Το 70' ο μισθός του δασκάλου δεν έφτανε με τίποτε να αγοραστεί έστω το Pony και να συντηρηθεί η οικογένεια. Το αυτοκίνητο αγοράστηκε με την βοήθεια των παππούδων για να εξυπηρετήσει την οικογένεια.
Ισχύει όμως πως τότε ένας μισθός σου επέτρεπε να ζεις την οικογένειά σου φτωχικά, αν δεν είχες νοίκι (δεν είχαν νοίκι οι δικοί μου τότε, το διαμέρισμα αγοράστηκε όταν η μητέρα μου άρχισε να δουλεύει και αυτή, πήρανε δάνειο και μπόλικα δανεικά επίσης).
Ισχύει πάντως πως ένας μισθός, ζούσε φτωχικά μια οικογένεια με δικό της σπίτι, σήμερα αυτό δεν παίζει με την καμία, γιατί μιλάμε για αντίστοιχα λιγότερα από 700€, 3 ή 4 άτομα με αυτά τα λεφτά ζουν μόνον με βοήθεια στα συσίτια.
Αλλά νταξ, αν ποτέ μαζέψουν λεφτά, θα μπορέσουν ν' αγοράσουν φτηνό αμάξι, λόγω ευρώ!
Οι συγκρίσεις αυτές δεν λένε κάτι... Εγώ απλώς ήθελα να πω πως η αλήθεια του ενός δεν είναι μονοσήμαντη. Αυτά που λέει ο cruiser για το επίπεδο ζωής, με βρίσκουν αντίθετο. Γενικώς υπήρχε πολλή φτώχεια στην Ελλάδα, αλλά αυτό που έσωζε την κατάσταση μεταπολεμικά, ήταν η διαρκής ανάπτυξη που έκανε τα πράγματα πιο ελπιδοφόρα.
Η κουβέντα ξεκίνησε από αυτό που είπε ο Μαρίνος κάπου το 80 και κατά πόσο προέβλεψε την κρίση. Προφανώς δεν γίνεται να λες πως πέτυχες την πρόβλεψη 30 χρόνια μετά, είναι αστείο. Και αν τελικά έπεσε έξω λόγω χαμηλών επιτοκίων που έφερε το ευρώ, αυτό βαραίνει ακόμη περισσότερο την αποτυχία των κυβερνήσεων της τελευταίας δεκαετίας πριν το μνημόνιο. Γιατί το ότι χρεωκόπησες με τόσο χαμηλά επιτόκια, δείχνει πως σίγουρα έκανες κάτι λάθος.


