criuser έγραψε:Σελίδα 1900 . Αυτό είναι και το έτος που βρίσκεται η χώρα . Διαλυμένη όπως και τότε .
Το σημαντικό είναι ότι πλέον το χρηματιστήριο έχει γκρεμιστεί , σήμερα έχασε για πλάκα τις 500 μονάδες και πάει για τις 450 με πτώση κοντά στο 6 % και έχουν χάσει ήδη οι τράπεζες τα μισά λεφτά της ανακεφαλαιοποίησης , που σημαίνει ότι αν ξαναχρειαστούν κεφάλαια , όλοι ξέρουμε επισήμως που θα τα βρούν![]()
Καλησπέρα στην παρέα, οι εκ Θεσσαλονίκης θα με θυμούνται ίσως, σε μήτινγκ "κάποιου" άλλου φόρουμ. Διαβάζω ανελλιπώς τις Α-μηχανίες. Συνειδητά δεν γράφω γιατί δεν θέλω να πάρω μέρος σε ατέρμονες συζητήσεις "είπες-είπα", "μου την είπες-σου την είπα" κτλ.
Απόψε είπα να γράψω γιατί είδα κάτι που μου έφερε στο μυαλό την απαισιοδοξία που προσπαθώ να αποβάλλω, εν μέρει διαβάζοντας το θέμα με τις εντελώς τυχαίες φωτο
Διάβασα λοιπόν αυτό που έγραψε ο cruiser αποπάν. Όντας οικονομολόγος by training (και αγρότης by profession) το ζουμί της υποθέσεως βρίσκεται ότι αυτή τη στιγμή βλέπω ότι σαν να περνάμε το point of no return. Και επειδή στρίμωξα πολλά αγγλικά σε μία πρόταση, να πω ότι σε μεγάλο βαθμό η οικονομία εξαρτάται από τις προσδοκίες, και αυτή τη στιγμή δεν φαίνονται καλές. Εφ'όσον έχουμε φτάσει σε σημείο η κινητήρια δύναμη να είναι οι συντάξεις, να φοβόμαστε να τις κόψουμε γιατί θα μπούμε σε loop ύφεσης λόγω μείωσης της κατανάλωσης και πάει λέγοντας, το παιχνίδι έχει χαθεί. 4 εργαζόμενοι ανά 3 συνταξιούχους, σε καθεστώς ύφεσης επί 5-6(?) χρόνια, ούτε βιώσιμο ούτε υγιές είναι.
Κάποια στιγμή τα φράγκα από τις τράπεζες θα στερέψουν. Τότε τι; IOUs; Παράλληλο νόμισμα;
Για να ξεκαθαρίσω, δεν παίρνω τη θέση κανενός, ούτε το ΔΝΤ, ούτε του Σόιμπλε, ούτε των συριζοκούληδων, θα κριθούμε όλοι από την ιστορία. Όμως για να επιστρέψει αυτή η χώρα στα πόδια της, να είναι βιώσιμα τα δημοσιονομικά της και να αποκτήσει μια μακροχρόνια σταθερότητα χρειάζεται γερό reset, ανάλογο της μετάβασης από το σοσιαλισμό στην οικονομία της αγοράς στο ανατολικό μπλοκ. Δηλαδή, φοβάμαι ότι θα δούμε δυστυχώς πινακίδες "Προσεχώς Ελληνίδες".
Η οικονομική θεωρία λέει ότι "there is no free lunch", κανένας δεν σε κερνάει τζάμπα. Μόνο αν καταφέρουμε να τρώμε λιγότερα από ότι παράγουμε μπορούμε να πούμε ότι είμαστε βιώσιμοι δημοσιονομικά. Αλλιώς, για μια χώρα μεγέθους Ελλάδας, βράστα.
Γύρισα από το εξωτερικό πριν 8 χρόνια. Έφτασα πλέον σε σημείο να ετοιμάζω βιογραφικά για εξωτερικό, όπου να'ναι, δεν με πειράζει. Έχω φτάσει σε σημείο που πραγματικά φοβάμαι τι θα ακολουθήσει. Οι φίλτατοι συνφορουμάδες έχοντες άκρες με τα εξωτερικά, μπορώ να σας στείλω βιογραφικό με πμ





