- 09 Απρ 2015, 09:11
#98604
BMW i8
Όταν χτυπάει το τηλέφωνο και βλέπεις ότι αυτός που σε καλεί είναι ένας αγαπημένος φίλος με τον οποίο βρισκόσαστε σπάνια λόγω γενικότερης έλλειψης χρόνου εξ αιτίας της δουλειάς ή άλλων υποχρεώσεων, είναι ένα ωραίο συναίσθημα. Όταν αυτός ο φίλος σού λέει στο τηλέφωνο, ότι για να κάνει τη δουλειά του όσο πιο καλά μπορεί θα ήθελε να απασχολήσει για μια μέρα εμένα και τη Μ3 Ε46 μου για να κάνει κοινή φωτογράφηση και να γράψει ένα κομμάτι για το περιοδικό στο οποίο να παρατίθεται μια πραγματολογική σύγκριση της σπορ αυτοκίνησης όπως την γνωρίζουμε σε σχέση με όλα όσα έρχονται στο μέλλον, στη μορφή της BMW i8, τότε αυτό δεν είναι απλά ένα ωραίο συναίσθημα, είναι μια ωραία εβδομάδα.
- Θα είναι δηλαδή συγκριτικό; Δεν νομίζω ότι μπορούν να συγκριθούν τα δύο αυτοκίνητα.
- Δεν θα είναι συγκριτικό μεταξύ των οχημάτων. Θα αντιπαρατίθενται οι φιλοσοφίες τους. Θέλω τη γνώμη κάποιου που να ξέρει μέσα έξω ένα αυτοκίνητο σαν τη Μ3, για να γράψει για την εμπειρία με την i8.
- Ναι, αλλά αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να οδηγήσω την i8.
- Φυσικά θα την οδηγήσεις, τι νόημα θα είχε οτιδήποτε άλλο;
- http://www.youtube.com/watch?v=6yHEUCD5q_M
- Τhis is too gay.
- Αυτά είναι τραγούδια για άντρες.
- Το ίδιο λέμε.
- Ναι.Το ραντεβού κανονίστηκε για την Πέμπτη 26 Μαρτίου 2015. Η προσμονή ήταν μεγάλη και αποφάσισα μέχρι τότε να μην δω κανένα βίντεο, να μην διαβάσω κανένα review για την i8, για να μην πάω προκατειλημμένος. Αυτά που είχα δει ήταν προ αρκετών μηνών και τα είχα ξεχάσει στις λεπτομέρειές τους. Όταν πια έφτασε η μέρα που θα γινόταν η φωτογράφηση, ξύπνησα το πρωί και αντίκρυσα έναν σκοτεινό ουρανό γεμάτο σύννεφα. Ένα συνεχές ψιχάλισμα είχε καταβρέξει όλους τους δρόμους και τα πράγματα δεν φαίνονταν να πήγαιναν για καλυτέρευση. Τηλέφωνο.
- Τι γίνεται;
- Τώρα ξεκινάω από το σπίτι, έχει σύννεφα εδώ αλλά δεν βρέχει, κατά τις 11 θα ξεκινήσω από το γραφείο.
- Εδώ βρέχει. Θα το κάνουμε τελικά, παρά τη βροχή;
- Ναι θα γίνει σίγουρα. Απλά θα πάμε προς Σχινιά που ο καιρός είναι ανοιχτός και δίνει βροχές από τις 2 και μετά.
- ΟΚ, έγινε.
- Μην πλύνεις το αυτοκίνητο πριν βρεθούμε, θα τα πλύνουμε στη Νέα Μάκρη πριν φτάσουμε στο σημείο της φωτογράφησης.Αργότερα δώσαμε ραντεβού και συναντηθήκαμε με τα αυτοκίνητα στο τέλος της Αττικής Οδού προς Ραφήνα. Εκεί ήταν και η πρώτη φορά που έβλεπα από κοντά μια i8. Το οποίο είναι σαν να λέμε είναι η πρώτη φορά που έβλεπα ιπτάμενο δίσκο, γιατί η εντύπωση που κάνει είναι ακριβώς η ίδια. Υποθέτω πως και οι φαντάροι στο Στάγιερ που είχε σταματήσει για να χαζέψουν το αυτοκίνητο συμφωνούν μαζί μου. Λίγα λεπτά αργότερα ξεκινήσαμε προς Νέα Μάκρη, η i8 μπροστά, εγώ πίσω με τη Μ3 να κρύβω άθελά μου το οπτικό πεδίο σε όσους οδηγούς και επιβάτες των άλλων αυτοκινήτων ήθελαν να χαζέψουν λίγο παραπάνω την i8. Δηλαδή σε ΟΛΟΥΣ.
