- 22 Φεβ 2016, 13:54
#223480
Εγώ πάλι, από μικρός, δεν είχα κανένα απολύτως ενδιαφέρον για τα μαθηματικά, τη φυσική και τη χημεία

. Ειδικά η χημεία μου καθόταν στο λαιμό. Η επιστήμη των υπολογιστών έχει (είχε) ενδιαφέρον, αλλά, εκείνη την εποχή (1993), έπρεπε να πάω 1η δέσμη, που για τον προηγούμενο λόγο δεν έπαιζε. Την 4η δέσμη πιτσιρικάς την θεωρούσα παρακατιανή, τόσο μου έκοβε, δεν έβλεπα ότι εκεί ήταν το χρήμα. Ίσως έφταιγε και το οικογενειακό περιβάλλον: γιατρός (είχε αποφασίσει η μια αδερφή), δικηγόρος (σπούδαζε ήδη η άλλη), σε φιλόλογο και μηχανικό είχαμε επιπλέον θέσεις και τίποτα μετά από αυτά

.
Από μικρός λοιπόν ήξερα ότι θα πάω Ιστορικό-Αρχαιολογικό, αυτό ήθελα, και αποκλειστικά Αθήνα, γιατί, φτωχοί δεν ήμασταν μεν, τα λεφτά για 3 παιδιά στην επαρχία δεν έφταναν δε. Ό,τι μεταπτυχιακά έπαιζαν επίσης θα έπρεπε να γίνουν Ελλάδα, Αθήνα συγκεκριμένα, για τους ίδιους λόγους. Η αδερφή μου έδινε την επόμενη χρονιά, ήθελε ιατρική οπωσδήποτε, οπότε έπρεπε να ληφθεί και εκείνη υπ' όψη. Τελικά τη χρονιά των πανελληνίων έβαλα μόνο Ιστορικό-Αρχαιολογικό Αθήνας, Παιδαγωγικό Αθήνας κι από επαρχία έβαλα μόνο το φρέσκο τότε Αρχειονομίας, Βιβλιοθηκονομίας και Μουσειολογίας στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, που μου χτύπησε καμπανάκι, συν κάτι ΤΕΙ στην Αθήνα για το φόβο των Ιουδαίων, αν και είχα αποφασίσει ότι σε ΤΕΙ δεν υπάρχει περίπτωση να πάω, θα ξαναδώσω.
Τελικά για κάτι λίγα μόρια έχασα το Ιστορικό-Αρχαιολογικό και πέρασα στο Ιόνιο, σε μια εποχή που κράταγες μαθήματα κλπ κλπ και οι θέσεις σε ΑΕΙ ήταν πολύ περιορισμένες και γενικά βρέθηκα σε ένα δίλημμα αν θα ξαναδώσω και ποιο μάθημα (είχα Μ.Ο. 18,5 με χειρότερο αρχαία και έκθεση που είχα 17,5...). Πήγα, γράφτηκα και γύρισα να κάνω ντόλτσε βίτα κανα χρόνο (και να βοηθάω τον πατέρα μου στη δουλειά) και να ξαναδώσω έκθεση γιατί όλα τα άλλα ήταν επικίνδυνα εκείνη την εποχή και οι βαθμοί μου πολύ υψηλοί, για να ρισκάρω (μετά ήρθε ο ΓΑΠ το '95 και διπλασίασε τους εισακτέους και γκρέμισε τις βάσεις και τράβαγα τα βυζιά μου με τη γκαντεμιά, τεσπά). Κατά το Νοέμβρη βαρέθηκα να κάθομαι άπραγος και να περιμένω τον Ιούνη και αφού εξασφάλισα τους πόρους (με εστίες κλπ και λιτή ζωή) πήγα κανονικά στο πανεπιστήμιο και έβγαλα τη χρονιά μια χαρά, χωρίς απώλειες σε μαθήματα. Πετάχτηκα εν μέσω εξεταστικής μια μέρα Αθήνα, έδωσα έκθεση, έγραψα ένα 18 και μπήκα στο ΕΚΠΑ.... Παράλληλα μπήκε η αδερφή μου ιατρική στα Γιάννενα και το δίλημμα τώρα ήταν αν θα έμενε εκείνη στην επαρχία ή εγώ, γιατί τάχαμου ένα παιδί στην επαρχία σήμαινε το άλλο στην Αθήνα μέσω μεταγραφής. Εγώ μια χαρά ήμουν και οι σπουδές είχαν πολύ ενδιαφέρον, αλλά στην αρχή το είχα ξεκόψει ότι θα γυρίσω πίσω. Ε, πήγα το Σεπτέμβρη να κάνω τη διαγραφή και τελικά... έμεινα, πράττοντας πολύ ΣΟΦΑ, όπως αποδείχτηκε εκ του αποτελέσματος, έστω και από σπόντα.
Τέλειωσα εκεί λοιπόν, έκανα στην Ελλάδα (θα ήθελα να πάω αμερική και συγκεκριμένα Καναδά, αλλά δεν έπαιζαν τόσα λεφτά και δεν το κυνήγησα για υποτροφίες γιατί βρήκα αμέσως δουλειά) μεταπτυχιακά σε ψηφιακές βιβλιοθήκες (να και η επιστήμη της πληροφορικής) και πολιτιστική διαχείριση (αυτό τώρα το τελειώνω) και δούλεψα όλα αυτά τα χρόνια (ουσιαστικά δεν έμεινα καθόλου άνεργος: τα πρώτα χρόνια ΟΛΟΙ οι απόφοιτοι του τμήματος έβρισκαν δουλειά) στον χώρο, στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα (πρέπει να είμαι από τους ελάχιστους που έχουν διοριστεί δύο φορές στο δημόσιο περνώντας και τις δύο από εξετάσεις ΑΣΕΠ

