- 25 Φεβ 2016, 14:49
#224877
Οι μεταναστευτικές ροές μπορούν να αντιμετωπισθούν προληπτικά. Όχι κατασταλτικά, αφού κάτι τέτοιο προϋποθέτει χρήση βίας και ενεργειών αμφίβολης νομιμότητας. Και σε κάθε περίπτωση ελάχιστα ως τίποτα μπορούν να γίνουν, άπαξ και οι μάζες των ξεσπιτωμένων πατήσουν πόδι επί ευρωπαϊκού εδάφους, και δη ελληνικού, λόγω της άρνησης της Τουρκίας να συνεργαστεί στην επαναπροώθηση και της αδυναμίας να κρατηθούν οι παράνομα εισερχόμενοι επί των νησιών, για προφανείς λόγους.
Η ευθύνη της ελληνικής κυβέρνησης συνίσταται στη διάλυση των δομών πρόληψης. Τόσo με τη σφράγιση των κλειστών κέντρων κράτησης, που σε επίπεδο καταστολής μπορεί να είναι πρακτικά άχρηστα, αλλά σε επίπεδο ρόλου "μπαμπούλα", τουλάχιστον για τους οικονομικούς μετανάστες, απέδειξαν κάποια αποτελεσματικότητα. Όσο και με τα όσα ακολούθησαν το περιβόητο έγγραφο του Μαρτίου, περί χορήγησης εξάμηνης άδειας νόμιμης παραμονής σε όλους του παρανόμως εισερχόμενους, χωρίς να γίνεται η παραμικρή διάκριση τους ανάμεσα σε πρόσφυγες και οικονομικούς μετανάστες ( που οδήγησε σε αλαλούμ κυβερνητικών διαψεύσεων, σε κέντρα που άνοιγαν και έκλειναν, σε δηλώσεις περί ηλιοθεραπείας και έκτακτες συνεντεύξεις Πανούση, στις οποίες ζητούσε παραιτήσεις αξιωματικών κλπ. Για περισσότερα επί του θέματος, διαφωτιστική είναι η συνέντευξη του πρώην υπουργού στον Κουβαρά, που υποστηρίζει ότι σε ένστασή του, ότι με αυτή την πρακτική η Ελλάδα θα γεμίσει με ένα εκατομμύριο κόσμο, η αρμόδια συνάδελφός του, του απάντησε πως δεν την ενδιαφέρει).
Το μήνυμα περί ανοικτών συνόρων, το εξέλαβαν και το εκμεταλλεύτηκαν αυτοί που έπρεπε: το κύκλωμα των λαθροδιακινητών και οι απανταχού ανά την Ευρώπη κοινότητες μεταναστών και προσφύγων (και είναι γνωστό ότι πολλές από αυτές, όπως λχ. η αφγανική, αναλαμβάνουν να συντονίσουν και να καλύψουν οικονομικά τη μετανάστευση ομοεθνών τους).Δεν χρειαζόταν να φτάσει στα αυτιά των μαζών, οι οποίες σε τελική ανάλυση, είναι και αυτές που ευθύνονται λιγότερο από όλους για το φαινόμενο, αφού ούτε πρωτοβουλία είναι εις θέση να πάρουν, στο βαθμό που παρακινούνται και εξαρτώνται από τους εκμεταλλευτές τους, ούτε ατομικά δρούν, αφού υποχρεωτικιά ακολουθούν οδηγίες, μετακινούμενοι ομαδικώς και με αγελαία παθητικότητα.
Η πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης έδρασε λοιπόν σαν τη βαλβίδα εκτόνωσης, που απασφαλιζόμενη, επέτρεψε σε μια παραγεμισμένη με αέρα φούσκα, να τον απελευθερώσει με θόρυβο. Τις κυβερνητικές πρακτικές ακολούθησε σωρεία αντιδράσεων (άνοιγμα της αγοράς λαθροδιοκινητών, με συνακόλουθη πτώση τιμών, που αναγκαστικά πλέον έγινε ελκυστική και σε χαμηλότερα βαλάντια, δηλώσεις περί αναστολής της συνθήκης του Δουβλίνου , υπό την πίεση των πρωτοφανών ροών, που υαναιρέθηκαν υπό την αντίδραση της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης κοκ.), που έκαναν το πρόβλημα μη αντιμετωπίσιμο.
Η Ελλάδα ακολούθως έκανε και κάτι ακόμα αντισυμβατικό. Μετά την πρόχειρη καταγραφή, διευκόλυνε τη διέλευση των ορδών των κολασμένων στα βόρεια σύνορά της, κάτι που συνιστούσε προφανή κατάχρηση από ελληνικής πλευράς της συνθήκης Σένγκεν. Το ότι απαγορευόταν τόσο καιρό στις ελληνικές αρχές, να εφοδιάζουν με ταξιδιωτικά έγγραφα, όσους είχαν αιτηθεί ασύλου επί ελληνικού εδάφους, προκειμένου να φτάσουν στη χώρα επιθυμίας τους, αυτή την απαράβατη αρχή εξυπηρετούσε.
