- 21 Φεβ 2016, 14:25 #223125 ειμαι πωλητης σε μια εταιρια που πουλαει αναλωσιμα ειδη για χρωματοπωλεια.Πολλα ταξιδια,πολυ αγχος,πολλες ωρες,αλλα οι απολαβες ειναι οκ ειδικα στην Ελλαδα του σημερα.
Εαν ειχα ενα λογικο εισοδημα που να μου επιτρεπει να ζω την οικογενεια μου,και να περισσευουν κατι ψιλα για το χομπι μου, δεν θα ξαναδουλευα ΠΟΤΕ.
Θα ειχα πολλα να κανω για να γεμισει ο χρονος.

'It has the interior ambience of a tupperware container and the exterior design flair of an Adidas tracksuit. However this is all hiding a godly powertrain - no other car can extract grip from a surface quite like an Evo.'

- 21 Φεβ 2016, 15:25 #223143 Χαιρομαι για το εν λογω τοπικο , πραγματικα γνωριζεις καλυτερα τους συνομιλητες σου στο φορουμ..
Περαν του οικονομικου , νομιζω το παν ειναι η δουλεια σου να σου προσφερει συγκινησεις κ να μην την βαριεσαι..
Για τον καθενα συγκινηση μπορει να ειναι κατι διαφορετικο..
Μια δυσκολη εγχειριση που πετυχε , ενας δυσκολος οικονομικος στοχος που επετευχθει , ενας απεγκλωβισμος ανθρωπων απο φλεγομενο κτιριο , μια δικαστικη νικη , κ.ο.κ...
Προσωπικα δεν θα μπορουσα ποτε να γινω λογιστης (το θεωρω πολυ βαρετο) ή ναυτικος (τρομερα δυσκολο..)

Αντε να πω κ εγω για τα δικα μου...
Α' δεσμη , σωτηριο ετος 1994 , σκοπος μου να περασω Σχολη Ικαρων ή Σ.Σ.Ε. Ημουν μαθητης του 15-16 στο Λυκειο , οι Πανελληνιες με κουρασαν πολυ κ δεν ηθελα με τπτ να περασω σε ΑΕΙ γιατι μισουσα το διαβασμα..
Παιρνω τα @ μου την 1η χρονια , κραταω ενα 15αρι στην εκθεση και ξαναδινω το 1995 , οπου μπαινει η Σχολη Αστυφυλακων στις Πανελληνιες. Περναω απο τους πρωτους , με 17 στην φυσικη , 11 στα μαθηματικα και 11 στην Χημεια .
Περναω 2 1/2 χρονια εσωκλειστη Σχολη και πλεον μετραω 20+ χρονια σε μαχιμες υπηρεσιες..
Πιστευω ειναι μια δουλεια που δεν την βαριεσαι ποτε , παω καθε μερα κ δεν ξερω τι θα συναντησω , αυτο το απροσμενο κ το αληθινο μου αρεσει..Εχει πολλα αρνητικα , αλλα θελω να σκεφτομαι μονο τα θετικα..
Μου εχει χαρισει απιστευτες συγκινησεις και θα ηθελα καποτε να τις αφηγηθω σε εναν συγγραφεα ωστε να αποτυπωθουν σε ενα βιβλιο..
Βεβαια 9 στις 10 αντιμετωπιζεις δυσκολες κ στεναχωρες καταστασεις ομως πλεον συνηθισα..
Θυμαμαι τα πρωτα μου χρονια , γυρναγα σπιτι σκασμενος , με ρωτουσε η μανα μου τι εγινε , της εξιστορουσα για ζευγαρια που πλακωθηκαν στο ξυλο ή για ανθρωπους που βρεθηκαν νεκροι κ ποσο λυπομουν εγω..το προβλημα του αλλου το εκανα δικο μου..Πλεον ευτυχως το εχω καταπολεμησει αυτο..
Αν δεν γινομουν αυτο που ειμαι θα γινομουν σιγουρα μαγειρας...Γενικα οταν με γνωριζει καποιος σε μια παρεα κ μαθαινει το επαγγελμα μου , πολλοι δεν με πιστευουν , συνηθως ειμαι ο πλακατζης της παρεας κ δεν μου ταιριαζει το προφιλ του αυστηρου που εχουν πλασει στο μυαλο τους..

