- 26 Σεπ 2014, 09:19 #15527 ...το ξυλο (με μετρο εννοειται) βγηκε απο τον παραδεισο...και δρα καταλυτικα καποιες φορες...ευτυχως οχι πολλες...

- 26 Σεπ 2014, 09:30 #15530 Διαφωνώ καθέτως και οριζοντίως!

Then:
Peugeot 206 1.6 110ps
Citroen C4 Picasso 1,8
MWB 320i Ε90

Now:
Audi A3 1,6 FSI =>

- 26 Σεπ 2014, 09:39 #15533 θα τις δώσεις εσύ, θα τις δώσει η ζωή... ξύλο θα φάει... το θέμα είναι να μην φάει και μπλακ αουτ

Fake Petrolhead

- 26 Σεπ 2014, 09:57 #15540 OXI,OXI,OXI,OXI ξυλο......
Καλυτερα μια καποια ολιγοχρονη(1-2-5 ωρες) στερηση απο κατι που του αρεσει παρα κατακεφαλιες και οπου τον/την παρει η σφαλιαρα.....Το πρωτο θα πονεσει πιο πολυ απο το ξυλο....Θυμηθητε τη δικη σας συμπεριφορα οταν εισασταν στην ηλικια του παιδιου σας και μαζεψτε τα χερια σας και ας σας φερνει στο αμην.......... Το ξυλο δειχνει αδυναμια διαπαιδαγωγησης....

Παω να δω τη πιεση μου

Απ'ο,τι ακούς,μη πιστεύεις τίποτε κι απ'ο,τι βλέπεις,τα μισά.

- 26 Σεπ 2014, 10:03 #15542 Εγω εχω δωσει 5-6 φορες στον ποπο!!! Εκει που παει να φαει κατι απο κατω!!!! Μηηηηηη και ποπια!!!!!

Μη Σπαικ!!!

Για το μωρακι ελεγα

- 26 Σεπ 2014, 10:10 #15547 "Όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος", έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι. Προσωπικά το αποφεύγω, αν και μερικές φορές φαντάζει η μόνη "λύση" (και πάντα φυσικά το μετανιώνω )

edit:

..Το ξυλο δειχνει αδυναμια διαπαιδαγωγησης....

+1

[PaNick67]

- 26 Σεπ 2014, 10:15 #15551

OXI,OXI,OXI,OXI ξυλο......
Καλυτερα μια καποια ολιγοχρονη(1-2-5 ωρες) στερηση απο κατι που του αρεσει παρα κατακεφαλιες και οπου τον/την παρει η σφαλιαρα.....Το πρωτο θα πονεσει πιο πολυ απο το ξυλο....Θυμηθητε τη δικη σας συμπεριφορα οταν εισασταν στην ηλικια του παιδιου σας και μαζεψτε τα χερια σας και ας σας φερνει στο αμην.......... Το ξυλο δειχνει αδυναμια διαπαιδαγωγησης....

Παω να δω τη πιεση μου

+1
Οταν γυρισει το παιδι και σου πει, δεν μου ριχνεις 2 στον πισινο μπαμπα, αλλα να παιξω υπολογιστη, τοτε καταλαβαινεις ποσο λαθος ειναι.

https://www.inexarchia.gr/city-guide/sp ... s-trikoupi
Fiat Panda 7,6l/100km

- 26 Σεπ 2014, 10:42 #15562

Εγω εχω δωσει 5-6 φορες στον ποπο!!! Εκει που παει να φαει κατι απο κατω!!!! Μηηηηηη και ποπια!!!!!

Μη Σπαικ!!!

Για το μωρακι ελεγα

- 26 Σεπ 2014, 10:56 #15568 Αν και εγώ προσωπικά έχω φάει ΤΟ ξύλο από τον πατέρα μου (πάντα με λόγο και πάντα με δική μου υπαιτιότητα ), ούτε ψυχολογικά απέκτησα ούτε βγήκα δολοφόνος ή παιδεραστής, ούτε τίποτα άλλο κακό και διαβολικό....και θα έλεγα ότι τελικά καταλαβαίνω γιατί, πότε και πως έφερνα τον πατέρα μου στα όριά του...