Το βλέμμα μου ήταν φιξαρισμένο πάνω στην ουρά της i8, όταν συνειδητοποίησα πως δεν ήταν ουρά. Ήταν πρόσωπο. Έβλεπα ξεκάθαρα ένα angry bird να με κοιτάζει στα μάτια, με την ίδια επιμονή που το κοιτούσα κι εγώ. Σκεφτόμουν τον προϊστάμενο του σχεδιαστικού τμήματος της BMW να μπαίνει στο design office με κουκλάκια και καρτούλες angry birds και να λέει στους juniors "σχεδιάστε μου το πίσω μέρος της i8". Τα φώτα ήταν ξεκάθαρα τα "μάτια" και τα floating panels που διέτρεχαν τα πλάγια της οροφής μέχρι τα πίσω φώτα, ήταν τα σουφρωμένα φρύδια.
Λίγο αργότερα, με τη βροχή να έχει σταματήσει, σταματήσαμε κι εμείς σε ένα βενζινάδικο που έπλενε τα αυτοκίνητα στο χέρι. Η φόρμα (και ίσως τα υλικά) της i8 απαγορεύουν το πλύσιμο σε βούρτσα γιατί απλώς θα καθαριζόταν το μισό αυτοκίνητο. Οι μισές ορατές επιφάνειες στην i8 καλύπτονται από άλλες επιφάνειες, για να δημιουργηθεί αυτό το πρωτόγνωρο, αλλόκοτο αλλά και πανέμορφο σχήμα. Ελπίζαμε να τελειώσει γρήγορα ο άνθρωπος που ζούσε τον προσωπικό του σουρεαλισμό, μιας και ανέλαβε να πλύνει μια Μ3 και μια i8 κάτω από έναν σκοτεινό ουρανό μιας βροχερής μέρας. Αρκετή ώρα αργότερα, τον ρωτήσαμε πότε θα τελειώσει και μας είπε ότι "δεν έρχονται τέτοια αυτοκίνητα κάθε μέρα για πλύσιμο εδώ και θέλω να το απολαύσω". Προσωπικά τον κατάλαβα, πιστεύω και οι άλλοι το ίδιο, αλλά ο χρόνος μάς πίεζε και το χειρότερο ήταν πως 1 λεπτό πριν φύγουμε από το βενζινάδικο... ξεκίνησε πάλι να βρέχει.
Ευτυχώς ο προορισμός μας ήταν κοντά, η κίνηση μικρή, οπότε αν και βραχήκαμε, καταφέραμε να φτάσουμε στο σημείο της φωτογράφησης με τα αυτοκίνητα αλάσπωτα, οπότε λίγα λεπτά αργότερα "αποστολή εξετελέσθη" από τον Γιάννη, τον φωτογράφο του Auto Bild. "Μάνο θέλω να διπλώσεις τη Μ3 εκεί και να βγάλω φωτογραφία την i8 να έρχεται από πίσω σου με γραμμές, είσαι ΟΚ με αυτό"; Έκανα την καρδιά μου πέτρα και δέχτηκα για χάρη της Tέχνης, που λέτε, παίδες.
Αφού τελειώσαμε με τη μερίδα του λέοντος του οπτικού υλικού για την μέρα, ξεκινήσαμε σιγά σιγά να γυρίσουμε προς τα μέρη μας. Αυτή τη φορά όμως από Νέα Μάκρη προς Πεντέλη και Μαρούσι, αφού κάναμε μια παράκαμψη στο Ντράφι για τις τελευταίες φωτογραφίες. "Έτυχε" λοιπόν και σε αυτήν την διαδρομή πήρα εγώ την i8, από Νέα Μάκρη ως την πλατεία της Πεντέλης.