- 21 Φεβ 2016, 17:27 #223164 Ενδιαφέρον θα ηταν να μάθουμε και τι θα θέλαμε να γίνουμε;

Για παράδειγμα από μικρός εγώ ήθελα να γίνω πιλότος.


Sent from a mobile device

- 21 Φεβ 2016, 17:42 #223168

[
Πάντως είναι "κριμα" εσείς που αγαπάτε τα μαθηματικά να μην ασχολείστε με το σπορ.

Κατα 90% λαθος των γονιων...

- 21 Φεβ 2016, 18:13 #223172

Ενδιαφέρον θα ηταν να μάθουμε και τι θα θέλαμε να γίνουμε;
..........................................................................

Aααα και τα δυο μου εμειναν απωθημενα.....Οδηγος σε πουλμαν η οδηγος σε τραινο....Και βιδωθηκα σε μια καρεκλα και σε τεσσερεις τοιχους σαν λογιστης για πανω απο τριαντα χρονια.......

Απ'ο,τι ακούς,μη πιστεύεις τίποτε κι απ'ο,τι βλέπεις,τα μισά.

- 21 Φεβ 2016, 18:28 #223177 Εγω ηξερα απο μικρος οτι ηθελα να ασχοληθω με κατι τεχνικο και αν ειναι δυνατον με τα αυτοκινητα.

Αρχες λυκειου ημουν κατασταλαγμενος σε ηλμηχ η μηχμηχ, αργοτερα απεκλεισα το μηχμηχ γιατι μου φανηκε πολυ περιορισμενο το πεδιο του. Ημουν παντα πολυ μεθοδικος αναλυοντας τις καταστασεις σπαζοντας υες σε μικρα κομματια προσπαθοντας να κανω οτι καλυτερο γινοταν εκμεταλλευοντας καθε ευκαιρια στο μαξιμουμ. Ετσι αντιμετωπισα τις πανελληνιες και αργοτερα την (σαδιστικη) σχολη. Μου αρεσαν παρα πολυ και εμενα τα μαθηματικα, ισως το μονο μαθημα που μου εκανε κεφι, ειχα ενα πορωμενο μαθηματικο στο φροντηστιριο και καταντησα να βγαζω βιβλια ολοκληρα με ασκησεις, θυμαμαι χαρακτηριστικα τον Γεωργακιλα. Τα υπολοιπα μαθηματα ηταν ψιλοαγγαρεια.

Διαβασα πολυ, φροντηστηρια καθε μερα κλπ και περασα στο τσακ για 9 μορια στη Θεσσαλονικη στη πολη μου, λογω του 14 στην εκθεση(και πολυ μου ηταν). Σχολη με παιδεψε αρκετα, δεν εκανα σχεδον καθολου φοιτητικη ζωη και διαβασα πολυ, επειδη το επιπεδο ηταν πολυ ψηλο η δυσκολια ηταν πολυ μεγαλη, δυστυχως δεν ημουν απο τα "μυαλα" που ακουγαν 1 στο μαθημα, καταλαβαιναν 10, και στις εξετασεις τους ερχονταν 100.

Τελειωσα σχεδον στην ωρα μου εκανα την βλακεια που λεγεται στρατος και εκει αρχισα τα γερμανικα, λογω της καλης αγορας εργασιας και τι αλλο, της αυτοκινητοβιομηχανιας. Συοχος το Μοναχο που ειναι το κεντρο των παντων(bmw,man και κοντα audi). Eκανα παραλληλα ενα μαστερ στο management στο διεθνες για να μου ανοιξουν τα μυαλα, πραγμα που με βοηθησε πολυ και φορτωσαμε τα πραματα με την inlove και πηγαμε Μοναχο ετσι στα τυφλα, χωρις δουλειες χωρις τιποτα.

Κανοντας αιτησεις απο Ελλαδα ηξερα οτι ηταν χαμενος χρονος. Μεναμε σε μια καθολικη εστια εκμεταλευομενος κατι γνωριμιες καθως λεφτα γιοκ λογω του μεταπτυχιακου. Ευτυχως βρεθηκε σχετικα γρηγορα μια πολυ καλη προσφορα( οχι απο λεφτα αλλα απο αντικειμενο) σε consultant στη bmw πανω στο telematic και την αρπαξα αμεσως. Εκατσα 2,5 χρονια ως που πριν 6 μηνες πηρα μεταγραφη στην JLR στην Αγγλια.