Από την άλλη όμως, δεν μπορώ με τίποτα να απλώσω χέρι στα δικά μου (τουλάχιστον, μέχρι σήμερα που μιλάμε). Προτιμώ να εξηγήσω -όσο αντέχω- ή να απειλήσω με τιμωρία (π.χ. όχι υπολογιστή ή όχι παιχνίδι), παρά να ρίξω ξυλιά. Μία και μόνη φορά της έριξα της μικρής μια στο πωπώ, και το μετάνιωνα ακόμα και την ώρα που το έκανα (και μετά που μου έλεγε "συγνώμη" κλαίγοντας μόνο που δεν άρχισα και εγώ τα κλάματα )

- 26 Σεπ 2014, 11:18 #15575 Εγώ λέω να κάνει ο καθένας ότι κρίνει σωστό. Δεν είναι πουθενά γραμμένο σε κανένα βιβλίο ότι όποιος δίνει μια στον πισινό θα γίνει το παιδί του εγκληματίας και όποιος δεν χτυπάει θα κάνει το παιδί του επιστήμονα. Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα παιδιών που έφαγαν ξυλιές και έχουν όμορφο χαρακτήρα, έχουν όμορφες οικογένειες ή έχουν πολύ καλή καριέρα όπως ισχύει και το αντίθετο.

- 26 Σεπ 2014, 11:29 #15581 Οι δύο στον πισινό (πρέπει να) είναι μέρος της "εκπαίδευσης", όχι όλη η τιμωρία.
Δεν τα δένουμε σε δέντρο κ τα μαστιγώνουμε, δεν τους σπάμε τα κόκαλα, δεν τα μαυρίζουμε στο ξύλο. Αν φτάσουμε σε σημείο να πρέπει ν' ασκήσουμε πραγματική φυσική βία για ν' ακούσουν ναι, σημαίνει ότι κάτι κάνουμε λάθος κ πρέπει ν' αλλάξουμε.
Οι "δύο στον πισινό" σπάνε τον τσαμπουκά, κάτι που δεν κάνει το "όχι κομπιούτερ", που μπορεί να οδηγήσει το παιδί στο να κάνει κάποια ζημιά για εκδίκηση (από το να σπάσει το καλό βάζο ή να γκρεμίσει το τραπέζι με τα φαγητά, μέχρι - σε εξεζητημένες περιπτώσεις - το να πηδήξει απ' το μπαλκόνι).

Η ανατροφή των παιδιών δεν είναι κάτι εύκολο. Συγνώμη για την επανάληψη, δεν βρήκα (όσο κ αν έψαξα) το βιβλίο του κατασκευαστή με οδηγίες χρήσης (για εγγύηση, δε, ούτε λόγος). Λάθη εννοείται ότι θα κάνουμε, αυτό που (κατά τη γνώμη μου) χρειάζεται το παιδί, είναι να νιώθει την αγάπη μας κ τη στήριξή μας. Βάση έχει ανάγκη να έχει, λάθη θα κάνει κ αυτό κ εμείς. Αλλά αγάπη είναι απαραίτητο να υπάρχει κ να είναι φανερή.

Δύσκολο δεν είναι να ξεχάσεις το παρελθόν.
Δύσκολο είναι να ξεχάσεις το μέλλον που είχες φανταστεί.

- 26 Σεπ 2014, 11:50 #15591

Κ να είναι 13 χρονών, να αθλείται κανονικά (ενόργανη, πολύ καλός στο τραμπολίνο), να είναι "χτιστός" αλλά να πετάει κοιλίτσα κ να θέλει, μετά το κανονικό φαγητό, να βουτήξει στο λάδι από τη σαλάτα την τέταρτη φέτα ψωμιού, δυο δάχτυλα πάχος...

ΥΓ. Το συγκεκριμένο παιδί μου, μέχρι τα 7 ήταν σαν τσίχλα κ ήμασταν στο "φάε λίγο ακόμα, παιδί μου". Μετά, αλλάξαμε τροπάρι.

Έχω ελπίδες δηλαδή...

Πολλές, πάρα πολλές.

Αν επιτρέπεται να δώσω μια "συμβουλή", είναι να τα στέλνετε να αθλούνται. Ό, τι τους αρέσει, αλλά να αθλούνται.