Πριν μπω στο αυτοκίνητο, κάθισα να χαζέψω λίγο ακόμα τη φόρμα της. Ακόμα κι όσα φαίνεται να έχουν μπει εκεί "για το εφφέ" μοιάζουν να έχουν εν τέλει βελτιστοποιηθεί, με τον στόχο της όσο πιο ουσιαστικής συμβολής τους στην επίτευξη της καλύτερης δυνατής αεροδυναμικής απόδοσης του αυτοκινήτου. Το άνοιγμα της πόρτας που θυμίζει στην κίνησή της φτερό κύκνου, αποκαλύπτει ένα από τα πιο φουτουριστικά εσωτερικά στην ιστορία της αυτοκίνησης. Μπαίνοντας ή μάλλον πέφτοντας μέσα στο ανθρακονημάτινο μονοκόκ, βρίσκεσαι να κάθεσαι σε κάτι που μπορώ να χαρακτηρίσω ως την τέλεια θέση οδήγησης, έχοντας την αίσθηση πως τα πάντα μέσα στο αυτοκίνητο σε αγκαλιάζουν. Όχι μόνο το (φανταστικό) κάθισμα, αλλά όλο το σαλόνι! Μπροστά σου, στο ταμπλό, δεν υπάρχουν "όργανα", μόνο οθόνες. Οθόνες οι οποίες μπορεί να απεικονίζουν και όργανα βέβαια, τα οποία αλλάζουν μορφή και χρώμα ανάλογα με την κατάσταση λειτουργίας που επιθυμούμε να βρίσκεται το αυτοκίνητο.
Η i8 έχει 2 κινητήρες οι οποίοι κινούν ο καθένας από έναν άξονα. Ο ηλεκτροκινητήρας των 131 ίππων κινεί τον μπροστινό άξονα μέσω ενός κιβωτίου 2 σχέσεων στο οποίο ο οδηγός δεν έχει κανέναν έλεγχο, ενώ ο πίσω άξονας παίρνει κίνηση από έναν 1500άρη τρικύλινδρο τούρμπο που αποδίδει 231 άλογα, μέσω ενός αυτόματου κιβωτίου 6 σχέσεων το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί φυσικά και ως ημιαυτόματο. Με το που αγγίζεις τα χειριστήρια, καταλαβαίνεις πως έχεις μπει σε κάτι ξεχωριστό, κάτι το οποίο σου δίνει ακόμα και σταματημένο την αίσθηση ότι αυτό το όχημα είναι “next gen”. Η υφή του λεβιέ του αυτόματου κιβωτίου είναι πρωτόγνωρη, το ίδιο και η αίσθηση στο άγγιγμα του τιμονιού. Συνειδητοποίησα πως αυτό συνέβαινε λόγω μιας αλουμινένιας γραμμής που διέτρεχε το εμπρός μέρος της στεφάνης του τιμονιού, η οποία είμαι πλέον σίγουρος πως δεν ήταν εκεί μόνο για να κάνει το τιμόνι να δείχνει τόσο όμορφο, αλλά για να δίνει αυτήν την space-age αίσθηση.
Πατάω το κουμπί “Engine Start” και μέσα σε απόλυτη σιωπή εκτός από ένα ηλεκτρονικό “γκλιν!!!” που ακούστηκε, το αυτοκίνητο βρίσκεται σε λειτουργία με όλες τις οθόνες του αναμένες. Κατεβάζω την πόρτα ρίχνοντας μια τελευταία ματιά στην πιο περίεργη πλέξη ανθρακονήματος που έχω δει στη ζωή μου - λίγο “χύμα” και θολή στο πλαίσιό της - ίδια όπως παντού σε όλο το αυτοκίνητο, και πατάω ελαφρώς το γκάζι για να ξεκινήσω και να ακούσω για πρώτη φορά τον ήχο του κινητήρα. Αργότερα έμαθα πως αυτός ο ήχος ουσιαστικά ακούγεται από τα ηχεία, αλλά πραγματικά δεν ακούγεται ψεύτικος (άσχετα αν είναι) μιας και εγώ δεν είχα πάρει χαμπάρι, ενώ ακούγεται και πολύ ωραίος. Κάτι που θυμίζει λίγο McLaren P1 ή λίγο περισσότερο Merc SLS ή αρκετά περισσότερο Porsche 911, δεν μπορώ να το προσδιορίσω ακριβώς. Δεν είναι ουρλιαχτό, είναι μάλλον ένα ωραίο κροτάλισμα εξακύλινδρου με αρκετό μπάσο, το οποίο δεν έχει την παραμικρή σχέση με τον ήχο της Μ3 μου.