Αν γυρνουσα το χρονο πισω δε θα εκανα κατι διαφορετικο, ειχα βλαστημισει την σχολη απειρες φορες αλλα και παλι θα το ξανακανα, ειναι οτι καλυτερο μου συνεβησε, οχι απο αποψη αντικειμενου αλλα απο αποψη πως μπορω να ξεπερναω πολυ μεγαλες(για μενα) δυσκολιες με οτι μεσα εχω και δεν εχω προσπαθωντας σα το σκυλι και δουλευοντας κανα 4-5ωρο τη μερα παραλληλα part time.

< Smart ultra 6 >

- 21 Φεβ 2016, 18:51 #223181

[
Πάντως είναι "κριμα" εσείς που αγαπάτε τα μαθηματικά να μην ασχολείστε με το σπορ.

Κατα 90% λαθος των γονιων...

Ισχυει γενικά γιατί οι γονεις θέλουν να μην πεινασεις.
Οι δικοί μου αν και διακριτικά έλεγαν τη γνώμη τους (κάτι κουλα για στρατιωτικές σχολές ο πατέρας πχ) ποτε δεν επηρέασαν σε αυτή την κατεύθυνση και δεν είχαν πρόβλημα.
Τελικά και ο αδερφός μου μαθηματικό μπήκε αλλά αυτός πήρε την κουρτίνα 2, τα βροντηξε και πήγε Ιρλανδία και έγινε ΙΤ manager τρομάρα του.

I would never die for my beliefs because I might be wrong.

- 21 Φεβ 2016, 18:52 #223182 edit mod. Η δημοσίευση αφαιρέθηκε κατόπιν επιθυμίας του χρήστη.[mod]

Τα κείμενά μου λογοκρίνονται, τα pm μου δημοσιοποιούνται.
Οι απαντήσεις χρηστών ίσως περιέχουν διαστρεβλώσεις

Το κανάλι μου στο YouTube:
https://www.youtube.com/user/pipinos1976/videos

Προσωπική επικοινωνία:
http://www.forum.odigein.com

- 21 Φεβ 2016, 19:18 #223189

Ενδιαφέρον θα ηταν να μάθουμε και τι θα θέλαμε να γίνουμε;

Για παράδειγμα από μικρός εγώ ήθελα να γίνω πιλότος.


Sent from a mobile device

Ποτέ δεν ήξερα τι θέλω να γίνω.

Μικρός έβλεπα τους επαίνους της αδερφής μου, που τελικά έγινε πολ.μηχανικός, και διάβαζα και εγώ. Γυμνάσιο και μέχρι 2α Λυκείου ήμουν απουσιολόγος. Αλλά όχι το τυπικό δείγμα... Επειδή έτρωγα άπειρο χρόνο στο στίβο, ξυπνούσα 6 το πρωί για να διαβάσω. Αυτό αρκούσε μέχρι και 2α Λυκείου. 3η Λυκείου που με δέσμες ήθελε σοβαρό διάβασμα, τα έγραψα στα @@ μου(είχα και μια φοβερή γκόμενα τότε, που δεν μπορούσα να διαβάσω και από έρωτα ). Πέρασα ηλεκτρονικός στο ΤΕΙ, και δεν πήγα. Ακόμα η επιρροή των γονέων ήταν έντονη, και με το ζόρι είχα ξεκινήσει διαδικασία για ιατρική στο εξωτερικό. Μέχρι που είπα στη μάνα μου, ότι τζάμπα τα λεφτά. Γιατρός δε θα γυρίσω σε καμιά περίπτωση. Έβλεπα τον οικογενειακό ιατρικό περίγυρο, και δεν το ζήλεψα ποτέ. Οπότε την άλλη χρονιά πήγα στο ΤΕΙ, για να μην κάθομαι. Περνούσα μαθήματα μόνο το χειμώνα. Από 15 Ιουνίου μέχρι 15 Σεπτεμβρίου έκανα διακοπές. Και ψιλοκορόιδευα ότι δουλεύω στα δωμάτια των γονιών μου.

