μια διατροφικη μπομπα ενταξει,μεινε εκει και μην κανεις τον εξυπνο.
Αυτο που εφτιαξες δεν ειναι πρωινο,ειναι μεζες για μπυρα,χωρις τα αυγα εννοειται.
Γραψε μια εγκυκλοπαιδια τελοσπάντων.
Deleted User 1 έγραψε:Ο άλλος έχει αναγάγει τη διατροφή σε επιστήμη και έχει βγάλει τα μάτια του απ' το διάβασμα, κι εσύ του κάνεις υποδείξεις. Πόσο λογικό σου ακούγεται αυτό?
GTS έγραψε:χορτοφαγος
Δεν είναι όμως το κρέας απαραίτητο;
Όχι και δεν έχει πεθάνει κανείς από την έλλειψή του. Απόδειξη οι βίγκαν σε όλον τον κόσμο, που ζουν, κάνουν παιδιά, θηλάζουν, αθλούνται και γενικά ζουν μία υγιή και πλήρη ζωή. Το κρέας δεν το χρειαζόμαστε για να επιβιώσουμε – το τρώμε μόνο για την απόλαυση, την συνήθεια, και την ευκολία μας.
Γιατί δεν πίνουν γάλα οι βίγκαν;
Το γάλα κάθε ζώου είναι κατάλληλο για το είδος του. Για παράδειγμα, το γάλα της αγελάδας είναι κατάλληλο για το μοσχαράκι, όχι για τον άνθρωπο, και παράγεται αποκλειστικά για το μοσχαράκι. Όμως το μοσχαράκι δεν θα γευτεί ποτέ το μητρικό του γάλα γιατί σφαγιάζεται ώστε να διατεθεί αυτό το γάλα στον άνθρωπο. Πολλοί βίγκαν φτιάχνουν το γάλα μόνοι τους από αμύγδαλα ή άλλους καρπούς.
Είναι λάθος να τρώει κανείς κρέας;
Δεν είναι θέμα σωστού ή λάθους. Εάν κάποιος θέλει λιγότερα ζώα να υποφέρουν και να πεθαίνουν, τότε μπορεί να σταματήσει να υποστηρίζει τέτοιες πρακτικές μη τρώγοντας ζωικά προϊόντα. Ένας βίγκαν σώζει περίπου 100 ζωές το χρόνο.
βιγκανιστές είναι μια σέκτα διατροφολάγνων
«Δίαιτα δηλαδή» λέω. «Όχι, καμία δίαιτα. Διατροφή» λέει, τονίζοντας ένα ένα τα γράμματα της λέξης. Η αλήθεια είναι ότι, παγκόσμια, η τάση του βιγκανισμού εξαπλώνεται με μικρά και σημαντικά βήματα -ακόμα και αλυσίδες fast food έχουν προσθέσει στο μενού τους χορτοφαγικά γεύματα.«Και είναι πιο ακριβό σπορ;» ρωτάω. «Δεν είναι πιο ακριβό. Απλά δεν είναι φτηνιάρικο» έρχεται η αποστομωτική απάντηση του Πέτρου, η οποία υποψιάζομαι ότι θίγει το junk food.
«Αυτό που διαπίστωσα από την πρώτη μέρα της απόφασής μου να γίνω vegan» συνεχίζει ο Πέτρος (αρχιτέκτονας στο επάγγελμα) είναι το αίσθημα του κορεσμού, χωρίς φούσκωμα. Αυτό είναι το πιο ωραίο πράγματα στον βιγκανισμό. Αντί να φας για παράδειγμα ένα αγνώστου προελεύσεως πιτόγυρο, τρως ένα burger μανιταριών και μια σαλάτα κινόα και αισθάνεσαι το ίδιο χορτασμένος».
http://www.pandespani.com/syntages/mystika-syntages/proionta/sparaggia/
Μαγειρική αξία για την αρχαία Ελλάδα πιθανόν από το 200 πΧ. αλλά με ιστορία 3000 χρόνων που φτάνει στην αρχαία Αίγυπτο, και αγαπημένα των Ρωμαίων (Cambridge World History of Food και Nectar and Ambrosia), οι οποίοι καλλιεργούσαν τα σπαράγγια σε κήπους. Συνταγή τους έχει καταγραφεί στο πιο παλιό βιβλίο μαγειρικής του Απίκιου, το De re Coquinaria (3ο αι. μ.Χ.), ενώ ο Οκταβιανός Αύγουστος είχε δημιουργήσει τον ‘Στόλο Σπαραγγιών” και την έκφραση “πιο γρήγορα από ό, τι να μαγειρέψεις σπαράγγια” (“faster than cooking asparagus”) για την γρήγορη δράση.