ΥΓ. Μια φορά, με είχε σκάσει με το θέμα η γυναίκα μου (γιατί δεν τρώνε τα παιδιά - ιδιαίτερα η κόρη), ρώτησα έναν γιατρό αν έπρεπε να τους δώσω καμιά βιταμίνη, μην πάσχουν από αβιταμίνωση. Μου απάντησε "δεν ξέρω, μάλλον έλειπα σ' αυτό το μάθημα" κ ένιωσα να γίνομαι ρεζίλι. Ναι, την σήμερον ημέρα που πετάμε φαγητό στα σπίτια μας, δεν υπάρχει περίπτωση να μην μπορούμε να παίρνουμε τις απαραίτητες βιταμίνες από την τροφή μας. Λίγη προσοχή, λίγη ενασχόληση κ τσουπ! Νοστιμότατα κ περιεκτικότατα γεύματα για όλους.-

Edit
Τα 2 μου αγόρια μέσα στο παντελόνι μου:

Σήμερα αμφιβάλλω αν χωρούσαν κ ένα κάθε φορά.

Δύσκολο δεν είναι να ξεχάσεις το παρελθόν.
Δύσκολο είναι να ξεχάσεις το μέλλον που είχες φανταστεί.

- 26 Σεπ 2014, 12:27 #15604 Καλ'α μην είστε και τόσο σίγουροι για το θέμα της αβιταμίνωσης.Όλα είναι πιθανά.Επίσης μη ξεχνάτε οτι υπάρχουν νοσήματα που προκαλούν αβιταμίνωση.

- 26 Σεπ 2014, 14:21 #15699 Ξύλο με ξύλο έχει διαφορά. Εγώ πχ έχω χτυπήσει το μικρό σε ελάχιστες περιπτώσεις και αυτές ήταν στα ακροδάχτυλα όταν επέμενε να τα απλώνει εναντίον μας και μία φορά όταν μας έδερνε για κανένα δεκάλεπτο που του έριξα μία δυνατή, για να καταλάβει ότι το ξύλο πονάει. Και να μάθει να συγκρατεί τα χέρια του γιατί κάποια στιγμή θα τον αρπάξει ένας που ούτε θα σταματήσει ούτε θα τον λυπηθεί. Και μετά πάντα πιστεύω ότι πρέπει να ακολουθεί αγκαλιά και εξήγηση. Δεν πρέπει το παιδί να ταυτίσει το ξύλο με έλλειψη αγάπης ή κατανόησης.

Ace το ότι και εγώ όπως και συ φάγαμε ΤΟ ξύλο από τους πατεράδες μας, ακόμα και με δική μας υπαιτιότητα, δείχει την αποτυχία του ως παιδαγωγική μέθοδος. Αν ήταν πετυχημένο θα το τρώγαμε μία φορά και θα συνετιζόμασταν.

“Hither came Conan, the Cimmerian, black-haired, sullen-eyed, sword in hand, a thief, a reaver, a slayer, with gigantic melancholies and gigantic mirth, to tread the jeweled thrones of the Earth under his sandaled feet.”

- 26 Σεπ 2014, 14:24 #15702

Πρώτο βράδυ χθές. Πρώτο ξενύχτι.
Στην "τσίτα" και οι δύο μη τυχόν ακούσουμε "κάτι", είναι το πρώτο μας και είμαστε άπειροι αλλά τουλάχιστον δε φοβόμαστε.
2 φορές άλλαγμα, 4 φορές θυλασμός, κλαμματάκια κτλ...

Κλασσικά πράγματα. Εγώ σηκωνόμουν και τσέκαρα κάθε 5' μπας και γίνει κάτι.

Περίεργο μου φαίνεται οτι έχει αρχίσει να σηκώνει κεφάλι. Και σε κοιτάει με αυτά τα ματάκια...

Και που να δεις τι έρχεται. Ο δικός μου (8 μηνών) ήταν δίπλα μου τις προάλλες, σταμάτησε να παίζει, γύρισε με κοίταξε, έβγαλε την πιπίλα του και μου κάνει "μπαμπά;" Ε το θέλεις και εσύ μετά το πάμπερς σου! (μαμά δεν λέει ακόμα, έχει σκάσει η μαμά! )

Το μεγάλο πρόβλημα του κόσμου είναι ότι οι βλάκες είναι γεμάτοι αυτοπεποίθηση και οι έξυπνοι είναι γεμάτοι αμφιβολίες...