Κάπου εκεί το 2001 σε ένα μπιτσόμπαρο, γνωρίζω τη γυναίκα μου. Μόλις είχε τελειώσει το σχολείο. Και έρχεται Θεσσαλονίκη για Γερ. Φιλολογία. Παράλληλα πηγαίνει και σε σχολή θεάτρου, γιατί τα γερμανικά της, ήταν καλύτερα από αυτά των καθηγητών στο Πανεπιστήμιο. Περάσαμε 3 χρόνια σαν να είμασταν στον Παράδεισο. Άφθονο χρήμα από τις οικογένειες, που υπήρχε μια ελάχιστη γνωριμία από παλιά. Μας καρφώνεται σχέδιο να πάμε Αγγλία. Εγώ μεταπτυχιακό στις τηλεπικοινωνίες και η κοπέλα μου(τότε) για σχολή θεάτρου εκεί. Έχει τις καλύτερες στον κόσμο ίσως. Χωρίς όμως πλάνο για επαγγελματική αποκατάσταση. Απλά πηγαίναν τότε όλοι. Πεθαίνει όμως ξαφνικά ο πατέρας της, και όλα αλλάζουν. Να φύγω μόνος δεν έπαιζε(πολύ έρωτας) και η κατάσταση στο σπίτι της μαύρη. Πάω φαντάρος, να σκεφτώ τι θα κάνω. Λόγο πολιτικών γνωριμιών του πατέρα μου, μου "δίδεται" θέση στην ΥΠΑ, την οποία αρνούμαι στον τότε διοικητή της ΥΠΑ . Σε όσους το λέω, δεν το πιστεύει κανείς. Ο πατέρας μου έβραζε. Το τεμπέλης ήταν το πιο light που άκουγα.

Ώσπου λίγους μήνες μετά την απόλυσή μου, αποφασίζω να ανοίξω στο χωριό ένα μικρό καφέ-ζαχαροπλαστείο(χωρίς εργαστήριο). Με την ασφάλεια των γονέων και της πεθεράς, αγοράζω με δάνεια και επιταγές ότι καλύτερο υπήρχε για την εποχή σε εξοπλισμό. Διαλέγω και ποιοτικά προϊόντα και ξεκινάμε. Φέρνει η κοπέλα μου 2 φίλους της από τη σχολή, φέρνω και εγώ ένα συνφάνταρο και δουλεύουμε 16-17 ώρες την ημέρα. Οι γονείς έβλεπαν και δεν πίστευαν, ότι οι τεμπέληδες τελικά δουλεύουν! Σε 2 χρόνια παίρνω και το δίπλα μαγαζί, κάνω επέκταση και φτάνω τον χώρο σχεδόν στα 1200τ.μ.. Ανοίγω καινούριες συνεργασίες σε όλο το φάσμα των ειδών, βάση της εμπειρίας που πήρα αυτοδίδακτα. Δηλαδή ψάχνω για το καλύτερο, αδιαφορώντας για το κόστος, και αυτό αποδίδει. Το προσωπικό φτάνει τα 15 άτομα και αρχίζω και ασχολούμαι και ενεργά με τα δωμάτια. Οι χώροι είναι ιδιόκτητοι. Πλέον σταθεροποιήθηκε(όσο γίνεται) η δουλειά, και με ένα πολύ γνωστό όνομα στη Θεσσαλονίκη(που μας παρασκευάζει αποκλειστικά το παγωτό) κάνουμε άνοιγμα στην πόλη για παγωτατζίδικο-α. Σύντομα εγκαίνια.

Η δουλειά μου δεν μου αρέσει, αλλά την κάνω καλά(εκ του αποτελέσματος). Δεν έχει τίποτα το ευγενές. Παροχή υπηρεσίας σε τουρίστες κυρίως. Τουλάχιστον αποφέρει κάποια χρήματα, που δεν πιστεύω ότι θα έβγαζα σαν ηλεκτρονικός, ούτε στην ΥΠΑ. Αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ μια δουλειά(πλην της επαγγελματικής ενασχόλησης με τον αθλητισμό), που θα την έκανα με χαρά. Δηλαδή χαίρομαι που δεν έγινα γιατρός. Καλύτερα για τον κόσμο.