Έχοντας ξεκινήσει λοιπόν την διαδρομή, συνειδητοποιούσα κάθε στιγμή ότι βρίσκομαι μέσα σε ένα τεχνολογικό θαύμα το οποίο παρά τη νεότητά του, φαινόταν να λειτουργεί στην εντέλεια χωρίς να αποκαλύπτει κάποιο ψεγάδι. Η ηχομόνωση της καμπίνας είναι η καλύτερη που έχω συναντήσει σε αυτοκίνητο στη ζωή μου, το όλο “δέσιμο” είναι εκτός συναγωνισμού. Η αμεσότητα στην απόκριση του αυτοκινήτου από οποιοδήποτε στοιχείο του, είτε αυτό είναι το τιμόνι, είτε το γκάζι, είτε τα φρένα, είτε το πλαίσιο εν γένει, είναι από άλλον πλανήτη. Το αυτοκίνητο δεν επιταχύνει απλά, διακτινίζεται. Και το κάνει χωρίς τινάγματα και ξεσπάσματα, είναι εντελώς γραμμικό. Ο τρόπος που ξεμπερδεύει με ανηφορικές φουρκέτες σε κάνει να χαζεύεις. Η τετρακίνηση σε συνδυασμό με την άφθονη ροπή του ηλεκτροκινητήρα, δίνει ασύλληπτο “τράβηγμα” ακόμα και στα λίγα χ.α.ω., εκεί που άλλα πολύ δυνατά αυτοκίνητα είναι ψόφια. Η αίσθηση του ηλεκτρικού τιμονιού είναι υπέροχη και 100% συμβατή με το υπόλοιπο αυτοκίνητο. Δεν υπάρχει ο παραμικρός τζόγος πουθενά, ενώ είναι πάρα πολύ γρήγορο και βοηθάει να νοιώσεις εμπιστοσύνη στο αυτοκίνητο και τις άλλες ικανότητές του. Σίγουρα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία του αυτοκινήτου, κάτι που λέει πολλά μιας και μιλάμε για την i8.
Και μετά έχουμε το κιβώτιο ταχυτήτων. Ω θεοί! Δεν ξέρω τι ακριβώς έχουμε εδώ, δεν βρήκα τίποτα που να αναφέρει πως πρόκειται για κάτι άλλο εκτός από ένα απλό αυτόματο κιβώτιο. Κι όμως, η λειτουργία του είναι τόσο τέλεια, που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από το PDK της Porsche, οι αλλαγές είναι εξίσου άμεσες, μιλάμε για μηδενική υστέρηση. Όταν βρισκόμουν να ακολουθώ κάποια πιο αργά αυτοκίνητα στο βουνό, έπαιζα με το κιβώτιο: “μια πάνω, κι άλλη μια πάνω, μία κάτω, κι άλλη κάτω, μία πάνω, μία πάνω, μία πάνω, μία δύο κάτω” και το αυτοκίνητο συνέχιζε να κινείται ακριβώς με τον ίδιο τρόπο πάντα, το μόνο που άλλαζε ήταν η χροιά και ο τόνος του κινητήρα όπως τον άκουγα στην καμπίνα. Το πιο τρελό ήταν ότι με οποιαδήποτε σχέση στο κιβώτιο, είτε δευτέρα, είτε τρίτη, είτε τετάρτη, το αυτοκίνητο αντιδρούσε με την ίδια σπιρτάδα στο γκάζι, φαινόταν να μην υπήρχε διαφορά στην προθυμία του να επιταχύνει. Αυτό απλά δεν μπορεί να γίνει σε κανένα άλλο αυτοκίνητο από αυτήν την πλευρά των 800.000 ευρώ. Και ναι, εννοώ πως τα μόνα άλλα που μπορούν να καταφέρουν κάτι παρόμοιο είναι η 918, η P1 και η LaFerrari. The BMW i8, slowest in its class.