Τα αφροδισιακά σπαράγγια, αφιερωμένα στην Αφροδίτη –μπορεί και για το φαλλικό τους σχήμα-, έφτασαν στην Ευρώπη και δη στη Γαλλία πριν το 1469, μέσω των αραβικών κατακτήσεων σε Συρία, Αίγυπτο και Ισπανία. Οι points d’ amour (κορυφές της αγάπης) σερβίρονταν ως λιχουδιά στην φιλότεχνη μετραίσσα των Βερσαλιών, Μαρκησία ντε Πομπαντούρ, που σαφώς η ευγένειά της αντελήφθη ότι η λεπτή υφή τους και η ντελικάτη αλλά έντονη γεύση των σπαραγγιών βρίσκεται στις πολύτιμες μύτες τους. Στο δεύτερο μισό του 19ου αι. διαδόθηκαν από τους Ευρωπαίους σε Β. Αμερική, Κίνα και Μαλαισία. Δόξες γνώρισαν επίσης, περί το 1830, τα σπαράγγια της Argenteuil, κοντά στο Παρίσι, όταν κάποιος μεσιέ Lherault-Salboeuf άρχισε να εισάγει βελτιώσεις στην καλλιέργειά τους, ώστε να είναι μεγαλύτερα και σαρκώδη, με αποτέλεσμα να υπάρχουν προς βρώση γιγάντιοι ζεματισμένοι μίσχοι … (Oxford Companion to Food , Alan Davidson [Oxford University Press: Oxford] 1999).
Κάθε άνοιξη τα σπαράγγια –πράσινα ή μοβ ή λευκά, καλλιεργημένα ή άγρια- έχουν την τιμητική τους σ’ ολόκληρο τον κόσμο και δικαιολογημένα, αφού η γεύση τους δένει εξαιρετικά με όλα τα βασικά υλικά και δίνει ιδιαίτερα νόστιμα πιάτα κάθε είδους. Θυμίζουμε ότι κόβονται πάντα στο τέλος του τρυφερού ορίου του μίσχου, ο οποίος εκεί ακριβώς σπάζει εύκολα, και μαγειρεύονται-ψήνονται οριζόντια.
[...]
λινγκουίνε με σάλτσα από σπαράγγια
Και vegan και vegeterian και ελαφριά και διαφορετική μέσα στην ανοιχτοπράσινη βάση της και εξαιρετικά νόστιμη. Τα λινγκουίνε με σάλτσα από σπαράγγια είναι μια ευγενική μακαρονάδα και από τα φίνα πιάτα ζυμαρικών που στέκονται το ίδιο καλά στην εισαγωγή ενός μενού, ό,τι και να ακολουθήσει, όσο και ως πιάτο-γεύμα. Από μόνο του λάιτ (στη συνταγή) οπότε ενδείκνυται για δίαιτα και κράτημα απ’ τις πρωτεΐνες -για νηστεία επίσης. Έχει όμως την δυνατότητα να εμπλουτιστεί αν ο ουρανίσκος σας έχει πιο bold and tasteful άποψη.
Τα αρχαιότατα ως λαχανικά και θεραπευτικά σπαράγγια είναι στην εποχή τους. Όλα τα είδη -πράσινα, βιολετιά και λευκά- ανεξαιρέτως με λεπτή γεύση είναι ευέλικτα στα ταιριάσματά τους και αποδίδουν ωραία με υλικά-βάσεις (ζυμαρικά, ρύζι, αυγά και εδώ) και λευκές σάλτσες (όπως η hollandaise), εκτός από τους συνδυασμούς τους με άλλα λαχανικά/σαλατικά, όντας ωμά, ψητά ή βραστά. Την εύνοια των γκουρμέ φίλων έχουν σαφώς τα άγρια αυτοφυή, που βρίσκουμε όμως και σπανιότερα.
Στον συνδυασμό τους με τα λινγκουίνε, το μεγαλύτερο μέρος του σώματός τους (αφού έβρασαν για λίγο), μεταμορφώθηκε με ελαιόλαδο σε μια βελούδινη σάλτσα που αρωματίστηκε με το ξύσμα λεμονιού που δίνει την απαραίτητη σπιρτάδα στη γεύση και καρυκεύτηκε με τον ελαφρά πικάντικο χαρακτήρα της παρμεζάνας. Οι μύτες των σπαραγγιών κρατήθηκαν χωριστά για να συνοδέψουν το έτοιμο πιάτο. Η συνταγή δεν έχει εποχή. Γίνεται με φρέσκα σπαράγγια ή κατεψυγμένα έτοιμα -όπως της bofrost, που χρησιμοποιήσαμε και ήταν εξαιρετικά.
