- 23 Ιαν 2016, 21:23
#210933
diplomat έγραψε:Το ελληνικό μπάσκετ είναι ουσιαστικά το ίδιο εδώ και χρόνια, το ίδιο και οι ΄Ελληνες προπονητές. Χωρίς να σημαίνει ότι δεν θα υπάρχουμε του χρόνου και του παραχρόνου, θα έχουμε προβλήματα όσο το ευρωπαϊκό μπάσκετ θα αλλάζει, για να μην αναφερθώ στα γτπ μπάτζετ που έχουν οι ομάδες μας. Γενικότερα δεν παίζουν πολλά λεφτά στο ελληνικό μπάσκετ, πράγμα που δείχνει πόσο παπάρας είναι ο Ελ σε ένα ακόμη πράγμα...
...
Οι ΄Ελληνες προπονητές δεν είναι ότι δεν έχουν ιδέα από μπάσκετ, προτιμούν σίγουρα όμως συνεχώς το ίδιο καταστροφικό παιχνίδι με άμυνα, πικ εν ρολλ και άγιος ο θεός. Το ίδιο και οι παίκτες μας, ξέρουν καλά να βγάζουν τα συστήματα, εάν τύχει και μπει και κανα τρίποντο, βγουν καλά τα πικ εν ρολλ και παίξουμε και κανένα μις ματς ποστάρισμα όλα καλά, τσιμπάμε την νίκη και πάμε σπίτι μας. Μακιγιάρουμε δηλαδή τις αδυναμίες μας, κυρίως την επιθετική δυστοκία με χιλιοπαιγμένα plays.
Δεν έχουν ιδέα από μπάσκετ. Στο τελευταίο παγκόσμιο ήταν σχολιαστής ο Σφαιρόπουλος. Σόρι, αλλά τα σχόλιά του έδειχναν ότι δε βλέπει ΝΒΑ ούτε στα τρίλεπτα. Η κριτική που έκανε σε παίκτες όπως ο Κάρι έδειχναν τέτοια άγνοια που πραγματικά με σόκαρε. Ο Πεδουλάκης παλιότερα το ίδιο. Ο δε μέντορας όλων αυτών των άμπαλων, ο κλάψας, έχει τη βεβαιότητα ότι το παγκόσμιο μπάσκετ είναι η Σαϊτάμα. Το αντίστοιχο είναι ένας έλληνας προπονητής (Αναστασίου φερ'ειπείν) ποδοσφαίρου να μη βλέπει Λα Λίγκα, Πρέμιερ και Μπουντεσλίγκα, να λέει σε κανάλια ότι ο σωστός τρόπος αντιμετώπισης του Μέσι είναι να τον αφήσεις να κάνει διεισδύσεις στην περιοχή σου

και η γνώση σου για το πως παίζει ο Κριστιάνο να περιορίζεται στον τελικό της Λισαβώνας.
Πραγματικά αδυνατώ να κατανοήσω τι είναι αυτό που μας κάνει ανίκανους να παίξουμε ελεύθερο και όμορφο μπάσκετ και το επιτρέπει στους Λιθουανούς πχ. Τι έχουμε δηλαδή; Γεννετικό μειονέκτημα; Πρέπει σε κάθε σπορ να είμαστε η μισητή ομάδα; Η αχώνευτη; Αυτή που όταν κατεβαίνει στο γήπεδο όλοι λένε κλείσε το κουτί μην πονέσουνε τα μάτια μας; Ή μήπως αντικατοπτρίζει τα κόμπλεξ των ΕΛ προπονητών; Την ανασφάλειά τους να διδάξουν κάτι παραγωγικό, την ανεπάρκειά τους να εμπνεύσουν και να δημιουργήσουν. Καταστροφή, άμυνα και σίχαμα.
Έχουμε ένα πρωτάθλημα στο οποίο ξέρουμε ότι αργά ή γρήγορα, εύκολα ή δύσκολα ο τελικός θα είναι ΠΑΟ-ΟΣΦΠ ή το ανάποδο. Εκτός από 3-4 ομάδες που παλεύουν για τη σωτηρία, όλες οι άλλες δεν πάνε για τίποτα. 26 αγωνιστικές από 7 παιχνίδια κάθε αγωνιστική μας κάνει καμμιά 200αριά παιχνίδια. Πάνω από τα 100 είναι λίγο ως πολύ αδιάφορα. Και πάλι αυτό δεν είναι αρκετά ικανό για να ρισκάρει ο ΕΛ προπονητής να διδάξει μπάσκετ. Και αν πάμε παρακάτω τα πράματα είναι τα ίδια. Είδα το περασμένο Σάββατο τον Φάρο που έπαιξε στο Ιβανόφειο και με έπιασε μαύρη απελπισία. Δεν τον ξέρω τον Πολέμη, τον θυμάμαι απλά σαν παίκτη του Σπόρτινγκ παλιά (αν είναι ο ίδιος) και ήθελα να δω με τι μυαλά θα μπει στην Α1 αυτή η ομάδα-έκπληξη. Ε λοιπόν η συνταγή είναι η ίδια. Φωνή, ξύλο, μαγκιά, άμυνα, τρίποντο και ξανά άμυνα και ξανά τρίποντο. Και όλα αυτά σε ματς με αντίπαλο 3 κλάσεις κάτω που το είχε καθαρίσει από πριν το ημίχρονο. Απελπισία
“Hither came Conan, the Cimmerian, black-haired, sullen-eyed, sword in hand, a thief, a reaver, a slayer, with gigantic melancholies and gigantic mirth, to tread the jeweled thrones of the Earth under his sandaled feet.”