Η ζημιά ενδεχομένως μπορούσε να περιοριστεί στις αρχές καλοκαιριού, αν η χώρα αναλάμβανε εγκαίρως πρωτοβουλία, για ευρωπαϊκή συνεργασία επί του θέματος (υποδοχή, ταυτοποίηση, πρόληψη….. και το τσιτάτο ότι τα θαλάσσια σύνορα δεν μπορούν να αστυνομευθούν είναι η μισή αλήθεια). Αντ’ αυτού προτίμησε να «διδάσκει» ευρωπαϊσμό, σε αυτούς που τον επινόησαν, να παίζει την κολοκυθιά με τη frontex, να αναλαμβάνει υποχρεώσεις που δεν τηρούσε και να κατηγορεί οποιονδήποτε της ασκούσε κριτική για εγκληματικές αμέλειες και ολιγωρία, ως πράκτορα των ξένων. Αυτό είχε ως συνέπεια, μετά και τα γεγονότα των επιθέσεων αυτοκτονίας, να παγιωθεί η αντίληψη, σε μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης, ότι ένα πρόβλημα, που ξεπερνούσε πια την Ελλάδα, μετατρεπόμενο, λόγω του όγκου του σε πανευρωπαϊκό, ήταν αποκλειστικά ελληνικής ευθύνης. Και έτσι άρχισε να αλλάζει και η στάση των κυβερνήσεων. Η καχυποψία ήδη προϋπήρχε. Πολλές εκθέσεις της ΕΕ και της ύπατης αρμοστείας είχαν στοχοποιήσει τη χώρα, ως ιδανική οδό προσέλκυσης και διέλευσης μεταναστών, λόγω ελλιπούς ελέγχου των συνόρων που καθιστούσε εύκολη την παράνομη είσοδο. Μεταναστευτικό Εldorado την κατέστησε και η απόφαση πολλών χωρών της ΕΕ, να αναστείλουν τα τελευταία δύο χρόνια την επαναπροώθηση, όσων κατάφερναν να φτάσουν παράνομα στο έδαφός τους ,αιτούμενοι ασύλου(το οποίο βάσει των συμφωνιών του Δουβλίνου ΙΙ , έπρεπε να εξετάζεται στη χώρα εισόδου), λόγω των απανωτών καταδικών της χώρας, για τη στάση της στο θέμα χορήγησης ασύλου και μεταχείρισης των αιτούμενων διεθνούς προστασίας.
Τα σημερινά μέτρα δεν πρόκειται να αποδώσουν τίποτα, γιατί εξαρτώνται στον απόλυτο βαθμό από τις διαθέσεις της Τουρκίας. Η οποία με την πλάτη στον τοίχο με το κουρδικό, θα ανοιγοκλείνει τη στρόφιγγα κατά το δοκούν, εκβιάζοντας την Ευρώπη για διπλωματική στήριξη….. και καλά θα κάνει από την πλευρά της. Ήδη έχει δηλώσει ότι δεν θα αποδέχεται τις επαναπροωθήσεις του ΝΑΤΟ, καθιστώντάς τες άνευ σημασίας, ενώ ενδιαφέρον έχει προς την κατεύθυνση αυτή και η συγκεκαλυμμένη έγκριση των ΗΠΑ του κλεισίματος των βορείων συνόρων.
Στο δια ταύτα. Αν το κλείσιμο των συνόρων δεν αποδώσει θεαματικά αποτελέσματα, δεν βλέπω, πώς το επόμενο στάδιο δεν θα είναι η αναστολή συμμετοχής στη Σένγκεν.Η οποία καθώς «κουμπώνει» με το Δουβλίνο ΙΙΙ , θα έχει ως αποτέλεσμα η εξέταση ασύλου να πραγματοποιείται πια όχι στην Ελλάδα, αλλά στην……….. Ουγγαρία. Οπότε θα παρέχεται με το σταγονόμετρο και αποκλειστικά, στους αποδεδειγμένα Σύρους .Δεν θα είναι περίεργο,οι επόμενοι που θα κοπούν, μετά τους αφγανούς, να είναι οι ιρακινοί. Όλοι οι κομμένοι φυσικά θα επαναπροωθούνται στην Ελλάδα.
Περαστικά μας......... και την εθνικά ενιαία γραμμή επί του θέματος, δέον όπως την ξεχάσουμε. Μας το ξεκαθάρισε χθες ο πρωθυπουργός, που το πρωι ζητούσε συναίνεση από τους πολιτικούς αρχηγούς, και το βράδυ, απόντος του Κούλη, τον στόλιζε στη Βουλή, επαναλαμβάνοντας τις αρλούμπες για τη λίστα Μπόργιανς .Τον μόνο που τον ενδιαφέρει είναι οι εσωκομματική κυριαρχία και η κατασκευή του μύθου , με μείγμα κακών ξένων που έκλεισαν τα σύνορα (όπως τις τράπεζες) και εγχώριων μιντιαρχών, που θα πλασάρει στις αναπόφευκτες εκλογές. Δεν έχει ούτε συναίσθηση του εθνικού κινδύνου, ούτε και τον ενδιαφέρει.