Religion: The greatest bullshit ever told

Κανένα πρόβατο δε σώθηκε βελάζοντας

- 21 Φεβ 2016, 19:38 #223193

Ενδιαφέρον θα ηταν να μάθουμε και τι θα θέλαμε να γίνουμε;
Για παράδειγμα από μικρός εγώ ήθελα να γίνω πιλότος.

Γεια σου, ρε πιλότε!
Εγώ μουσικός... από σποντα δεν έγινα τελικά (θυμάμαι πεντακάθαρα την ημέρα και την ώρα της απόφασης, το καλοκαίρι από 1η σε 2α λυκείου).
Αυτό το ήθελα τότε. Και, πέρα από την πλάκα, είχα μεγάλο ταλέντο! Μετά σκέφτηκα ότι η πατρίδα μας δεν είναι ιδιαίτερα φιλική προς τους ασκούντες την τέχνη. Δεν το μετανιώνω πάντως αν και μάλλον το κοιτάζω από λάθος οπτική: Οι καλλιτέχνες είναι σε μια δική τους πραγματικότητα και επειδή οι συγκινήσεις που ζουν είναι έντονες, δύσκολα μπορείς να καταλάβεις με τα κριτήρια ενός απλού ανθρώπου, όπως εγω, το πόσο απολαμβάνουν τη ζωή μέσα από την τέχνη τους...
Α, επίσης, κάποια στιγμή ανακάλυψα ότι μ'αρέσει αυτό που μισούσα ως μαθητής στο σχολείο (την ιστορία). Ίσως φταίει ο τρόπος που την κάναμε στο σχολείο....Διαβάζω και τώρα, βέβαια, ό,τι μπορώ αλλά το μυαλό μου έχει γίνει πουρές εδώ και χρόνια και δεν συγκρατώ τίποτα...

.. ___
../ ___ \
(O\ | /O)

- 21 Φεβ 2016, 19:47 #223195 Πωλητής στη μεγαλύτερη αλυσίδα ηλεκτρολογικού υλικού στο υποκατάστημα στα Ν. Μουδανιά Χαλκδικής, παρ'ότι μένω Θεσ/νίκη 55 χλμ μακρυά.

1ο δεσμίτης μαθηματικό-φαν τελείωσα ΗΜΜΥ με εξειδίκευση ενέργεια. Ήθελα κάτι στα ηλεκτρονικά ισχύος / κεραυνικές υπερτάσεις σαν αντικείμενο δουλειάς αλλά η αβυσμάτωτη μετακόμιση σε ξένη πόλη με έκαναν
-καθηγητή ECDL
-καθηγητή έκτακτο στο τμήμα ιχθυοκαλλιεργιών στα Ν. Μουδανιά
-merchandiser στη ΦΑΓΕ (μάλλον η πιο funky δουλειά)
-ηλεκτρολόγο παροχής υπηρεσιών και σφραγίδας σε μια από τις πολλές εταιρίες Φ/Β πριν αρχίσω στη νυν δουλειά, με μπόλικα μεγάλα κομμάτια ανεργίας.

Μικρός ήθελα να γίνω νταλικιέρης ακα οδηγός μεγάλων αποστάσεων.

Έφυγα, θα με βρείτε στα βουνά.
https://jimmuclarku.blogspot.com/

- 21 Φεβ 2016, 20:37 #223208

Α, επίσης, κάποια στιγμή ανακάλυψα ότι μ'αρέσει αυτό που μισούσα ως μαθητής στο σχολείο (την ιστορία). Ίσως φταίει ο τρόπος που την κάναμε στο σχολείο....Διαβάζω και τώρα, βέβαια, ό,τι μπορώ αλλά το μυαλό μου έχει γίνει πουρές εδώ και χρόνια και δεν συγκρατώ τίποτα...

Η ιστορία ήταν πάντα η αγάπη μου... Όταν παίρναμε τα βιβλία κάθε χρονιά στο σχολείο μέσα σε 2-3 μέρες είχα διαβάσει όλο το βιβλίο (τα πάντα όμως)... Και ως το τέλος της χρονιάς το είχα ξαναπεράσει 3-4 φορές... Προφανώς, όταν είχαμε σωστό καθηγητή, που δεν ήθελε παπαγαλία, απλά δεν άνοιγα βιβλίο... Τα ήξερα όλα...

