- 23 Σεπ 2014, 10:27
#14071
trident1971 έγραψε:Panosss έγραψε:trident1971 έγραψε:
Βασικα μια χαρα τα περιγράφει o Ace. Το δημοσιο ηταν το καταφυγιο των οκνών και των ηλιθιων, που δεν ηθελαν ή δε μπορούσαν να βρουν δουλεια καπου της προκοπης. Τρείς και εξήντα, σίγουρες μεν, την εποχη ομως που οι αλλοι επαιρναν τριπλασια και το να παρει την κορη σου δημοσιος υπαλληλος δεν ηαν και η καλύτερη "τυχη"...
Δηλαδή η γενιά των 700 ευρώ μέχρι το '09 ήταν φανταστική; Ανύπαρκτη;
Δεν ήταν ο κανόνας να χρησιμοποιούν πτυχιούχους για 600 ευρώ; Ούτε καν 800;
Γιατι εγώ ήξερα σχεδόν μόνο τέτοιους.....
Εχουμε μια διαφορα φασης. Εγω και ο Ace αναφερθηκαμε στο Δημοσιο σε βαθος δεκαετιων, εσυ μαλλον εστιαζεις στο '09 και εκει κοντα... ισως λογω ηλικιας?
Σαφως και το 09' υπηρχε η γενια τον 700€ και θεωρουνταν και καταντια (που να ήξεραν τα σημερινα) αλλα ολα αυτα που αναφερω περι οκνηρων και κακομοιρηδων και κακοπληρωμενων κλπ, ειναι ιστορικα γεγονότα, πραγματικοτητα δεκαετιων. Δεν εχεις ακουσει ποε τη φραση "παιρνει τρεις και εξήντα"?....
Έτσι ακριβώς. Ο ΔΥ κάποτε ήταν ο φτωχός πλην τίμιος "εργάτης", όπως π.χ. ο ταμίας στις τράπεζες. Δεν υπήρχαν πολλές απαιτήσεις, και επειδή δεν ήθελε κανένας -ή τεςπα πολύ λίγοι- να γίνουν ΔΥ, όλοι έψαχναν να "πάρουν πτυχίο", να "ανοίξουν μαγαζί", ακόμα και να φύγουν μετανάστες αντί να γίνουν ΔΥ. Όσα βλέπουμε στις ελληνικές ταινίες για το '50 και το '60 δεν απέχουν πολύ από την πραγματικότητα.
Από την στιγμή όμως που άρχισε το "Τσοβόλα δώστα όλα", ο συνδικαλιστικός νόμος του '83 και το "τσάκα τη τσαπού" του Αντρέα, ο ΔΥ άρχισε να γίνεται ο ακλόνητος σταρχιδόπουλος, ο οποίος έμπαινε από όπου έβρισκε ανοιχτά, είχε δεδομένο μισθό είτε έξυνε τα @@@ του είτε πραγματικά δούλευε, και τελικά οδήγησε στο στρατό του ΠΑΣΟΚ (σχεδόν κυριολεκτικά ο Αντρέας αγόραζε ψήφους για 10 χρόνια). Το '80 όμως και ο ΙΤ έφαγε καλά (και καλύτερα), οπότε δεν μας ένοιαζε αν γινόταν party στο Δημόσιο, αφού όλοι έτρωγαν και λόγω ΜΟΠ (π.χ. όλοι ξέρουμε τι έγινε με τους αγρότες, που δηλώνανε εκμεταλλευόμενη έκταση σχεδόν ίση με την Ευρώπη

).
Πάντως εγώ θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι, τη δεκαετία του '90, ακόμα και ως μη κάτοχος πτυχίου ΕΜΠ, έπαιρνα καλύτερα λεφτά στον ΙΤ (με ΔΠΥ ως Συντάκτης) από ότι ο αντίστοιχος πτυχιούχος πρωτοπροσληφθείς ΔΥ. Φυσικά με τις πρώτες καλές δουλειές ως Μηχανικός, έπαιρνα ήδη περισσότερα από αντίστοιχο Διευθυντή ΔΥ (για μισθό μιλάω, δεν ήξερα τι και ποια "επιδόματα" υπήρχαν).
Το είχα διαβάσει ότι το είχε πει ο Φώλιας σε κάποια ομιλία του. "Κάποτε μου ζητάγανε συμβουλές για το τι μαγαζί να ανοίξουν στο παιδί τους με τα λεφτά από το εφάπαξ. Σήμερα (πριν 10 χρόνια δηλαδή) μου ζητάνε να διορίσω το παιδί τους στο Δημόσιο". Μέσα σε δύο φράσεις όλη η αλήθεια για την Ελλάδα.
nass έγραψε:....Ας γίνουμε σοβαρό κράτος, ας αυξήσουμε την ανταγωνιστικότητά μας (βλ. τα κριτήρια του WEF), δεν κοστίζει το να ψηφίσεις ένα δίκαιο φορολογικό και να το κρατήσεις 10 χρόνια, οπότε τουλάχιστον να έρθει ιδιωτικό χρήμα απ΄έξω (και όχι, δεν θέλω να μας κάνω Κίνα και ούτε μπορούμε να γίνουμε άλλωστε)..
Αυτό ακριβώς. Όλοι παρασυρόμαστε από "μεταρυθμίσεις" και φορολογικά και ΕΝΦΙΑ και λοιπές ταρζανιές, και ξεχνάμε ότι τα πιο βασικά για την οικονομία και ανταγωνιστικότητα μιας χώρας είναι οι πραγματικές μεταρυθμίσεις, οι οποίες μερικές φορές δεν θέλουν κόπο, ούτε καν τρόπο, θέλουν απλώς κάποιος να πάρει τη σωστή απόφαση και όλοι οι υπόλοιποι να την στηρίξουμε. Σταθερό φορολογικό για 10-20 χρόνια, κατάργηση νόμων, διατάξεων και διαδικασιών που είναι από πριν το 2ο ΠΠ

, ψηφιακή υπογραφή, ψηφιοποίηση διαδικασιών για εταιρείες (διαγωνισμούς, RFPs, συναλλαγές με το Δημόσιο κλπ), ολοκλήρωση (αντί να τα λιβανίζουμε) Κτηματολογίου και Νηολογίου. Αυτά και μερικά άλλα έχουν μηδενικό ή ελάχιστο κόστος, αλλά μπορούν κάλλιστα να φέρουν τη χώρα μας δεκάδες θέσεις μπροστά στην ανταγωνιστικότητα (και να προσελκύσουν πραγματικές επενδύσεις, όχι τις μουσαντένιες της Μέρκελ).
Τελευταία επεξεργασία από The Ace και 23 Σεπ 2014, 10:32, έχει επεξεργασθεί 1 φορά/ες συνολικά