- 25 Σεπ 2014, 19:11
#15332
Θα απαντήσω σε μερικά, όπως τα θυμάμαι μιας και είμαι ψόφιος (μόλις γυρίσαμε από εξετάσεις, όπου ο ίκτερος ανέβηκε λίγο = εξετάσεις ξανά το Σάββατο).
Για το θηλασμό αυτό που λέει η μαμά είναι ότι ρουφάει για 5min, μετά σταματάει γιατί τον παίρνει ο ύπνος, αλλά αν τον βγάλεις αμέσως ξυπνάει και κλαίει. Η διαδικασία επαναλαμβάνεται στη συνέχεια. Η παιδίατρος είπε να δοκιμάσουμε συχνότερα και μικρότερα γεύματα για να πέσει και ο ίκτερος (12,5 έχει, σιγά το πράγμα, αλλά λέμε τώρα) και να δοκιμάσουμε να μειώσουμε το συμπλήρωμα.
Για την ανιψιά (και πολύ περισσότερο για το γυιό μου) μου αυτό που με απασχολεί είναι ότι δε θέλω να γίνει σαν κι εμένα (γιαγιά για την ανιψιά, μαμά για εμένα => ίδια ανατροφή). Η μικρή είναι πιο ευγενική και, αν και η μητέρα μου είναι τέρας ευγένειας, φοβάμαι ότι θα γίνει αδιάφορη και εριστική στο σχολείο, όπως ήμουν κι εγώ από την 1η μέχρι την τελευταία ημέρα. Τα συζητάγαμε τις προάλλες αυτά με το σόι τη γυναίκας μου και μου υπενθύμισαν ορισμένα περιστατικά οι δικοί μου. Β΄ Δημοτικού είχα κάτσει να δω καραγκιόζη (στις 17:30 ξεκινούσε στην ΥΕΝΕΔ αρχικά με Σπαθάρη, μετά με Σπυρόπουλο) και ταυτόχρονα έλυνα τα μαθηματικά του σχολείου μέχρι που έφτασε 12:00. Έφτασα σελίδα 48 και την επομένη έφαγα ξύλο από τη δασκάλα γιατί κάποιος μου έλυνε τις ασκήσεις. Στο Λύκειο, μου έλεγε μια καθηγήτρια πριν κάποια χρόνια, την ώρα της Φυσικής, διάβαζα 4Τροχούς που τους είχα κάτω από το θρανίο και δεν παρακολουθούσα ποτέ. Ο πατέρας μου πήγε να ρωτήσει στην Δ΄ Δημοτικού μια δασκάλα και του είπε ότι είμαι αδιάφορος, άσχετος με το μάθημα και τα πάω χάλια, με την ίδια να ανασκευάζει λίγο καιρό αργότερα και ειδικά στην Ε΄ Δημοτικού όταν κάναμε ένα είδος διαγωνισμού γνώσεων. Η ίδια, όμως, φώναξε δύο φορές τη μητέρα μου στο σχολείο γιατί της τα έχωνα κατάμουτρα, όπως και στους άλλους που της είχαν αγοράσει ως δώρο μια τούρτα στα γεννέθλιά της. Ο χημικός στη Γ΄ Λυκείου μου έβαζε 17 γιατί ήμουν αδιάφορος τελείως (εννοείται, αφού έκανε παιδικές ασκήσεις) και παραμονή πανελληνίων λέει στη μητέρα μου ότι θα γράψω καλά (160/160 έγραψα) και αυτή αγχώθηκε χωρίς λόγο. Τα παραδείγματα μπορούν να συνεχιστούν είτε προς το καλό, είτε προς το χειρότερο (π.χ. μετράτε 27 αποβολές 1-3 ημερών από Φεβρουάριο μέχρι Ιούνιο '92, αμέσως μετά τις μεγάλες καταλήψεις επί Κοντογιαννόπουλου και προσπάθεια του Δντη να με αλλάξει σχολικό περιβάλλον - μιλάμε για τον σημαιοφόρο του σχολείου*). Αυτά τα περιστατικά δε θέλω με τίποτε να τα περάσει άλλος (γι' αυτό και είμαι χαλαρός με τον κόσμο), ούτε να βρεθεί αντιμέτωπος με την ίδια βαρεμάρα. Το να ξέρει όλα τα χρώματα το παιδάκι στα 2 του ή να του λες τι είσαι και να σου απαντάει κροκόδειλος καϋμάν (αυτό απαντούσε στα 2 της η ανιψιά μου) είναι όμορφο, αλλά ταυτόχρονα και αιτία να με ζώνουν μαύρα φίδια για το μέλλον. Κυρίως για το μετά το Παν/μιο (msc, phd και χώρος εργασίας) όπου οι κοινωνικές δεξιότητες παίζουν μεγαλύτερο ρόλο από τις γνώσεις (άλλωστε γνώσεις έχουν όλοι όσοι φτάνουν εκεί).