Αυτό που λες, εγώ το έπαθα με τη φυσική... Και το συνειδητοποίησα στα 25 μου (πάνω κάτω)...

[
Πάντως είναι "κριμα" εσείς που αγαπάτε τα μαθηματικά να μην ασχολείστε με το σπορ.

Κατα 90% λαθος των γονιων...

Ισχυει γενικά γιατί οι γονεις θέλουν να μην πεινασεις.

Το κακό είναι ότι κρίνουν με βάση τα δικά τους κριτήρια / εμπειρίες / επιθυμίες... Πχ ο πατέρας μου πάντα με έσπρωχνε (όχι και πολύ διακριτικά) προς οικονομικά / λογιστικά... Είχε γνωριμίες, το αντικείμενο πάντα χρειάζεται, αυτός είχε πολύ καλή καριέρα, οπότε ήθελε και τα παιδιά του να ζήσουν αντίστοιχα καλά... Δεν μπορούσε να σκεφτεί ότι θα έρχονταν η μέρα που χιλιάδες λογιστές θα ήταν άνεργοι ή θα έκαναν κρα για 500 ευρώ / μήνα... Ακόμα και σήμερα δεν μπορεί να καταλάβει τι πάει να πει ύφεση στην αγορά εργασίας...

Αλλά έχει ένα μειονέκτημα... Δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει τι πάει να πει να σου αρέσει η δουλειά σου... Όταν πχ του λέω ότι σιχαίνομαι τα λογιστικά με κοιτάει χωρίς να μπορεί να καταλάβει τι εννοώ... Δεν είναι ότι διαφωνεί, απλά δεν μπορεί να καταλάβει πως γίνεται μία δουλειά να μην σ' αρέσει... Ίσως επειδή είναι παιδί της μετεμφυλιακής φτώχειας...

Σε κάθε περίπτωση, προσωπικά δεν υπάρχει περίπτωση να σπρώξω τα δικά μου παιδιά προς οποιοδήποτε επάγγελμα... Ακόμα κι αν κάνω μία δική μου δουλειά, δεν υπάρχει περίπτωση να τους σπρώξω σε αυτήν, αν δεν το θέλουν...


Προσωπικά, θεωρώ ότι αν δεν υπήρχε αυτή η πίεση, θα επέλεγα κάτι σε μηχανικός και θεωρώ ότι θα ήμουν καλύτερα και από άποψης απόλαυσης στην εργασία μου και από οικονομικής άποψης...

Τεσπα... Το τι έγινε έγινε... το θέμα είναι το τι κάνουμε τώρα...

Then:
Peugeot 206 1.6 110ps
Citroen C4 Picasso 1,8
MWB 320i Ε90

Now:
Audi A3 1,6 FSI =>

- 21 Φεβ 2016, 20:47 #223214 Να πας να φας στο καπηλειο καμια φορα Ξεν!!

Κατεβαινει ο Φοιβος!!

