κάνει γαργάρα τις συνθήκες της δολοφονίας του πρώην και τη διερεύνησή της από το FBI σε συνδυασμό με την ξαφνική "εγκατάλειψη" της ντετέκτιβ, η οποία είχε σχηματίσει πλήρη εικόνα (χάριν και στις πληροφορίες από τον Άφλεκ) για το ποιόν της. Κατανοητό όμως, γιατί αφενός έπρεπε να αφιερώσει επιπλέον χρόνο (που δεν υπήρχε, το κορίτσι που εξαφανίστηκε έπαιζε όχι το χόμπιτ), αφετέρου θα χάλαγε το εντυπωσιακό φινάλε της πρωταγωνίστριας.
Ως προς τον Άφλεκ μια χαρά πειστικό είναι. Εδώ δεν έφευγε νωρίτερα που υποτίθεται ότι είχε και καθαρό μυαλό, θα την παρατούσε έτσι σαστισμένος που ήταν όταν την ξαναείδε μπροστά του να στάζει αίμα και με τα μάτια να γυαλίζουν.
Άλλωστε, δεν μας είπε κανένας ότι μία εβδομάδα μετά δεν την κοπάνησε.
Το παιδί το ανέφερε στην αδερφή του προκειμένου να δικαιολογήσει την αδικαιολόγητη απόφασή του να συνεχίσει να συμβιώνει με την σάικο.
Ντάξει, έπος η ταινία ως προς τις διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ των συζύγων. Οι οποίες εν προκειμένω δεν ήταν άσπρο μαύρο, να μην το παραβλέπουμε...
Και η πρωταγωνίστρια ανατριχιαστικά πειστική στο ρόλο της.
Ταινία που δεν ήθελες να τελειώσει ποτέ λέμε.