). Έχω δουλέψει σε μουσεία, σε βιβλιοθήκες και σε δύο πανεπιστήμια. Έχω δουλέψει και σε κοντινά αντικείμενα, μάλιστα κάποτε (που ψαχνόμουν ακόμα και ήθελα να βγάλω λεφτά) ένας φίλος μου πρότεινε να κάνω στροφή 180 μοιρών και να δουλέψω SAP

. Πέρασα λοιπόν ένα crash course SD, MM, WM και βρέθηκα να κάνω... consulting, σε μια εταιρεία που τότε ξεκινούσε εκείνος και τώρα είναι πλέον καταξιωμένη. Τεσπά εκεί πέρασα δύο ωραία και δημιουργικά χρόνια, αλλά μια μέρα είδα μια προκήρυξη για κάτι που στα χαρτιά φαινόταν γαμάτο, χτύπησε νέο καμπανάκι, έδωσα ΑΣΕΠ (η 1η φορά

), πέρασα και τα παράτησα όλα για να γυρίσω στο αντικείμενο των σπουδών μου.
Ο φίλος και αφεντικό μου με είπε τρελό που αφήνω μια καλή καριέρα και με προειδοποίησε ότι τα λεφτά στο δήμοσιο είναι peanuts (δίκιο είχε). Τεσπά, άλλα 2 δημιουργικά χρόνια, μέχρι που τσακώθηκα με την διευθύντρια (δεν ήταν και δύσκολο καθώς έχει τσακωθεί μαζί της η μισή Ελλάδα, εγώ ευτυχώς εκτός καναλιών

) και τσουπ εκ νέου ΑΣΕΠ και πήδηξα σε άλλη βάρκα. Από τότε άλλαξα άλλη μια φορά, σοβαρά λεφτά πάντως δεν έβγαλα πουθενά και άρχισα να το μετανιώνω και να θυμάμαι τον παλιόφιλο. Τεσπά, δεν μπορώ να κάθομαι κάπου για πολύ καιρό, νομίζω ότι όλοι, ειδικά στο δημόσιο, πρέπει να υποχρεούνται σε αλλαγές, αν δεν το κάνουν από μόνοι τους.
Τώρα που τελειώνω το άλλο μεταπτυχιακό σκέφτομαι να κάνω κι εκείνο το διδακτορικό που άφησα για το μέλλον, μήπως με βοηθήσει να ξαναλλάξω καριέρα. Υπάρχει ένα πρότζεκτ που ήδη τρέχει (τρέχω) και πολύ υλικό με θέμα integrated library systems, υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού μου και κάτι τελείως διαφορετικό, που θα του αφιερωνόμουν όμως 100% γιατί άπτεται των προσωπικών μου ενδιαφερόντων: τα πολιτιστικά φαινόμενα και πολύ συγκεκριμένα η σχολή της Φρανκφούρτης, η μαζική κουλτούρα και οι πολιτιστικές βιομηχανίες. Εδώ που φτάσαμε η τελική απόφαση δυστυχώς θα εξαρτηθεί και από τις πιθανότητες να βγάλω φράγκα, στον ιδιωτικό ή τον δημόσιο τομέα.
Α, ΑΝ είχα πάει Ιστορικό-Αρχαιολογικό το πιθανότερο είναι να έψαχνα τώρα για καμιά συμβασούλα στο ΥΠ.ΠΟ, εγώ και μια στρατιά αδιόριστων και να ζούσα με την πενιχρή σύνταξη των γονιών

. Τα έβλεπα στους συμφοιτητές μου στο μεταπτυχιακό που ήταν 90% αδιόριστοι αρχαιολόγοι που ψαχνόντουσαν για αλλαγή καριέρας, να κάνουν κάτι με διοίκηση, μπας και.
Στην πολύ καλύτερη περίπτωση και με δεδομένο ότι σε γενικές γραμμές τα πάω καλά στις εξετάσεις και με μπόλικη τύχη, θα ήμουνα καθηγητής στην Β'θμια, αλλά με πολύ μικρότερη καριέρα πίσω μου και πιο πολλές δυσκολίες...
edit: enter
Τελευταία επεξεργασία από Asimov και 22 Φεβ 2016, 14:06, έχει επεξεργασθεί 2 φορά/ες συνολικά
She'd kicked me out again without my clothes, so I figured I'd hit the bar, but that's when I started to get an inkling something was afoot...