- 17 Νοέμ 2015, 22:05
#187475
@dimik καλοσύνη σου
το τσαντόρ αφήνει στις γυναίκες του ισλαμικού κόσμου ακάλυπτα τα μάτια. Η ενδυμασία των αρχαίων άφηνε ελεύθερο το κεφάλι, αφού για τη δουλειά, που θέλει ελεύθερα τα χέρια, υπήρχαν οι δούλοι. Ο χριστιανισμός που κράτησε τη μόδα της αρχαίας ενδυμασίας για τους παπάδες, κάλυψε και το κεφάλι, αφήνοντας ελεύθερο μόνο το πρόσωπο, αφού αυτό επιθυμούσε σαν "νόημα" να πραγματοποιήσει. Και στο προσωπο τον κυριάρχο ρόλο παίζουν τα μάτια, που είναι οι πύλες του ανθρώπου στον "κόσμο της ψυχής".Ο ρόλος των ματιών είναι κυρίαρχος και γνωστός στη βυζαντινή εικονογραφία. Το μόνο που διατηρεί νατουραλιστική έννοια στις εικόνες είναι τα μάτια, που ιδίως στο Χριστό και στην Παναγία είναι τεράστια και γεμάτα ένταση. Όταν στα μοναστήρια και στις εκκλησίες των βαλκανίων βεβηλώνονταν τα ψηφιδωτά και τα φρέσκα, τα μάτια των αγίων και μόνο αυτά από όλη την εικονογράφηση καταστρέφονταν. Οι δυό θρησκείες στα βαλκάνια συνεχίζαν δηλ. την αντιμαχία τους, που κρατά από τους ελληνιστικους χρόνους ,που δεν οφείλεται σε καμιά τουρκική κατάκτηση, αλλά στην κοινή ιστορική καταγωγή τους.Για τους μωαμεθανούς δηλ. αρκεί να καταστραφούν τα μάτια για να χάσει το νόημά της όλη η η εικόνα. Τα μάτια παίζουν και στο Ισλάμ τον ίδιο ρόλο , όπως και στο χριστιανισμό.Ο Μωάμεθ είναι και στο σημείο αυτό ρηξικέλευθος και μοντέρνος,συνοψίζοντας όλη την ηθική φιλοσοσφία των προηγούμενων αιώνων στην εξής πρακτική αρχή:ο πιστός του Ισλάμ απαγορεύεται να δει τη γυναίκα σαν ερωτικό ή σεξουαλικό εργαλείο, αλλά μόνο σαν προσωπο "ισοδύναμο" και "ισότιμο". Για το σκοπό αυτό δεν του χρειάζεται τίποτα περισσότερο από τα μάτια της.Αν από τις "πύλες" αυτές γνωρίσει την "ψυχή" της και υπάρξει η συνεννόηση προσώπου προς πρόσωπο, τα υπόλοιπα έπονται. Την μόνη επαφή μεταξύ ανδρός και γυναικός που επιτρέπει το τσαντόρ είναι αναγκαστικά εκείνη της ίσου προς ίσον του προσώπου.Πρακτικά δηλ. δεν είναι τίποτε άλλο δυνατόν στην επαφή δυο άγνωστων ετερόφυλων.
Ζητώντας λοιπόν από τον μωαμεθανό να νομοθετήσει το "φεμινισμό" και τη "χειραφέτηση της γυναίκας""τίθεται εν αμφιβόλω η βασική προϋποθετική αρχή όλης του της ιδεολογίας. Δεν ισοδυναμεί η ψήφιση ενός τέτοιου νομοσχεδίου με έμμεση παραδοχή ότι οι αρχές της θρησκείας που πιστεύει είναι λαθεμένες;Δεν λειτουργεί εν προκειμένω η κοινοβουλευτική δημοκρατία εις βάρος ενός ανθρώπινου δικαιώματος ( της ελευθερίας της θρησκευτικής συνείδησης); Αυτό που θέλει ο κοινοβουλευτισμός είναι γι αυτόν εκ γενετής δεδομένο.
Το παράδειγμα αυτό εκφράζει την αξία των νοημάτων και δεν αποσκοπεί στη διακρίβωση του κατά πόσον η γυναίκα στο Ισλάμ ή στις κοινοβουλευτικές κοινωνίες των συνταγμάτων είναι κοινωνικώς ή άλλως ίση με τον άνδρα. Το θέμα της πραγματικής ισότητας -του οποίου τα όρια είναι προφανώς τα βιολογικά δεδομένα μεταξύ ανδρός και γυναικός-είναι θέμα ιστορικών δεδομένων και κοινωνικής οργάνωσης, συνεπώς όχι θεωρητικού διαλόγου. Και στις δυτικές κοινωνίες η ισότητα των φύλων είναι νομική ισότητα μόνο, δηλαδή ισότητα για την παραγωγή. Και σύμφωνα με την αριστοτελική ρήση "διττόν το ίσον.Και κατ αριθμόν και κατ αξίαν". Η ιδέα των "προοδευτικών θεσμών" δηλαδή είναι δυνατόν να προσκρούει σε ουσιώδους σημασίας ιδεολογικές αντιφάσεις στην πράξη, δηλ. ότι η πράξη του παρελθόντος είναι ενίοτε οριακά μοντέρνα. Πολύ περισσότερο διότι πολλά σύγχρονα κράτη φτιάχτηκαν κατά τέτοιο τρόπο,ώστε καμία έννοια κοινοβουλευτικής δημοκρατίας μπορούν να πραγματοποιήσουν, ούτε κάποια αντίστοιχη "ανθρωπίνων δικαιωμάτων" να κατοχυρώσουν.
Η Ευρώπη καλλιεργεί έναντι του Ισλάμ την εικόνα του "εχθρού" η οποία με απλά λόγια λέει:ναι μεν το Ισλάμ είναι βασικός παράγων για την ύπαρξη της δυτικής παραγωγής (όχι μόνο για το πετρέλαιο), αλλά ουδεμία αντίληψη ιστορικής προοπτικής μετ αυτού υπάρχει. Αν ξαφνικά ""ανεκαλύπτετο" ότι η ενσωμάτωση του Ισλάμ στην παραγωγή θα έφερνε μείζονα δυνατότητα αναπτύξεως γι αυτήν (τη Δύση), ουδεμία θεωρία ή άποψη υπάρχει περί του τρόπου και του βαθμού που κάτι τέτοιο θα μπορούσε να γίνει. Ότι βέβαια το Ισλάμ απορρίπτει ριζικά την πολιτική φιλοσοφία της Δύσης -και ιδιαίτερα της δημοκρατίας-όπως και τον τρόπο της βιομηχανικής παραγωγής, είναι γεγονός. Αυτό όμως η Ευρώπη δεν το βλέπει σαν κάτι υπέρ του δικού της συστήματος παραγωγής , αλλά σίγουρη για την αποτελεσματικότητα των τρόπων του παρελθόντος, το διοχετεύει στην κοινή συνείδηση σαν "κίνδυνο", χωρίς ειδικότερες χρεώσεις ούτε των πολιτικών ούτε των ειδικών της πολιτικής θεωρίας. Ότι τουλάχιστον από τις σταυροφορίες κι εδώ, ευρωπαϊκή ιστορία χωρίς τον συνυπολογισμό του Ισλάμ είναι αδύνατο να κατανοηθεί, παραμένει στην μέση κοινή συνείδηση τουΕυρωπαίου ένας ύποπτος αφορισμός.....