- 03 Ιούλ 2015, 02:10
#133277
Το πόσταρα στο fb πριν λίγο.
Σύντομη αναδρομή - με αφορμή το δημοψήφισμα....
Το κράτος χρεωκόπησε το 2009, μετά από την απουσία αναπτυξιακού οράματος για την μετα-Ολυμπιακή περίοδο, και λόγω της επανίδρυσης του κράτους από τον Καραμανλέα τον Βου, τον Ραφηνάτο, που εκτίναξε τα ελλείματα.
Χρεωκόπησαμε όχι μόνο επειδή ο Άκης έπαιρνε μίζες και οι τράπεζες έδιναν θαλασσοδάνεια στους καναλάρχες, αλλά κυρίως επειδή είχαμε ένα παρανοϊκά σπάταλο κράτος, που μοίραζε εντελώς άδικα τις παροχές, και ένα ασφαλιστικό σύστημα που προ πολλού έπρεπε να έχει αναδιαρθρωθεί, αλλά όταν πρωτοειπώθηκε πριν καμια 10ρια χρόνια κόντεψε να διαλυθεί το σύμπαν. Ένα κράτος μη φιλικό στις επενδύσεις και την υγιή επιχειρηματικότητα, με μη ανταγωνιστικές ιδιωτικές επιχειρήσεις και φοροδιαφυγή στο Θεό.
Ο αη-Γιώργης ο καβαλάρης μας που ήταν υπεύθυνος πρωθυπουργός για να διαχειριστεί την κατάσταση δεν αξιοποίησε καθόλου το "πυρηνικό όπλο" που είχε στα χέρια του, δηλαδή την τεράστια έκθεση των ξένων τραπεζών στα Ελληνικά ομόλογα. Αντ' αυτού, και χωρίς να καταστήσει τα υπόλοιπα κόμματα συμμέτοχα και συνυπεύθυνα, επέλεξε να πάει μόνος του στο δρόμο του μνημονίου.
Προφανώς και το να βαρούσαμε απλά κανόνι θα έφερνε τεράστια δυστυχία(θεωρώ σαφώς μεγαλύτερη από τα μνημόνια), αλλά είμαι πεπεισμένος ότι α) μπορουσαμε ίσως να διαπραγματευτουμε καλύτερους όρους αποπληρωμης των ομολόγων(ήταν και σε ελληνικό δίκαιο), β) μπορούσαμε να έχουμε επιτύχει ευρύτερες κοινοβουλευτικές συναινέσεις. Όμως, ο Σαμαράς της δεξιάς του Κυρίου έβγαινε στα κάγκελα ως πασιονάριος του αντιμνημονιακού μετώπου, και κάπως έτσι ξεκίνησε ο ολέθριος διχασμός σε "μνημονιακούς" και "αντιμνημονιακούς".
Μια πολιτική σταματησε να είναι "καλή", ή "κακή", αλλά κρινόταν μόνο με βάση το αν ήταν μνημονιακή ή όχι. Το πολιτικό σύστημα λύσσαξε να προστατέψει την πελατεία του, αντί από την πρώτη στιγμή να πετσοκόψει τις συντάξεις πάνω απο τα 2.000 ευρώ, τα εξωφρενικά εφάπαξ, τις παράλογες πρόωρες συντάξεις και όσες αμοιβές Δημοσίου ήταν παράλογες, κάτι που θα περιέσωζε χαμηλόμισθους και χαμηλοσυνταξιούχους. Αντ' αυτού είχαμε οριζόντιες περικοπές, φορομπήξιμο και καμία προστασία στα εργασιακά δικαιώματα του ιδιωτικού τομέα, καθώς και ξεχαρβάλωμα των υπηρεσιών πρόνοιας.
Η συνέχεια ήταν γνωστή. Ύφεση, μετά και τα μεγάλα λάθη των εταίρων στην αποτίμηση της κατάστασης, και ένας ακροδεξιός Σαμαράς βγαλμένος από τα πιο ένδοξες στιγμές της Ε.Ρ.Ε του '50. Από την άλλη πλευρά, ο ΣΥΡΙΖΑ περιφερόταν βρίζοντας τους Γερμανούς και καλλιεργώντας μια ρητορική "για όλα φταίει το μνημόνιο". Υποσχέθηκε τα πάντα στους πάντες, και κατέστησε σαφές ότι θα ήταν δυνατή μια "εύκολη" επιστροφή στο παρελθόν, με αποκορύφωμα το πρόγραμμα Θεσσαλονίκης.
Παρ' όλα αυτά, είναι γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εφερνε έναν καινούριο αέρα. Την ελπίδα δεν την έδιναν μόνο οι υποσχέσεις, αλλά και το γεγονός ότι δεν βαρύνονταν με ένα σκασμό σκάνδαλα. Αυτό θα τους χάριζε πρωτοφανή κοινωνική ανοχή - με άλλα λόγια, τα ίδια ακριβώς μέτρα που θα έβγαζαν κόσμο στα κάγκελα επί Σαμαρά, ο Τσίπρας πιθανότατα θα τα πέρναγε άνετα.