- 21 Φεβ 2016, 21:09 #223218 Απο μικρος ηθελα να γινω πιλοτος.
Ακουγα τα ελικοπτερα και τα αεροπλανα και ετρεχα εξω να προλαβω να τα δω. Αν και ορεινο χωριο ειχαμε πιλοτους και στην ΠΑ αλλα και στην ΑΣ. Οποτε συχνα πυκνα ερχοταν προς τα εδω, περαστικοι. Ακουγεται παραξενο αλλα ενας ελικοπτερας εφερνε τσιγαρα στο μμπαμπα του. Ειτε τα πεταγε στην αυλη απο το huey, ειτε προσγειωνοταν στο γηπεδο!
Απο την αλλη, τα αεροπλανα, Φ-5 αν δεν κανω λαθος τοτε που πεταγαν ακομη χαμηλα, πανω απο κατοικημενες περιοχες, σπαγαν τζαμια στις πτησεις τους. Μεταφορικα και κυριολεκτικα. Εισοδος ας πουμε στη κοιλαδα του χωριου και πεταγμα πανω απο το βουνο μετα. Τοτε ηταν καινο πρωτος πολεμος του κολπου, οποτε στα λιγα καναλια τα πολεμικα νεα περιλαμβαναν αεροπλανα και αεροπλανοφορα. Εκει "απεκτησα" το πρωτο μου diy αεροπλανοφορο. Χαρτινα αεροπλανακια πανω σε μια σανιδα ξυλου. Επαιζα διπλα στους γονεις μου που ασχολιοταν με τα καπνα..
Ηρθε το '99 οπου μπηκα σε σχολη, ηλεκτρολογος μηχ. ( ) ?
Μετα απο 4 χρονια τελειωσα τη σχολη. Μεχρι αυτητη στιγμη καθε καλοκαιρι το περναγα στα χωραφια προερχομενος απο αγροτικη οικογενεια. Ειχε συνταξιοδοτηθει ο πατερας μου ομως και η μητερα μου μετα απο λιγο οποτε μπορουσα να ασχοληθω με το επαγγελμα που επελεξα.
Ταυτοχρονα με τη σχολη δουλευα και στην οικοδομη, εχω σκαψει τουβλο, εχω καρφωσει πλακε καλωδιο...
Λοιπον, τελειωσα με τη σχολη, περασα ενα εξαμηνο απο εργοστασιο εμποτισμου ξυλειας και πηγα φανταρος. Και εκει μεσα σε ολα, ημουν και ο ηλεκτρολογος της μοναδας, ακομη και στο κεντρο' δυο μηνες.
Τελος 2004 αν δεν κανω λαθος, απολυομαι και βγαινω εξω, μην εχοντας να κανω τιποτα. Χειμωνας στην εποχη, χειμωνας και στη τσεπη. Συντομα ξεκινησα μεροκαμματα σε συναδελφους.
Δουλειες υπηρχαν, μεροκαμματα αρκετα. Δεν κρατησε πολυ, ηθελα να γινω αφεντικο του εαυτου μου. Τελος του 2005 ξεκινησα, ξεκινησα λαθος ομως. Αν και ακομη η οικοδομη ειχε ψωμι, δεν ειχα κυκλο μεγαλο. Ουτε γνωριμιες τετοιες που να με βοηθησουν να ανελιχθω. Καθυστερησα αρκετα.
Μετα ηρθε η κριση, πανω που ανοιγα φτερα. Νεες δουλειες δεν ερχοταν ή ερχοταν ελαχιστες. Περιμενα πως ο επομενος χρονος θα ειναι καλυτερος. Μα καθε χρονο χειροτερα.

Φετος αρχισε η σοβαρη κατατρακυλα. Τα τελευταια χρηματα απο σοβαρες δουλειες πληρωθηκαν αλλα δουλειες νεες δεν υπηρχαν. Εφτασε ο χειμωνας φετος και αλλαξα χρονια, πρωτη φορα σχεδον με μηδεν χρηματα. Ευτυχος υπαρχουν οι βλαβες και βγαινει χαρτζηλικι...ευτυχος μενω σε ιδιοκτητο σπιτι οπου τα παγια τα μοιραζομαι με τους γονεις, δεν το κρυβω. Οπως δεν χρωσταω πουθενα, πληρωνω και τις εισφορες μου μεχρι στιγμης.

Ασχολουμαι ομως και με διαφορα στο σπιτι, κατασκευες επιδιορθωσεις κλπ και ξεχνιεμαι. Εχω και γονεις μεγαλους, το πατερα τη τελευταια 6ετια τουλαχιστον τον τρεχω με την αδερφη μου σε γιατρους και νοσοκομεια συχνα πυκνα. Τελευταια μετα απο ενα εγκεφαλικο, εχει καψει "ασφαλεια" και υπαρχει ενταση στο σπιτι. Εχω κουραστει και μονη διεξοδος ειναι οταν πηγαινω στο παιδι μου.

Η γυναικα ανεργη πτυχιουχος, εποχιακα δουλευει την ανοιξη- καλοκαιρι αν και τα δυο τελευταια χρονια λογω παιδιου μειωθηκε και αυτο.

Μου λενε γιατι δεν φευγεις Γερμανια,θα βρειτε δουλεια και οι δυο.
Δεν το βλεπω ευκολο, τοσο σε αποφαση αλλα και να παω να ζησω εκει.
Εχω κολλησει εδω.

Money, it's a crime.

- 21 Φεβ 2016, 21:23 #223224 Πηγαινε στο Λονδινο. Ειναι ακριβο αλλα θελουν ηλεκτρολογους. Απο οτι ακουω υπαρχει δουλεια.