- 14 Νοέμ 2015, 21:07
#186078
Spartan έγραψε:21 quadra έγραψε:Ότι φτιάχνει με κόπο ο σωστός γονιός στο σπίτι την επομένη διαλύεται σαν ομίχλη στο σχολείο και με την επαφή με γιαγιάδες και παπούδες που δεν εννοούν να ακολουθήσουν τη γραμμή της οικογένειας και δεν χαλάνε χατήρι στα κακομαθημένα από τους ίδιους εγγόνια τους και μετά στην εφηβία αναρωτιούνται όλοι μαζί γιατί έκοψε η σούπα.
Και όχι μόνο αυτό, αγανακτούν κιόλας που τα εγγόνια όταν είναι μαζί τους "τους βγάζουν την πίστη" και τους "κουράζουν", "δεν τους ακούν", "ενω με εσάς (γονείς) είναι "παναγίτσες"...
Βέβαια, έχω δει και το αντίθετο. Πιτσιρίκια με παππούδες να είναι πιο συμμαζεμένα και με τους γονείς να γίνονται "αντάρτες", αλλά αυτό μάλλον είναι πιο σπάνιο.
Eμείς γλυτώσαμε από όλες τις έξωθεν παρεμβάσεις γιατί είχα χάσει τους γονείς μου πρίν τον γάμο μου και τα πεθερικά μου έχοντας 8 παιδιά είχαν κουραστεί τόσο πολύ με τα πολλά εγγόνια τους που όταν ήρθαν στη ζωή τα παιδιά μου ούτε που ασχολήθηκαν, από την άλλη ήταν και ο χαρακτήρας τους μη παρεμβατικός, να σκεφτείς ότι όταν έμπαινα στο σπίτι και τύχαινε να είναι εκεί η πεθερά μου έφευγε πάραυτα μήπως και ενοχληθώ, είναι και οι δύο συγχωρεμένοι πιά αλλά ήταν τόσο καλοί άνθρωποι και ήσυχοι.
Έτσι τα παιδιά μου μεγάλωσαν χωρίς να παρεμβαίνει κανείς, από μικρά τα βάλαμε στο νόημα της ζωής, τα έπερνα στο μηχανουργείο από το δημοτικό ακόμα και με βοηθούσαν πέρνοντας και χαρτζηλίκι, πχ έπερνα μερικές χιλιάδες βίδες, παξιμάδια και ροδέλλες και τα πήγαινα για γαλβάνισμα και μετά τους έβαζα παρέα να τα ξεχωρίζουν και να τα βάζουν στα κουτάκια τους με τα σωστά νούμερα το έβλεπαν σαν παιγνίδι αλλά και σαν δουλειά δείχνοντας έτσι και την υπευθυνότητα τους, άλλοτε τους έβαζα να καθαρίζουν για να μάθουν ότι η μουτζούρα είναι αυτή που τους εξασφαλίζει τη ζωή μας και ότι χρειαζόμαστε για να ζούμε, όταν ήταν στο γυμνάσιο ήξεραν τα πάντα από εργαλεία και δουλειές αφού τα έπερνα μαζί μου στα διάφορα εργοστάσια είτε πχ στη Μίσκο στην Πάτρα τότε ή πχ στη Θεσ/νίκη στη Μάκβελ με τα μακαρόνια ( αλήθεια την θυμάστε αυτή την εταιρία ? 0 όταν έκανα εγκατάσταση κάποιου μηχανήματος, και το έκανα συνήθως Σαββάτο για να τους έχω μαζί.
Η διατροφή τους δεν είχε ξεχωριστά φαγητά και υποχωρήσεις, και τα όσπρια τους έτρωγαν 1 φορά την εβδομάδα και ότι είχε το τραπέζι, είχαν καταλάβει τι είναι το junk food και έτρωγαν με μέτρο 1-2 χάμπουρκερ το μήνα δεν μετράγανε, στο σχολείο έπερναν κολατσό από σπίτι, και οι πίτσες ήταν και είναι ακόμα σπιτικές όπως και οι πολλές πίτες και τα κέϊκ που φτιάχνει η γυναίκα μου καθότι πιτού, τις αρέσουν πολύ κάθε είδους πίτες.
