- 31 Δεκ 2015, 17:12
#201685
gto250swb έγραψε:Μα η ομοφυλοφιλια του (οχι η παιδεραστια του) ειναι αρκετο για να τον μετατρεψει σε παρία. Ο Παζολινι ειναι ενα παραδειγμα ανθρωπου που δεν θεωρει "κανονικο" το κοινωνικο συμβολαιο, αυτο που νομικα και ηθικα καλουπωνει τις σχεσεις μας, ενα σημαντικο μερος αυτων εχει να κανει με τη σεξουαλικοτητα μας. Και δεν ειναι μονο οι διαπροσωπικες αλλα οπως λες και με τα ιδρυματα(εκκλησια) αλλα και με το κοινωνικο συνολο.
Ο Παζολινι εχει ακομα μεγαλυτερο ενδιαφερον γιατι η σεξουαλικοτητα του ειναι αποσπασμα και μιας βαθεια πολιτικης στασης απεναντι στα ιδρυματα, αυτα που κωδικοποιουν το σεξ σε κατι μακρια απο αυτο που απαιτει(?) η ανθρωπινη φυση, την εκφραση της αδολης ερωτικης επιθυμιας. Δλδ ο ανθρωπος δεν κανει τιποτε αλλο παρα ξεπακεταρει το στρουκτουραλισμο (απο αλτουσσερ μεχρι λακαν και Πουλαντζα).
Το σεξ ειναι ενα αντιπροσωπευτικο παραδειγμα γλωσσικης και πολιτισμικης παρεξηγησης οχι ομως το μονο. Θυμα αυτης της παρεξηγησης (αποτελεσμα μιας θρησκειας -παιδειας που παρεχεται συστηματικα και μεθοδικα απο συγκεκριμενες πηγες) ειναι το υποκειμενο που αδυνατει να εκφρασει τις αναγκες του παγιδευμενο στο differance που λεει και ο Ντεριντα.
Eκει που κατοικει και η χρηση του ορου παιδεραστια, μακρια απο το Grand Hotel des Bains φανταζομαι.
Ο Pasolini ήταν σε διαρκή αναζήτηση μιας τάξης, όχι μόνο σαν καλλιτέχνης,αλλά και σαν άνθρωπος. Αναζητούσε μια ταυτότητα, μια προβολή της προσωπικότητάς του, που θα τον καθιστούσε αποδεκτό, πρώτα στον ίδιο του τον εαυτό και μετά στην κοινωνία.Και αυτή η επιθυμία της τάξης και της συνοχής, συγκρουόμενη ,δεδομένης και της εποχής που έζησε, με την ίδια του τη σεξουαλική ταυτότητα και τη διάθεσή του να την γνωστοποιήσει στην κοινωνία, προκύπτει όχι μόνο στην τέχνη του , αλλά και σε πολλές απόψεις που εκφράζει ως διανοούμενος.
Ιδιαίτερα σε μια σειρά άρθρων του στην Corriere και στο Tempo, στα τέλη της δεκαετίας του 60, τάσσεται ενάντια στις αμβλώσεις, χαρακτηρίζοντάς τις δημογραφικό έγκλημα και άρνηση του δώρου του Θεού, σε πλήρη αντίθεση με πολλούς αριστερούς συγγραφείς της εποχής (πχ Eco,Calvino,Μοravia). Καταδικάζει τον πολιτικό εξτρεμισμό,την τρομοκρατία και τις πράξεις βίας στη Valle Giulia, που στρἐφoνται κατά των απλών αστυνομικών, τους οποίους θεωρεἰ πραγματικούς φτωχούς και προλετάριους. Δείχνει την καταστροφή της σχέσης πατέρα και παιδιού, ως υπεύθυνη της κρίσης της νέας γενιάς.
Ο Pasolini ευαγγελίζεται την επιστροφή στις ρίζες, σε μια κοινωνία που χαρακτηρίζει η τάξη και η αθωότητα της αγροτικής ζωής, που ο φασισμός και ο εκβιομηχανισμός ακύρωσαν βάναυσα, και στην αναζήτησή του αυτή επιχειρεί να συγκεράσει δυό πραγματικότητες αντίθετες μεταξύ τους:τον καθολικισμό και τον κομμουνισμό , ίσως γιατί έλκεται από τη φιγούρα του Χριστού που μαρτυρά υποφέροντας και στη σκέψη του, όπως λέει ο Moravia, επιχειρεί την εξίσωση του Χριστού με το Μαρξ. H βαθειά συναισθηματική εξάρτηση από τη μητέρα του (πάντα ο Moravia λέει ότι ο Pasolini την αγαπούσε σε τέτοιο βαθμό, που του ήταν αδύνατο να συνδεθεί ερωτικά με άλλη γυναίκα), η νοσταλγία για τον παλιό κόσμο-η παιδική ηλικία- στην οποία έζησε την χαμένη τάξη , κάνουν τον Pasolini να αισθάνεται την ανάγκη να διασπάσει αυτούς τους δεσμούς, κάθε φορά που ακολουθεί τη φύση του , ακομα και στον πιο επικίνδυνο κόσμο, όπως τη νύχτα της δολοφονίας του.
