- 12 Ιαν 2016, 10:47
#206163
είδα Hateful 8
Μυστήριο αυτός ο Ταραντίνο. Δεν συγκαταλέγεται σε καμία κατηγορία σκηνοθετών, είναι μία μόνος του και γι αυτό έχει ορκισμένους φίλους και εχθρούς. Βασικά δεν θα τον έλεγα καν σκηνοθέτη. Ίσως έναν εραστή του κινηματογράφου με μία κάμερα, original κινηματογραφιστή.
Αργή η ταινία με σενάριο κομμένο και ραμμένο πάνω στους πρωταγωνιστές, καταφέρνει να φτιάξει μία εικόνα μέσα σε ένα δωμάτιο ουσιαστικά χωρίς να κουράζει καθόλου στα πλάνα του. Σε αυτό βοηθούν οι κινηματογραφικοί φακοί 70μμ από τα 70s που χρησιμοποιεί γιαυτό το περίεργο και ξεχασμένο φορμά σινεμασκοπ.
Κουράζουν οι λεπτομέρειες και η εμμονή του να δώσει περισσότερη πληροφορία και μόνο μετά τα 90 λεπτά γίνεται "Ταραντίνο". για τον σκηνοθέτη κάθε λέξη έχει την σημασία της και σίγουρα δεν ήθελε να κόψει τίποτα από τους διαλόγους, γι αυτό και οι 3 ώρες.
Οι ατάκες του "σφάζουν" αλλά δεν είναι τόσες πολλές όσα οι προηγούμενες δουλειές του, ενώ ο Σάμιουελ παίρνει το παιχνίδι πάνω του και χωρίς αυτόν θα ήταν μία αδιάφορη ταινία. Το κομμάτι με την αφήγηση της ιστορίας για τον στρατηγό είναι πραγματι τρομακτικό σαν σύλληψη και σαν εκτέλεση.
Θυμίζει θεατρικό έργο αλά Αγκάθα Κρίστι (που είπε κάποιος πιο πάνω) και έχει στοιχεία από πολλές άλλες ταινίες δικές του και μη. Δεν έχει τα δράματα του django (που τη θεωρώ καλύτερη ταινία), αλλά έχει τη δική της διαφορετικότητα με τα flashback και τα repeat που είναι στοχευμένα και με αρκετή καινοτομία.
Θίγει το θέμα της μετά-εμφυλίου εποχής και τις πληγές της -ρατσισμός, διαφθορά, προδοσία, εξαπάτηση- που πάνω σε αυτό βασίστηκε το αμερικάνικο έθνος.
Χωρίς να είναι η καλύτερη του ταινία, είναι μία πολύ προσεγμένη με ωριμότητα ταινία, έτσι όπως εξελίσσεται μέσα έναν χώρο και αξίζει μπράβο. Είναι από αυτές που πρέπει να τις δεις.
Ξέχασα τη μουσική του Μορικόνε που τον έπεισε να γράψει στα 87 του και έχει κάνει καταπληκτική δουλειά (είναι και υποψήφια γι αυτό).
don't panic
)