Δεν ζήτησαν ποτέ τίποτα γιατί είχαν με μέτρο τα κατάλληλα σε ποσότητα και ποιότητα παιγνίδια ανάλογα την ηλικία τους, υστερίες και φωνές και πείσματα δεν υπήρχαν στο σπίτι γιατί υπήρχε πάντα συζήτηση με παραδείγματα και όχι προσφορά σε είδος γιατί είχαμε τύψεις, τα παιδιά μας πάντα ήταν η 1η προτεραιότητα χωρίς όμως υπερβολές, τα παιδιά χρειάζονται αγάπη, καθαριότητα, υγεία, ζεστό σπιτικό και μια ζεστή αγκαλιά για να νιώθουν ασφάλεια, δεν χρειάζονται καυγάδες και να γίνονται μοχλοί πίεσης μεταξύ των γονέων γιατί χάνουν την ισορροπία τους και έχουν ανασφάλεια που την αναζητούν έξω από το σπίτι όπου εκεί παραμονεύουν περίεργες παρέες και όλοι ξέρουμε τους δρόμους που ακολουθούν μετά.
Έτσι πέρασαν τα χρόνια, τα είχαμε μαζί μας παντού χωρίς να τους δείχνουμε ότι τους ελέγχουμε και χωρίς να τους καταπιέζουμε μέχρι την εφηβεία τους στην οποία δεν είχαμε δράματα, ουσίες κλπ σημερινές τραγωδίες, έτσι όταν βγήκαν μόνοι τους πια στο δρόμο είχαν ολοκληρωμένη προσωπικότητα με ξεκάθαρες αντιλήψεις και των κινδύνων που έχουν σήμερα οι νέοι άνθρωποι, μόνο το τσιγάρο έμαθε ο μικρός ο οποίος είχε πάντα δικό του χαρτζηλίκι από επισκευές και αγοραπωλησίες τηλεκατευθυνόμενων, τώρα κοιτώντας πίσω και βλέποντας το σήμερα μάλλον τα καταφέραμε καλά σαν γονείς αφού έχουμε κοντά μας όποτε χρειαζόμαστε δύο καλούς και ευγενικούς άντρες πια να μας στηρίξουν και τα λόγια που ακούμε από όσους τους γνωρίζουν οι συνεργάζονται μαζί τους είναι τα καλύτερα.
Στο σχολείο είχαμε πάντα διακριτική παρουσία αλλά είχα ξεκαθαρίσει από την 1η Δημοτικού μέχρι και το Λύκειο στους εκάστοτε δασκάλους και δ/ντές ότι δεν πρέπει να με φωνάξουν ποτέ για οτιδήποτε αφού τα παιδιά στο σχολείο είναι στην ευθύνη του σχολείου και όχι των γονέων τους και ότι αν κάνουν κάτι που πρέπει να τιμωρηθούν να τους τιμωρήσουν εκείνοι άμεσα και όχι να μας φωνάξουν για διαβουλεύσεις κλπ παπαριές, η τιμωρία να είναι άμεση και ανάλογη του παραπτώματος έχοντας το ελεύθερο από εμάς, τέτοιες προστασίες οι κανακάρηδες μας δεν τις είχαν ποτέ έτσι έμαθαν να πληρώνουν και το τίμημα για τις όποιες ατοπίες τους, θα μου πείς παιδιαρίσματα ήταν, ΟΚ παιδιά ήταν και σκανταλιές είναι στην καθημερινότητα τους αλλά όχι χωρίς να γνωρίζουν ότι σφάλουν και πρέπει να πληρώσουν.
