- 23 Ιαν 2016, 21:19
#210928
Πέραν του ότι δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο μαζικής μεταναστευτικής ροής χριστιανικών πληθυσμών σε μουσουλμανικά κράτη, οποιος υποστηρίζει ότι κάτι τέτοιο θα ήταν εφικτό,προφανώς αγνοεί το αυστηρο καθεστώς του dhimma, στο οποίο υποβλήθηκαν όλοι οι μη μουσουλμανικοί πληθυσμοί,εντός υπερεθνικών μορφωμάτων του παρελθόντος,τα οποία διοικουσαν μουσουλμάνοι (οθωμανική αυτοκρατορία και ισλαμικά χαλιφατα της Ιβηρικής και βόρειου Αφρικης ).
Για το ποσό ανεκτικό λοιπόν θα ήταν το ισλάμ,σε υποθετική περίπτωση που θα καλείτο να υποδεχθεί προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές χριστιανικών ή ιουδαϊκών πληθυσμών,σαν τις μουσουλμανικές που κατακλύζουν σήμερα τη δύση,ή απάντηση δεν πρέπει να αναζητηθεί στην σημερινή απορρόφηση αλλόθρησκων εργαζομένων στις οικονομίες των χωρών του Κόλπου ή της μέσης Ανατολής, αλλά στο καθεστώς που απολαμβάνουν οι κόπτες της Αιγύπτου, οι χριστιανοί του Σουδάν ,του Ιρακ και του Λιβάνου ή το ποσο ευπρόσδεκτοι είναι οι Σύροι χριστιανοί (10% του συνολικού πληθυσμού) στα προσφυγικά στρατόπεδα των γειτονικών στη Συρια ,σουνιτικων κρατών.
Τέλος οσο αναχρονιστικός η αποκρουστικος και αν ακούγεται ,ιδιαίτερα σε κάποια ζητήματα ηθικής, ο λόγος της χριστιανικής Εκκλησίας, είτε σε επίπεδο μεμονωμένου ρασοφορεμενου σκοταδισμού είτε σε θεσμικό επιπεδο, εγκυκλίων ή κατήχησης,η αντιπαραβολή του με αυτόν της ισλαμικής θεολογίας,είναι εντελώς άστοχη.Γιατί στην περίπτωση του δεύτερου,το γεγονός ότι διεκδικεί και έχει κανονιστικό ρόλο στη κοινωνική ζωή των πιστών,τον καθιστά απείρως πιο επικίνδυνο. Και αυτό γιατί στις μουσουλμανικές κοινωνίες ο λειτουργικός διαχωρισμός Κράτους και Εκκλησίας στην ουσία δεν υφίσταται.Ακόμα και στα κοσμικά αραβοφωνα κράτη,η μεν θρησκεία δεν παραιτείται του δικαιώματος της να έχει κανονιστικο ρολο και λόγο σε οποιοδηποτε κοινωνικό θέμα,η δε λειτουργια του κράτους, καίτοι ασκείται από διαφορετικούς θεσμούς και πρόσωπα, δεν παύει να ελκει την αυθεντία της απο το Κοράνι.Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι στην επίσημη γλώσσα της θρησκείας,τα αραβικά ,δεν υπάρχουν λέξεις που περιγράφουν τις έννοιες του θεϊκού και του εγκόσμιου, του λαϊκού και του εκκλησιαστικου.Ο γλωσσικός αυτός διαχωρισμός είναι αποκλειστικός της ευρωπαϊκής σκέψης και ιστορικής εξέλιξης.
Και αν αυτό δεν είναι αρκετο, ριξτε μια μάτια στις έρευνες γύρω από την αποδοχή της σαρίας,μεταξύ των πιστών των μουσουλμανικών κρατών της νοτιοανατολικής και κεντρικής Ασίας ή της βόρειου και υποσαχάριας Αφρικής.Απλά θα εκπλαγειτε.
Μην αφήνετε τον αντικληρικαλισμο (καθόλα δικαιολογημενος)να σας παρασύρει σε άστοχες γενικεύσεις και τσουβαλιασματα.
Για το ποσό ανεκτικό λοιπόν θα ήταν το ισλάμ,σε υποθετική περίπτωση που θα καλείτο να υποδεχθεί προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές χριστιανικών ή ιουδαϊκών πληθυσμών,σαν τις μουσουλμανικές που κατακλύζουν σήμερα τη δύση,ή απάντηση δεν πρέπει να αναζητηθεί στην σημερινή απορρόφηση αλλόθρησκων εργαζομένων στις οικονομίες των χωρών του Κόλπου ή της μέσης Ανατολής, αλλά στο καθεστώς που απολαμβάνουν οι κόπτες της Αιγύπτου, οι χριστιανοί του Σουδάν ,του Ιρακ και του Λιβάνου ή το ποσο ευπρόσδεκτοι είναι οι Σύροι χριστιανοί (10% του συνολικού πληθυσμού) στα προσφυγικά στρατόπεδα των γειτονικών στη Συρια ,σουνιτικων κρατών.
Τέλος οσο αναχρονιστικός η αποκρουστικος και αν ακούγεται ,ιδιαίτερα σε κάποια ζητήματα ηθικής, ο λόγος της χριστιανικής Εκκλησίας, είτε σε επίπεδο μεμονωμένου ρασοφορεμενου σκοταδισμού είτε σε θεσμικό επιπεδο, εγκυκλίων ή κατήχησης,η αντιπαραβολή του με αυτόν της ισλαμικής θεολογίας,είναι εντελώς άστοχη.Γιατί στην περίπτωση του δεύτερου,το γεγονός ότι διεκδικεί και έχει κανονιστικό ρόλο στη κοινωνική ζωή των πιστών,τον καθιστά απείρως πιο επικίνδυνο. Και αυτό γιατί στις μουσουλμανικές κοινωνίες ο λειτουργικός διαχωρισμός Κράτους και Εκκλησίας στην ουσία δεν υφίσταται.Ακόμα και στα κοσμικά αραβοφωνα κράτη,η μεν θρησκεία δεν παραιτείται του δικαιώματος της να έχει κανονιστικο ρολο και λόγο σε οποιοδηποτε κοινωνικό θέμα,η δε λειτουργια του κράτους, καίτοι ασκείται από διαφορετικούς θεσμούς και πρόσωπα, δεν παύει να ελκει την αυθεντία της απο το Κοράνι.Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι στην επίσημη γλώσσα της θρησκείας,τα αραβικά ,δεν υπάρχουν λέξεις που περιγράφουν τις έννοιες του θεϊκού και του εγκόσμιου, του λαϊκού και του εκκλησιαστικου.Ο γλωσσικός αυτός διαχωρισμός είναι αποκλειστικός της ευρωπαϊκής σκέψης και ιστορικής εξέλιξης.
Και αν αυτό δεν είναι αρκετο, ριξτε μια μάτια στις έρευνες γύρω από την αποδοχή της σαρίας,μεταξύ των πιστών των μουσουλμανικών κρατών της νοτιοανατολικής και κεντρικής Ασίας ή της βόρειου και υποσαχάριας Αφρικής.Απλά θα εκπλαγειτε.
Μην αφήνετε τον αντικληρικαλισμο (καθόλα δικαιολογημενος)να σας παρασύρει σε άστοχες γενικεύσεις και τσουβαλιασματα.
δώσε κι άλλο λέμε
