- 23 Φεβ 2016, 01:17
#223783
Για χρόνια προσπαθούσα να περάσω στα παιδιά μου ότι είναι κακό να δίνουν οποιεσδήποτε προσωπικές πληροφορίες στο ίντερνετ. Καιρός όμως να παραβώ λίγο τους κανόνες!
Με συγκίνησε η ειλικρίνεια όλων που γράψατε και με εντυπωσίασε πόσο διαφορετικές κι ενδιαφέρουσες εμπειρίες μεταφέρει ο καθένας και καταλαβαίνω απόλυτα γιατί με "τραβάει" το petrolheads.gr στον ελεύθερο χρόνο μου. Δεν μπορώ να βρω αλλού ένα τέτοιο σύνολο ενδιαφερόντων ανθρώπων.
Και καλό είναι να γράψουμε κάτι προσωπικό, αν μας διαβάζουν και νεώτεροι, να βλέπουν σκέψεις κι εμπειρίες που μπορεί να τους βοηθήσουν.
Με τα μαθήματα είχα πάντα μια άνεση, χωρίς να πολυκαταλαβαίνω πόσο τα κατάφερνα και τι σημασία μπορεί να είχε, δεν βοήθαγε και το περιβάλλον που δεν είχε καλά-καλά ούτε απολυτήριο δημοτικού. Απλώς προχώραγα κάνοντας ότι έβλεπα να κάνουν κι οι άλλοι, κάπως σαν σε αυτόματο πιλότο. Ας είναι καλά το δημόσιο σύστημα παιδείας.
Τελειώνοντας το Λύκειο στο Πρακτικό, μια τυχαία διανομή ενός ωραίου φυλλαδίου στο σχολείο και η γενικότερη σύγχυση, με οδήγησε να δίνω και να περνάω από τους πρώτους στην Ευελπίδων, όπου όμως δεν έκλεισα ούτε μια εβδομάδα. Αν είχα μείνει, σήμερα είτε φυλακή θα ήμουν είτε σε τρελοκομείο. Δεν αντέχω την αυθαιρεσία, τον παραλογισμό και την αδικία (ειδικά στον εαυτό μου), τρελαίνομαι! Με εντυπωσίασε τότε που ο "σκληρός", όπως νόμιζα ως τότε πατέρας, ήρθε κι υπόγραψε να φύγω, λέγοντας μου να κάνω ότι θέλω. Κι ας πανηγύριζε με τους φίλους του 2-3 μήνες πριν την επιτυχία.
Ευτυχώς είχα δώσει τον Αύγουστο και εισαγωγικές στο πανεπιστήμιο. Με οκτώ στην έκθεση και με αποδιοργανωμένη την προετοιμασία μου (είχα παρατήσει τα φροντιστήρια) πέρασα τυχαία Φυσικός που αποδείχθηκε η επιστήμη που μου ταίριαζε απόλυτα!!! Ήταν κι εύκολο να πηγαίνω εξαιρετικά όποτε διάβαζα κάποιο μάθημα. Δεν ξέρω αν ήταν θέμα κλίσης, αλλά σίγουρα τα Ηλεκτρονικά ήταν το μόνο που διδασκόταν καλά, οπότε πήρα 6 εξάμηνα μαζί με τη διπλωματική.
Μετά το πτυχίο ήθελα να συνεχίσω κάτι ανάλογο, αλλά πάνω απ' όλα δεν ήθελα με τίποτα να βρεθώ ξανά σε στρατιωτικό περιβάλλον και η θητεία καραδοκούσε. Ξένες γλώσσες δεν ήξερα καλά για υποτροφία εξωτερικού, δεν ήμουν κι οργανωμένος να το προετοιμάσω. Παραλίγο να βρεθώ στο Ενδεικτικό Ραδιοηλεκτρολογίας, αλλά βρέθηκα τυχαία σε ένα διαγωνισμό υποτροφιών για διδακτορικό. Κι απο εκεί παραλίγο να είχα φύγει μετά από μερικές μέρες που δεν έβρισκα σπίτι, αλλά 3 ώρες πριν το δρομολόγιο αναχώρησης βρήκα κι έμεινα!
Κάπως έτσι βρέθηκα να εργάζομαι έως σήμερα στην έρευνα και διδασκαλία σε θέματα ηλεκτρονικών τεχνολογιών, να έχω δουλέψει σε άλλες δύο χώρες και να έχω επισκεφθεί πολλές περισσότερες. Πιο σημαντική συνεισφορά μου θεωρώ μερικά εκατομμύρια ευρώ παραπάνω που ήρθαν στη χώρα από Ευρωπαϊκά προγράμματα και σε ότι βαθμό κατάφερα να βοηθήσω νεότερους ανθρώπους και να μεγαλώσω τα παιδιά μου με σεβασμό για τους άλλους και να σκέφτονται τεκμηριωμένα κι ελεύθερα.
Μετά από όλα αυτά είμαι απογοητευμένος γιατί αισθάνομαι τόσο αδύναμος απέναντι σε όλα αυτά που βλέπω να γίνονται γύρω μου.