- 29 Μάιος 2015, 14:53
#117061
Είμαι από το Πασαλιμάνι γεννημένος στο Τζάννειο Νοσοκομείο, η ζωή μου ήταν ποδόσφαιρό και οι μοτοσυκλέττες που είχα 2, μια για άσφαλτο και μια για χώμα.
Την εποχή του δημοτικού με τα κοντά παντελόνια πήγαινα στο Καραϊσκάκη και έβλεπα κάθε Τρίτη και πέμπτη στις προπονήσεις του Εθνικού και Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή του Ολυμπιακού, όταν το Καραϊσκάκη έγινε σύγχρονο ποδοσφαιρικό γήπεδο από ποδηλατοδρόμιο με κάρβουνο στους εξωτερικούς διαδρόμους εκεί που μετά έβαλαν χώμα και μετέπειτα Ταρτάν, ( όταν η Χούντα το ξανάφτιαξε για τους τότε Πανευρωπαϊκούς ) δεν είχε προβολείς, την εποχή λοιπόν εκείνη που γκρέμισαν τις παλιές κερκίδες και άλλαξαν τον προσανατολισμό των τερμάτων όταν τελείωναν οι προπονήσεις του Ολυμπιακού όλοι μαζί κουβαλάγαμε τις πέτρες καθαρίζοντας τον χώρο, όλοι εμείς οι πιτσιρικάδες που μαζεύαμε τις μπάλες και οι παίκτες και προπονητές, και οι
Βαγγέλης Χέλμης ( Προπονητής )
Μίμης Στεφανάκος
Μπάμπης Κοτρίδης
Αριστείδης Παπάζογλου
Σάββας Παπάζογλου
Κώστας Παπάζογλου
Παράσχος Αυγητίδης
Στάθης Τσανακτσής
Στέλιος Ψύχος
Σάββας Θεοδωρίδης ( είχε αποχωρήσει πολύ νωρίς, μόλις το 1962 αλλά τον πρόλαβα)
Ηλίας Υφαντής
Ηλίας Ρωσσίδης
Θανάσης Μπέμπης
Πολυχρονίου
Γιώργος Σιδέρης
Θανάσης Σούλης
Με όλους αυτούς περνούσα τα απογεύματα μου, όταν τελείωνε η προπόνηση με το σούρουπο και μέχρι να μην βλέπουμε, ο Βαγγέλης Χέλμης με τον Τσανακστή βάζανε στοίχημα μπύρες στα πέναλτι που του χτυπούσε ο Χέλμης, ο Τσανακτσής ήταν πεναλτάκιας, με το θρυλικό του σώβρακο την τραγιάσκα και το μουστάκι δύσκολα του έβαζες γκόλ από πέναλτυ.
( φορούσε πάντα φαρδύ παντελονάκια και τον έλεγαν σωβρακάκια )
Τελευταία φορά που πήγα στο γήπεδο ήταν στο αποχαιρετιστήριο παιγνίδι προς τιμή του μεγάλου Μίμη Παπαϊωάννου, σαν φίλαθλος πήγα να τον αποχαιρετήσω άσχετα αν ήταν αντίπαλος, πήγα με τον μεγάλο γιό μου μικρό παιδάκι τότε και δίπλα μας πλακωθήκανε στο ξύλο ( φίλαθλοι ) για ασήμαντο αφορμή που λένε και τα αστυνομικά δελτία, τρομοκρατήθηκε το παιδί βάζοντας τα κλάμματα και από τότε είπα άντε γειά στους ηλίθιους φανατικούς, και δεν ξαπαπάτησα σε γήπεδο, κάποτε το ποδόσφαιρο ήταν παιγνίδι για όλη την οικογένεια, σήμερα είναι μια συνεχιζόμενη αλητεία που το ποδόσφαιρο παίζεται στα γραφεία, είμαστε πολλοί που σιχαθήκαμε το ωραιότερο άθλημα και δεν πατάμε στο γήπεδο, και εδώ μέσα βλέπω ότι υπάρχει πολύ φανατίλα χωρίς λόγο, όλοι νομίζουν ότι έχουν δίκηο και πάντα φταίνε οι άλλοι, να το χαίρεστε το ποδόσφαιρο σας όπως το καταντήσατε, γιατί με την ανοχή σας έγινε τόσο χάλια.
Κρίμα, πολύ κρίμα νιώθει κανείς διαβάζοντας τις ειδήσεις για τα τεκτενόμενα των τελευταίων ημερών και σε πιάνει θλίψη για την κατάντια της κοινωνίας, γιατί το ποδόσφαιρο ανήκει σε όλη την κοινωνία.