Σε σχέση με την Μ3, σίγουρα μπορούμε να πούμε πως μια i8 δεν είναι Μ-car. Είναι ένα GT το οποίο μπορεί να κινηθεί ακόμα πιο γρήγορα λόγω προδιαγραφών, αλλά χωρίς την ωμή αγριάδα μιας Μ3. Οι επιδόσεις των δύο αυτοκινήτων δεν είναι
τόσο πολύ διαφορετικές - αν τις δούμε στο πλαίσιο του μέσου όρου των υπόλοιπων αυτοκινήτων που κυκλοφορούν στους δρόμους - μιας κι η Ε46 εξακολουθεί σε κάθε περίπτωση να παραμένει ένα εξαιρετικά γρήγορο και φιλικό αυτοκίνητο. Είναι όμως τόσο διαφορετικός ο τρόπος που πετυχαίνουν ό,τι πετυχαίνουν, ώστε να μην φαίνεται να υπάρχει κοινός τόπος μεταξύ τους σαν φιλοσοφία.
///M3: http://youtu.be/mTuXmkn4kYk?t=18s
i8:http://www.youtube.com/watch?v=7oUOktHF4gIΚλείνοντας, θα έλεγα ότι σε σχέση με τα υπόλοιπα αυτοκίνητα της εποχής μας που προσπαθούν να πλασαριστούν ως “αυθεντικά” και στηρίζονται αποκλειστικά και μόνο σε ηλεκτρονικά gizmos για να μείνουν στον δρόμο, η i8 διαφέρει στο ότι όχι απλά δεν προσπαθεί να αποδείξει κάτι τέτοιο, μα αντίθετα πασχίζει να αναδείξει τον ηλεκτρονικό χαρακτήρα της, να μην έχεις την παραμικρή αμφιβολία ότι μετακινείσαι μέσα σε μια πλατφόρμα η οποία στηρίζεται θεμελιωδώς σε ηλεκτρονικά συστήματα. Το μεγάλο της στοίχημα είναι να σε πείσει ότι το να οδηγείς κάτι τέτοιο μπορεί να είναι fun. Εμένα προσωπικά με έπεισε, ειλικρινά έμεινα εντυπωσιασμένος.
Στην ερώτηση αν θα έμπαινα στον πειρασμό να αγοράσω μια αν είχα τα λεφτά, η απάντησή μου θα ήταν όχι, όμως! Kαι ο λόγος δεν είναι απλά ότι θεωρώ πάρα πολλά τα 175.650 ευρώ για οποιοδήποτε αυτοκίνητο στην Ελλάδα του σήμερα. Η απάντησή μου θα ήταν όχι, επειδή γενικά είμαι οπαδός της παλιάς σχολής. Πάντα θα προτιμώ την πρόκληση του να τιθασεύσω κάτι “ακατέργαστο”, παρά να απολαμβάνω άκοπα κάτι για το οποίο “δεν έχω δουλέψει” (σε εισαγωγικά). Επίσης, όπως και να το κάνουμε, η i8 συμπεριλαμβάνεται στο πρώτο δείγμα αυτής της νέας γενιάς σπορ αυτοκινήτων. Είναι ο “ανιχνευτής” σε αυτό το πεδίο των νέων τεχνολογιών και θα ήθελα να δω αν θα βγει σώα ή θα πατήσει κάποια νάρκη. Πιο συγκεκριμένα, ξέρω ότι στη Ferrari υπάρχει μια απογοήτευση για τη LaFerrari. Δεν πέτυχαν κάποιους πολύ σημαντικούς στόχους που είχαν θέσει, λόγω κάποιων απροσπέλαστων τεχνικών εμποδίων εξαιτίας των τεχνολογικών ορίων του σήμερα. Ξέρω ότι για τους ίδιους ακριβώς λόγους στη McLaren υπάρχει μια απογοήτευση για την P1. Θα ήθελα να δω και τα επόμενα βήματα, τις μετεξελίξεις, οι οποίες λογικά θα είναι ακόμα καλύτερες (πχ. μεγαλύτερη αυτονομία σε αμιγώς ηλεκτρική κίνηση, ελαφρύτερες μπαταρίες) και φθηνότερες.
Ta ta!
Τελευταία επεξεργασία από cavallino και 09 Απρ 2015, 10:10, έχει επεξεργασθεί 1 φορά/ες συνολικά
We're just a battery for hire with a guitar fire, ready and aimed at you. Pick up your balls and load up your cannon for a twenty-one gun salute. For those about to rock, we salute you.
ενω η εταζέρα δε σηκώνεται μαζί με το πορτ μπαγκαζ και πρέπει να τη σηκώσεις με το χέρι.. 