Για το θέμα της συνήθειας και της κληρονομικότητας. Δεν έχω φτάσει ακόμη σε ασφαλή συμπεράσματα, αλλά μάλλον είναι συνδυασμός και προδιάθεσης και περιβάλλοντος, κυρίως ως προς το πόσο θα εκδηλωθεί μία συγκεκριμένη ιδιότητα. Βλέπω π.χ. μία θεία μου (75 ετών πλέον) με την οποία εδώ και 20 χρόνια παρατηρώ κοινά ωράρια ύπνου και εργασίας, κοινές γευστικές προτιμήσεις, κοινούς τρόπους διαβίωσης κτλ. Απλά, αυτή θα κάνει δουλειές στις 3:00 κι εγώ στις 3:00 θα διαβάζω στο full. Θέλουμε να πάμε π.χ. μέχρι κέντρο Πειραιά και θα προτιμήσουμε και οι δύο (α) να περπατήσουμε, (β) να πάρουμε λεωφορείο και ποτέ δε θα πάρουμε ταξί. Μέχρι και τουαλέτα την ίδια ώρα πηγαίνουμε και, όταν την ακούω από τον πάνω όροφο, της φωνάζω στο φωταγωγό να πάει για ύπνο, πράγμα που μου λέει και η ίδια (είναι λίγο σουρεαλιστικό, αλλά αν σκεφτείτε ότι αυτή με μεγάλωσε την αισθάνομαι σαν μάνα μου πλέον). Και αυτή και ο μπέμπης και εγώ, προφανώς, έχουμε την ίδια μανία με το γάλα. Μιλάμε για ανεξήγητο φαινόμενο. Αν για πρωί δεν πιω γάλα (πίνω 1 ποτήρι 250mL) το μεσημέρι, ό,τι κι αν φάω, όσο κι αν φάω θα κατεβάσω 1L με τη μία. Αν το πρωί πιω, μετά, και καθόλου να μην πιω, θα είμαι μια χαρά.
Ευχαριστώ.
* Ο άνθρωπος είχε πρόβλημα, ήταν γνωστό, αλλά έκανε διάφορα τρελά. Συμμαθητής μού πετάει χαρτάκια με το BIC σαν φυσοκάλαμο την ώρα των Θρησκευτικών, κάτι που ήταν η 1η και τελευταία φορά που έχει κάνει κάποιος (γενικά, λόγω χαοτικής διαφοράς με τους υπολοίπους, με σέβονταν, όπως σέβονται και όλα τα φυτά του σχολείου). Του κάνω 2 παρατηρήσεις να σταματήσει (με ενοχλούσε γιατί διάβαζα περιοδικό) και, αφού το έκανε και 3η φορά, σηκώνομαι και του ρίχνω το βιβλίο στο κεφάλι. Με βγάζει έξω η καθηγήτρια, με βλέπει ο Δντης να γυρνάω στο διάδρομο και τρώω 2 μέρες αποβολή. Μετά, έρχεται ο τύπος, λέει στον Δντη ότι αυτός έφταιγε και ότι του είπα να σταματήσει, αλλά δεν το έκανε και... πολύ απλά τρώω +1 ημέρα γιατί δεν του εξήγησα το περιστατικό = δεν κάρφωσα τον άλλο. Την 3η ημέρα της αποβολής έχουμε διαγώνισμα Βιολογία. Καθηγητής, γνωστός για την αυστηρότητά του (20 διαγώνισμα = 18 τρίμηνο, 19 διαγώνισμα = 17 τρίμηνο) που διόρθωνε τα διαγωνίσματα την ίδια ημέρα και την επομένη έλεγε αποτελέσματα. Εγώ έξω λόγω αποβολής και ο Δντης, ξαφνικά, ενώ έχουν αρχίσει να γράφουν, μου λέει να μπω μέσα να γράψω. Γράφουμε, και την επομένη με περιμένει ο Δντης έξω από την αίθουσα για να με ρωτήσει πόσο έγραψα. Είναι ερώτηση τώρα αυτή για έναν μαθητή που ήδη δουλεύει συμμαθητές και καθηγητές; Του απαντάω πολύ άσχημα μπροστά σε όλο τον κόσμο: "20, τι περίμενες να γράψω; Νόμιζες ότι θα με ξεγελάσεις; Αφού ξέρω τι καθίκι είσαι, πάρε τα @@ μου τώρα μ...α". Αποτέλεσμα άλλες 3 ημέρες και σύλλογος για αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος, όπου με γλύτωσε, προς τιμήν του, ο μαθηματικός με τον οποίο κάνουμε ακόμη και σήμερα παρέα. Όλα αυτά, όμως, μπορεί να προέλθουν από δύο τελείως διαφορετικές καταστάσεις: είτε προβληματική οικογένεια, είτε αίσθηση υπεροχής απέναντι στους άλλους. Το 1ο δεν το φοβάμαι γιατί κι εγώ και η σύζυγος είμαστε πολύ προσγειωμένοι (εγώ μετά τα 18 ηρέμησα). Το 2ο, όμως, με την προϊστορία μου και την περιοχή που δεν έχει κόσμο υψηλού επιπέδου (όπως αυτό ορίζεται τέλος πάντων) είναι πολύ επίφοβο και, όταν το βλέπω, τρελαίνομαι γιατί βλέπω τον εαυτό μου και τα λάθη που έκανα για πολλά χρόνια.
τα "όχι παιχνίδι", "όχι το iPad" (ειδικά αυτό!), "όχι κούνιες", "όχι μπαλέτο" κλπ κλπ έχουν απειληθεί άπειρες φορές και έχουν γίνει πολλές, αλλά η μικρή σατανάς είναι παμπόνηρη δυστυχώς...
Μόνο που τα αναπολώ 
.Και μια συμβουλη για το νυχτερι......Αν ειναι δυνατον μοιραστε τις δουλιες.....η μαμα να εχει την αμεση επαφη με το μωρο και συ να υπακους στο " φερε μου κλπ." και στο"παρε αυτο κλπ..."