Για τον Mann αντίθετα , ο καλλιτένης που αποζητά την αναγνώριση πρέπει να μένει αποστασιοποιημένος από τη ζωή, έστω και αν αυτή η απόσταση στερεύει τη φανατσία. Μπορεί και πρέπει ο αστός καλλιτέχνης να ζήσει σε ένα ψέμα προσωπικής αποξένωσης και πειθαρχίας; Ο Aschenbach τελικά αποδέχεται την αυτοκαταστροφή του και απαρνείται όλες τις κοινωνικές και πολιτιστικές παραδοχές του , εξαιτίας ακριβώς του σεξουαλικού του ξελογιάσματος.
Συγγραφείς καλύτεροι του Pasolini, υπήρξαν . Ο Gadda και ο Landolfi τον ξεπερνoύν σε γλωσσική μαεστρία και γνώση. Ο Montale σε ποιητικό βάθος. Στον κινηματογράφο πρέπει να αντιμετωπιστεί από κοινού με τους Fellini, Antonioni, Visconti.
Υπήρξε ένας έξοχος ποιητής, ένας εξαιρετικός σκηνοθέτης, παρόλο που πολλές από τις ταινίες του κινούνται στα όρια της πορνογραφίας, έγινε ευρύτερα αποδεκτός όταν έγραψε κοινοτυπίες και συζητἠθηκε όσο κανείς άλλος, εξαιτίας της τραγικής του δολοφονίας από μια αρσενική πόρνη , που προσπάθησε να σοδομίσει με ένα κομμάτι ξύλο, ξεπερνώντας τα όρια του σεξουαλικού κώδικα των εκδιδόμενων χαμινιών της βιομηχανικής περιφέρειας.Ο Pasolini καταφέρνει να είναι σήμερα περισσότερο επίκαιρος από οποιονδήποτε από τους πιο πάνω. Σε τέτοιο βαθμό, που τελικά η σωστή ερώτηση δεν είναι το "ποιός ήταν ο Pier Paolo Pasolini;”-προφανώς κάποιος όχι της μόδας στην εποχή του-αλλά “ποιός θα ήταν σήμερα ο Pasolini;”. Εξαιτίας της αρετής των αντιθέσεών του και του διχασμού του, θα ήταν ένας διανοούμενος, ένας αρτίστας, με πλήρη γνώση χειρισμού των μέσων επικοινωνίας του σήμερα: ένας ραφιναρισμένος blogger, ένας πνευματώδης youtuber , που θα ήξερε να προωθεί τις ιδέες του , χρησιμοποιώντας το Twitter και το Facebook. Αυτό δεν θα του απαγόρευε να γράφει ποίηση και πεζογράφημα. Θα ήταν ένας "υβριδικός" διανοούμεος, αμφιλεγόμενος, αλλά ίσως με τρόπο λιγότερα τραυματικό από όσο στην εποχή του.Γιατί αν κάτι διδάσκει η πολυμορφική εποχή που ζούμε, αυτό είναι, πως δεν μπορείς να απαιτείς να είσαι ένα πράγμα μόνο.
IKE έγραψε:REALZEUS έγραψε:Το μεγάλο αστείο είναι ότι περάσαμε από το δικαίωμα στην ομόφυλη σεξουαλικότητα στον Παζολίνι ή/και στην παιδοφιλία, έτσι για την πλάκα μας. Μάλιστα αυτό συνέβη από έναν πολύ μορφωμένο άνθρωπο ο οποίος κατά τα άλλα χρησιμοποιεί την ανώτατη γνώση του της ελληνικής γλώττης για να πει διάφορες δικανικές και ακροδεξιές πίπες. 
Εσυ φαντάζομαι συντάσεσσαι με την στάση του ΚΚΕ (αλλά και της Ρωσίας του Πούτιν), σωστά? Ή μήπως είναι και το ΚΚΕ μία ακροδεξιά πίπα?
και φαντάσου πόσο πιο δύσκολα τα πράγματα για βουλευτή του Κόμματος, που κλήθηκε να πάρει θέση επί του συμφώνου, συγκεντρώνοντας στο πρόσωπό της, τα επιπλέον του κομματικού στελέχους χαρακτηριστικά της ελληνορθοδόξου πιστής και λεσβίας. Οποίο χουνέρι...........
Τελευταία επεξεργασία από castigamatti και 31 Δεκ 2015, 17:15, έχει επεξεργασθεί 1 φορά/ες συνολικά
Σε μια πιο εξελιγμένη κοινωνία (που δεν ξέρω αν υπάρχει παγκοσμίως) πάντως δεν θα είχα τις ίδιες επιφυλάξεις.