Ότι αξίζει στο κέντρο είναι η παλιά πόλη. Πολλές επιλογές για φαγητό, καφέδες, ποτά. Τιμές τζάμπα εκτός από μια φημισμένη σοκολατερία που για τα δεδομένα του Βουκουρεστίου ήταν σφαγή. Και δεν ήταν και καλή. Το φαγητό τους είναι καλό, αλλά τα κρασιά μέτρια.
Γενικά περπατιέται εύκολα. Οι άνθρωποι ευγενικοί και χαμογελαστοί παρά τη φτώχεια τους. Αν μπορέσεις να νοικιάσεις αυτοκίνητο και να βγεις εκτός Βουκουρεστίου θα δεις βόδια να οργώνουν τα χωράφια. Σπασμένα τζάμια σε κατοικημένα σπίτια και ανοιχτό αποχετευτικό σύστημα παράλληλα με το δρόμο.
Να περάσεις από την πλατεία της επανάστασης για ιστορικούς λόγους. Σαν πόλη έχει μια μουντάδα. Θα δεις πολλές ελληνικές ταμπέλες. Τράπεζες, τηλεπικοινωνίες κλπ
Κλείσε για φαγητό εδώ Caru' cu Bere
Κανένα πρόβατο δε σώθηκε βελάζοντας

Υ.Γ Μεγάλη πίτα σε <τούρκικο>,όσο δυο κανικές δηλαδη 7Ε.Αρα δεν μιλάμε και για φθήνια.Το αλκοόλ και τα κοκτέιλ ναι είναι φθηνα.
Για τις τιμές, μιλάμε για πρωτεύουσα κράτους.
Κανένα πρόβατο δε σώθηκε βελάζοντας

Μαγαζιά σκοτεινά, βρώμικα, πολύ σκονισμένα και με ελάχιστα προϊόντα.
Πολλά σπίτια είχαν χτίσει τα παράθυρα ώστε να μην φαίνεται αν έχεις αναμμένο φως, απαγορευότανε να έχεις φως σε πάνω από 1 δωμάτιο.
Σπίτια σκοτεινά, η μεγαλύτερη λάμπα που βρήκα στο καλό ξενοδοχείο ήταν 25 βάτ που τότε δεν είχα δει ξανά. Είχα και τηλεόραση αλλά δεν είχα φως να διαβάσω.
Στον βασικό δρόμο από τα σύνορα στο Βουκουρέστι σκοτάδι, σκοτάδι, σκοτάδι, κάρα με βόδια με κεράκι για φωτισμό, ευτυχώς τα δέντρα δεξιά αριστερά ήταν βαμμένα άσπρα και έτσι καταλάβαινες που πάει ο δρόμος. Σήμανση....χαχαχα, είχα φτάσει στο, σκοτεινό φυσικά, κέντρο της πόλης και αναρωτιόμουνα αν είμαι ακόμα σε κάποιο απομακρυσμένο προάστιο.
Αυτοκίνητα κλειδωμένα σε ουρά περιμέναν για μέρες να ξαναέρθει η βενζίνη στο βενζινάδικο για να πάρουν την ποσότητα που δικαιούνται.
Ουρά και στα αρτοποιία για ψωμί, βασικά όταν ερχότανε με το φορτηγό απλά το πουλάγανε (δεν το φτιάχνανε εκεί). Κι όσοι προλάβανε.
Όλα τα καλά διαθέσιμα για τα καλά ξενοδοχεία για τους ξένους αλλά πάπαλα στα εστιατόρια των ντόπιων. Κρέας δεν είχαν εύκολο, πήγαινε όλο εξαγωγή και στους ξένους, τρώγανε μυαλά βραστά, μυαλά ψητά, μυαλά πίτα, μυαλά στα κάγκελα....
Είχαμε κι 1-2 γνωστούς είδαμε και το σπίτι τους (
). Είχαμε όμως ενημερωθεί, είχαμε πάει εξοπλισμένοι με μπικ, μπαταρίες, καλσόν, προφυλακτικά, καφέ (χωρίς κουκούτσια), αλκοόλ και για ένα φίλο του πατέρα μου χειρουργό του πήγαμε μερικά χειρουργικά γάντια.Και τρομακτική αίσθηση αστυνόμευσης, μετά από τη Ρουμανία θυμάμαι η Βουλγαρία, που τότε ήταν ακόμα άσχημα, μου είχε φανεί Ευρώπη.
Κανένα πρόβατο δε σώθηκε βελάζοντας

Και Εβραϊκό Μουσείο, είναι το ίδιο αξιοθέατο (λόγω αρχιτεκτονικής)
το ακουω και το ξανακουω και ολοι το εκθειαζετε
