- 28 Μαρ 2016, 00:47
#238793
Άντε επειδή με πωρώσατε.
1997 και 12 ετών. Δείτε ποιο Reebok φορούσα τότε.
Νούμερο 15 στη φανέλα εξαιτίας του τότε ειδώλου μου. Του David Rivers του Ολυμπιακού. Το δεύτερο ψηλότερο παιδί στην ομάδα, 1cm λιγότερο ύψος από το πιο ψηλό παιδί. Έπαιζα όλες τις θέσεις, αλλά η αγαπημένη μου ήταν playmaker.
Φεβρουάριος 1997 δηλώνω συμμετοχή για το διαγωνισμό τριπόντων ανάμεσα σε 28 Δημοτικά σχολεία της Νίκαιας και 300 περίπου παιδιά.
Προκρύνονταν μόνο τα 5. Είχαν βγει τα 4 παιδιά. Και υπήρχε ακόμη μία θέση, που τη διεκδίκησα εγώ και ένα άλλο παιδί επειδή είχαμε ισοβαθμίσει (είχαμε βάλει ίδια τρίποντα για την τελική 5άδα από τα 300). Παίζω για την 5η θέση με το άλλο παιδί και νικάω εγώ.
Μπαίνω στην τελική 5άδα για τον τελικό του διαγωνισμού που έγινε τέλη Μαίου το 1997. Κερδίζω το κύπελο. Ο τελικός έγινε στο κλειστό του Πλάτωνα, δίπλα από το κολυμβητήριο, απέναντι από το Village Park Ρέντη.
Επειδή είχα προκριθεί στο διαγωνισμό 3πόντων, ο προπονητής της σχολικής μας ομάδας, για να μοιράσει χαρά και στα άλλα παιδιά, δεν μου δίνει τη θέση συμμετοχής για το all star game του Μαίου με τον καλύτερο παίχτη από κάθε σχολείο. Σε μία χάλια χρονιά για το δημοτικό μου τότε. Τερματίσαμε τελευταίοι στον όμιλο. Τους ΕΤΡΙΨΑ το κύπελο στη ΜΟΥΡΗ όμως. Από τα 10 μου είχα ξεκινήσει στον ΆΡΗ Νίκαιας (παράδοξο αλλά ποτέ δεν γούσταρα Ιωνικό παρότι από εκεί βγήκε Παναγιώτης Γιαννάκης και Νίκος Οικονόμου). Στα 12+ με παίρνει μεταγραφή η ΕΑΝ, μετά από την κατάκτηση του κυπέλου 3πόντων. Στα 14 σταμάτησα. Πήγαινα ήδη καθημερινά φροντιστήριο για Αγγλικά, Γερμανικά και προπόνηση μπάσκετ. Οι γονείς μου δεν ήθελαν να σταματήσω τα μαθήματα ή κάποιο από αυτά. Ήδη είχαν ρίξει άκυρο στο Αθλητικό Γυμνάσιο Πειραιά εξαιτίας δύσκολου ωραρίου. Μετά ξεκίνησα να παίζω και λίγο ποδόσφαιράκι, το οποίο δεν του είχα ιδιαίτερη εκτίμηση.
Από τα 15 μου είχα ήδη την ανάπτυξη που έχω τώρα. 185cm & 45νούμερο παπούτσι. Ευτυχώς σταμάτησα εκεί.
Άντε επειδή με πωρώσατε.
1997 και 12 ετών. Δείτε ποιο Reebok φορούσα τότε.
Νούμερο 15 στη φανέλα εξαιτίας του τότε ειδώλου μου. Του David Rivers του Ολυμπιακού. Το δεύτερο ψηλότερο παιδί στην ομάδα, 1cm λιγότερο ύψος από το πιο ψηλό παιδί. Έπαιζα όλες τις θέσεις, αλλά η αγαπημένη μου ήταν playmaker.
Φεβρουάριος 1997 δηλώνω συμμετοχή για το διαγωνισμό τριπόντων ανάμεσα σε 28 Δημοτικά σχολεία της Νίκαιας και 300 περίπου παιδιά.
Προκρύνονταν μόνο τα 5. Είχαν βγει τα 4 παιδιά. Και υπήρχε ακόμη μία θέση, που τη διεκδίκησα εγώ και ένα άλλο παιδί επειδή είχαμε ισοβαθμίσει (είχαμε βάλει ίδια τρίποντα για την τελική 5άδα από τα 300). Παίζω για την 5η θέση με το άλλο παιδί και νικάω εγώ.
Μπαίνω στην τελική 5άδα για τον τελικό του διαγωνισμού που έγινε τέλη Μαίου το 1997. Κερδίζω το κύπελο. Ο τελικός έγινε στο κλειστό του Πλάτωνα, δίπλα από το κολυμβητήριο, απέναντι από το Village Park Ρέντη.
Επειδή είχα προκριθεί στο διαγωνισμό 3πόντων, ο προπονητής της σχολικής μας ομάδας, για να μοιράσει χαρά και στα άλλα παιδιά, δεν μου δίνει τη θέση συμμετοχής για το all star game του Μαίου με τον καλύτερο παίχτη από κάθε σχολείο. Σε μία χάλια χρονιά για το δημοτικό μου τότε. Τερματίσαμε τελευταίοι στον όμιλο. Τους ΕΤΡΙΨΑ το κύπελο στη ΜΟΥΡΗ όμως. Από τα 10 μου είχα ξεκινήσει στον ΆΡΗ Νίκαιας (παράδοξο αλλά ποτέ δεν γούσταρα Ιωνικό παρότι από εκεί βγήκε Παναγιώτης Γιαννάκης και Νίκος Οικονόμου). Στα 12+ με παίρνει μεταγραφή η ΕΑΝ, μετά από την κατάκτηση του κυπέλου 3πόντων. Στα 14 σταμάτησα. Πήγαινα ήδη καθημερινά φροντιστήριο για Αγγλικά, Γερμανικά και προπόνηση μπάσκετ. Οι γονείς μου δεν ήθελαν να σταματήσω τα μαθήματα ή κάποιο από αυτά. Ήδη είχαν ρίξει άκυρο στο Αθλητικό Γυμνάσιο Πειραιά εξαιτίας δύσκολου ωραρίου. Μετά ξεκίνησα να παίζω και λίγο ποδόσφαιράκι, το οποίο δεν του είχα ιδιαίτερη εκτίμηση.
Από τα 15 μου είχα ήδη την ανάπτυξη που έχω τώρα. 185cm & 45νούμερο παπούτσι. Ευτυχώς σταμάτησα εκεί.