Αν θέλετε να κάνετε το πιάτο πλουσιότερο σε γεύση (και θερμίδες) ή πιο χορταστικό, ενισχύετε τα υλικά, προσθέτοντας κατά βούληση από τις παρακάτω επιλογές:
– ένα αυγό ποσέ ή τηγανιτό πάνω σε κάθε πιάτο ζυμαρικών (4 αυγά συνολικά) [kovathe likes this]
– ένα κομμάτι τυρί Chevre, Montrachet ή President, το οποίο θα διαλύσετε μέσα στην ζεστή σάλτσα
– λίγο λάδι τρούφας, μαζί με φλούδες παρμεζάνας και φρεσκοτριμμένο πιπέρι
Με έξτρα ή χωρίς, όπως και να κινηθείτε μαγειρικά, τα λιγκουίνε με σάλτσα από σπαράγγια δημιουργούν ένα ιδιαίτερο πιάτο ζυμαρικών, ντελικάτο ακόμη κι όταν γίνεται πλούσιο και άκρως απολαυστικό.
Τι θα πιείτε: Μιά καλά παγωμένη Μαλαγουζιά Γεροβ.... Μαλαματίνα.
Προετοιασία: 20 λεπτά όλα μαζί. Ολοκληρώστε τη σάλτσα όσο γίνονται τα μακαρόνια. Εύκολη και γρήγορη συνταγή.
Υλικά (για 4 άτομα)
500 γρ σπαράγγια
500 γρ λινγκουίνε (linguine ή Tagliolini ή Bavette ή Tagliatelle ή Spaghetti ή Mafaldine Barilla)
1/2 φλ. extra παρθένο ελαιόλαδο
1 1/3 κ.γ. ξύσμα λεμονιού
1 φλ. φρεσκοτριμμένη παρμεζάνα Reggiano (όχι για τους Vegan)
1 1/2 φλ. από το νερό που έβρασαν τα σπαραγγια και τα ζυμαρικά
2 κ.σ. αλάτι για το νερό και έξτρα για τη σάλτσα
Ετοιμάζετε τα σπαράγγια: Κόβετε τις μύτες τους και τις κρατάτε χωριστά. Σε μεγάλη κατσαρόλα που να κάνει και για το βράσιμο των ζυμαρικών, ρίχνετε αρκετό νερό και φέρνετε σε βρασμό. Προσθέτετε 2 κ.σ. αλάτι και τα σπαράγγια -όχι τις μύτες. Τα βράζετε για 6-7 λεπτά, τα βγάζετε με τρυπητή κουτάλα, τα περνάτε για λίγο στο κρύο νερό και τα βάζετε στο μπλέντερ ή στο μούλτι.
Στο ίδιο νερό ρίχνετε τις μύτες των σπαραγγιών και βράζετε για 2.5 λεπτά (2-3′ ανάλογα με το μέγεθος) -θα πρέπει να κρατάνε. Τις περνάτε απ’ το νερό για να σταματήσει ο βρασμός (δεν τις παγώνετε) και τις κρατάτε σε μπολ.
Κάνετε τα ζυμαρικά: Τα βράζετε al dente στο νερό των σπαραγγιών (προσθέστε περισσότερο νερό στα ζυμαρικά αν δεν είναι αρκετό), κρατώντας 1 λεπτό από τον αναγραφόμενο χρόνο τους. Προσοχή: Αν τα ζυμαρικά δεν είναι ιταλικά, μπορεί να πρέπει να βράσουν μέχρι και στον μισό από τον αναγραφόμενο χρόνο για να είναι al dente.
Ετοιμάζετε τη σάλτσα (όσο μαγειρεύετε τα ζυμαρικά): Προσθέτετε στο blender με τα σπαράγγια το ξύσμα λεμονιού, το ελαιόλαδο και 1 φλυτζ. από το νερό βρασμού των σπαραγγιών-ζυμαρικών. Χτυπάτε να ενσωματωθούν και μεταφέρετε τη σάλτσα σε μεγάλο τηγάνι (ικανό να χωράει και τα βρασμένα μακαρόνια).
Σουρώνετε τα ζυμαρικά κρατώντας 1/2 φλ. από το νερό που έβρασαν και τα προσθέτετε με την παρμεζάνα στο τηγάνι με τη σάλτσα. Ανακατεύετε και ρίχνετε επιπλέον 1/2 φλ. νερό (ή και λίγο περισσότερο) ανάλογα με την ποσότητα της σάλτσας που θέλετε βγάλετε ή αν προσθέσετε τα έξτρα υλικά.
Σερβίρισμα: Σε ζεστά πιάτα (ανάλογα και με την εποχή) μοιράζοντας πάνω στα λινγκουίνε με σάλτσα από σπαράγγια τις μύτες τους.
Παμε να δούμε πώς εξελίσσονται τα επραγματα σε εκε[…]
Πήρα μια προκαθορισμένη μάζα εδάφους και, μέσω μηχ[…]
