- 03 Οκτ 2014, 12:22
#18984
Zorz τα βλέπω και προσθέτω
Αααα
Οι τράπεζες έχουν έναν ειδικό ρόλο σε μια οικονομία ο οποίος είναι πάρα πολύ σημαντικός, τόσο λόγο της λειτουργίας τους όσο και λόγω των επιπτώσεων στην οικονομία από μια πιθανή πτώχευσή τους. Φανταστείτε την πιο μεγάλη εταιρία-πολυεθνική στην Ελλάδα, αυτή λοιπόν δεν πρόκειται να φτάσει ποτέ-των-ποτών(εβίβα) τη σημαντικότητα μιας μέσης ελληνικής τράπεζας. Τα πως και τα γιατί (ΚΕΠΕ, Μελέτες 65, Έτος 2007, Κεφάλαιο 2).
Τούτως ειπείν οι τράπεζες βρίσκονται υπό συνεχή εποπτεία από τις κατα τόπους Κεντρικές Τράπεζες ενώ auditάρονται και από εξωτερικές εταιρίες αξιολόγησης.
Συνεπώς αυτή η παραμύθα με τη φίλη του EDDIE που την πίεζαν για να πάρουν δάνεια και αυτή υπέκυπτε είναι για 5-χρονα. Η Τράπεζα οφείλει να σταθμίσει όλους τους κινδύνους προτού δώσει πίστωση. Και για έναν επιπλέον λόγο που τον ξεχνάμε συνήθως, οι Τράπεζες
δεν διαχειρίζονται δικά τους λεφτά αλλά των
αποταμιευτών τους. Άρα αν υπήρχε Τράπεζα που έδινε δάνεια από την πίεση των δανειοληπτών έπρεπε να παραδόσει την άδειά της την επόμενη μέρα. .-
Βουυυυ
Εις το Αμέρικα προ2007-08 είχαμε σε μεγάλη κλίμακα παροχή πίστωσης από τις τράπεζες σε ανθρώπους με μηδενικό εισόδημα, άνεργους και με μηδενικά περιουσιακά στοιχεία. Τα λεγόμενα ninja loans.

Αυτά λοιπόν τα δανειάκια δίνονταν σε όγκους εκατομμυρίων προς τους πελάτες. Αργότερα αυτά τιτλοποιήθηκαν και αργότερα μετατράπηκαν σε CDOs σε εντός και εκτός ισολογισμού δρόμους με τα γνωστά αποτελέσματα.
Επίπλέον λόγω των χαμηλών επιτοκίων είχαμε επέκταση του καταναλωτικού δανεισμού(η προσωπική αποταμίευση έπεσε από το 7% του διαθέσιμου εισοδήμα τους το 1990, σε επίπεδο κάτω από το μηδέν το 2005-2006). Ο ενυπόθηκος δανεισμός χαμηλής εξασφάλισης(sub-prime) αυξήθηκε από 180 δις$ το 2001 στα 625δις$ το 2005.
Τα υπόλοιπα είναι γνωστά λίγο πολύ. Αλλά το ενδιαφέρον είναι πως όταν ξέσπασε η κρίση και ήρθε το γνωστό economic meltdown δεν τα φόρτωσαν
στη νοοτροπία του Αμερικάνου ή στην
ευθύνη του δανειολήπτη και πολύ σωστά αν λάβει κανείς υπόψιν το Αααα.
Στην Ελλάδα όμως με την έλευση της τρόικας, οι "δημοσιογράφοι" σκόπιμα-ή-όχι(βρείτε το εσείς) αν και όλοι γνώριζαν ότι η κρίση είναι πρωτίστως δημοσίου χρέους, έβγαζαν επιστήμονες τύπου Σταμάτης Φασουλής να φορτώνουν τα κακά της μοίρας μας στις πιστωτικές κάρτες και στα διακοποδάνεια γιατί τόσο έφτανε το μυαλό και οι γνώσεις τους. Αυτές λοιπόν οι "βαθιές" αναλύσεις έφτασαν να εξαπλωθούν σε όλες τις προσωπικές συζητήσεις των ανθρώπων διαστρεβλώνοντας ακόμα περισσότερο την πραγματικότητα και την ευθύνη ορισμένων.
Αν έβλεπε δε κανείς συγκριτικά τη μόχλευση των ξένων τραπεζών σε σχέση με τις ελληνικές θα γέλαγε με τα γατάκια τους Έλληνες.
Γοουυυ
Δεν είμαι ιδιαίτερα πατριδολάγνος ούτε όπως λέει η Μουτσάτσου Hellenios, αλλά αυτή η τάση να χρεώνουμε οποιοδήποτε κακό στον Έλληνα δίχως να αμφισβητούμε τη σούπα που μας σερβίρουν καταντάει κουραστικό και ενίοτε εκνευριστικό γιατί τελικά αποτελεί υιοθέτηση των ξένων και των εγχώριων μέσων τα οποία κάθε άλλο παρά την πραγματικότητα θέλουν να παρουσιάσουν.
Το 1929 οι Αμερικάνοι παράταγαν τις δουλειές τους για να πάνε να παίζουν στο χρηματιστήριο, είχε βλέπετε βρεθεί ένας τρόπος να βγάζεις λεφτά απλά ποντάροντας σε ένα χαρτάκι. Δε βρέθηκε κανείς να τους πει τεμπέληδες και ξύστο-ξύστο. Και ας οδήγησε αυτό σε πείνα πολλούς Αμερικανούς οι οποίοι αποθανατίστηκαν από το φωτογραφικό φακό της Dorothea Lange και του Walker Evans, επηρρεάζοντας ακόμα και χώρες του εξωτερικού.
Η εγχώρια αφήγηση αντίθετα με ευκολία ξεφτυλίζει τον Έλληνα για το χρηματιστήριο το 99, κρυβοντας παράλληλα και τις απάτες που έγιναν εκείνη την περίοδο(εμφάνιση μέχρι και εταιριών με μηδέν Ιδία Κεφάλαια) και την ευθύνη του οικονομικού συστήματος στην παραγωγή κρίσεων. Και αυτό είναι ότι πιο βολικό για όλους πλην από αυτούς που παραλαμβάνουν το μπιλιέτο της κατάρρευσης.