Έρχονται λοιπόν οι εκλογές. Η κοινωνία είναι σε δύσκολο σημείο, όμως με τα χίλια ζόρια δημοσιονομικά το καράβι έχει κάπως στρώσει. Ο ΣΥΡΙΖΑ σαρώνει, και επιλέγει να συνεργαστεί με ένα κόμμα που αποτελεί τον ορισμό της "λαϊκίστικης Δεξιας". Το τι έγινε τελικά το είδαμε: Το πρόγραμμα Θεσσαλονίκης πήγε προφανώς άκλαφτο, τα μνημόνια δεν τα σκίσαμε, απομονωθήκαμε διεθνώς και εν τέλει προτείναμε εμείς οι ίδιοι ένα σκασμό μέτρα, καθώς και υπαγωγή σε μνημόνιο(αυτα που δεν αποδεχόμαστε).
Την ίδια ώρα, έγινε ΑΚΡΙΒΩΣ ότι έλεγαν οι Ευρωπαίοι από την πρώτη στιγμή: Ούτε φράγκο αν δεν είμαστε σε πρόγραμμα, και κάθε καθυστέρηση έχει ακόμα σκληρότερους όρους. Όταν εμεις λεγαμε "καθαρογράφουμε τη συμφωνία", αυτοί έλεγαν "ποια συμφωνία;". Τα αποτελέσματα τα είδαμε όλοι.....
Ενα "what if" σενάριο θα ήθελε τον ΣΥΡΙΖΑ να προσγειώνεται στη γη το Γενάρη και να αναπτύσσει φιλοευρωπαϊκό προσανατολισμό με μειλίχιες δηλώσεις προς τα έξω, καθώς αντιλαμβάνεται ότι και οι άλλοι έχουν κοινοβούλια και εκλογές και ΔΕΝ θελουν να παίζουν το ρόλο του |λογοκρισία|. Ταυτόχρονα, ΣΕ ΠΡΩΤΗ φάση να παίρνει παράταση του μνημονίου και να διαπραγματεύεται 2 πράγματα: α) τα εργασιακά του ιδιωτικού τομέα β) τα ανέφικτα πρωτογενή πλεονάσματα που ζητούσαν.
Τα μέτρα που θα έπρεπε να πάρει θα ήταν παιδική χαρά μπροστά σε ο,τι έρχεται, η οικονομία θα ήταν σε ταξη, και όπως είπα παραπάνω οι αντιδράσεις θα ηταν ΠΟΛΥ λιγότερες(και δικαιολογημένα, λόγω του "ηθικού πλεονεκτήματος"). Ταυτόχρονα, τρέχοντας πλεονασματικους προϋπολογισμους και έχοντας κύρος σοβαρού πλέον διαπραγματευτή, θα μπορουσε σε βάθος χρόνου να θέσει το θέμα του χρέους.
Αγνόησε μάλλον το εξής απλό - όταν ΔΕΝ σε εμπιστεύονται, δεν έχουν τον παραμικρό λόγο να κάνουν παραχώρηση. Δε χρειάζεται να είσαι επιστήμονας της θεωρίας παιγνίων για να αντιλαμβάνεσαι ότι σε μια διαπραγμάτευση πρέπει και ο άλλος να μπορει να πει "κάτι κέρδισα". Ε, οι άλλοι κέρδισαν την ουσία("ουτε δεκάρα χωρίς προγραμμα") και σε εμάς έμεινε η επικοινωνιακή νίκη "δε λέμε τρόικα αλλά θεσμοί".
Και τώρα τι κάνουμε;
Προσωπικά, στην αρχή ήμουν θετικά διακείμενος με την κυβέρνηση. Ούτε τα σόου με την ΕΡΤ μου άρεσαν, ούτε ο Κατρούγκαλος κι ο Στρατούλης, όμως ήθελα να πιστεύω ότι είναι κάτι καινούριο, και ότι εν πάσει περιπτώσει κάτι μπορεί να γίνει. Δυστυχώς νιώθω ότι διαψεύστηκα, και με δεδομένο ότι υπάρχει η δαμόκλειος σπάθη της πιθανότητας Grexit, θα πω "ΝΑΙ".
"ΝΑΙ", μήπως και σχηματιστεί κυβέρνηση χωρίς Βαρουφάκηδες, Λαφαζάνηδες και Στρατούληδες, και συνειδητοποιήσουν τα κόμματα ότι δεν πρέπει να τάζουν τα ανέφικτα. Θα πει κανείς "δε σε πειράζουν οι άνεργοι και οι εξαθλιωμένοι"; Όχι μόνο με πειράζουν, με εξοργίζουν, όμως είναι εξωφρενικά λαϊκίστικο να λέμε "οι άνεργοι των μνημονίων". Είναι οι "άνεργοι της κρίσης", που θα μπορούσαν να ήταν πολύ περισσότεροι(αν η χώρα καταρρεύσει), ή πολύ λιγότεροι(αν είχαμε σοβαρότερη διαχείριση της κατάστασης και δίκαιο επιμερισμό των βαρών).
Ακόμα και τώρα, ενδεχόμενες περιπέτειες και κατάρρευση θα καταρρακώσουν χειρότερα τους τωρινούς απελπισμένους και θα προσθέσουν μάλιστα κι άλλους ανεργους στο σωρό. Και τίποτα τελικά να μη γίνει, ήδη όλος ο μπελάς των κλειστών τραπεζών επιβραδύνει την οικονομία και προσθέτει ανέργους.
Όπως και να 'χει, σας παρακαλώ πάρα πολύ σταματήστε να μιλάτε για Γερμανοτσολιάδες και δραχμολάγνους. Εδώ θα είμαστε και τη Δευτέρα, μαζί....
Δεν το έκανε = ακολουθεί ουδέτερη στάση.
