- 22 Απρ 2020, 12:31
#642795
JBT έγραψε:JarnoT έγραψε:JBT έγραψε:Θα γίνουν κοσμογονικές αλλαγές, θα γραφτούμε στα βιβλία ιστορίας και αυτή θα χωριστεί σε πΚ και μΚ. Τα έχουμε ξαναπεί αυτά βέβαια αλλά οκ γριπουλα μωρέ 
Το '57 και το '68, με 1,1m και 1m αντίστοιχα σε θανάτους παγκοσμίως, πώς ακριβώς χωρίστηκε η ιστορία;
Επειδή το ζούμε, δεν σημαίνει ότι είναι και το γεγονός των αιώνων, ούτε καμιά κοσμογονία.
Λίγες σελίδες θα γραφτούν στη βίβλο του 21ου, ή λίγες αράδες, ποιος ξέρει..
Με παγκόσμιο lockdown έγινε αυτό;
Με τα μέσα που έχουμε τώρα έγινε αυτό;
Δεν ξέρω ήρεμα ρωτώ
Εννοείται, πάντα ήρεμα και φιλικά. Τη διάθεση για μάλωμα μας την καταναλώνει η καραντίνα
Από τα λίγα που έχω διαβάσει, όχι δεν ελήφθησαν περιοριστικά μέτρα όπως τα ζούμε τώρα, παρά το ότι είχαν υπάρξει -προφανώς- διεθνή συμβούλια επί τούτου. Αλλά ήταν και πιο αργοί οι ρυθμοί διάδοσης· σε κάποιες χώρες έφτασαν οι ιοί (Η2Ν2 και Η3Ν2 αντίστοιχα) μετά από μήνες, ίσως λόγω μικρότερου βαθμού παγκόσμιων μετακινήσεων, ίσως και λόγω μικρότερης επώασης που εμφάνιζαν.
Ωστόσο, δεν αναφέρομαι στα "τεχνικά" των πανδημιών, αλλά στο impact σε απώλειες. Προφανώς και στη δική μας περίπτωση είναι πιο δραματικά τα μέτρα (και οι παράπλευρες συνέπειες), ώστε να είναι λιγότερο δραματικές οι άμεσες συνέπειες (απώλειες).
Αλλά όλο αυτό απέχει από το να αποφασίζουμε εν θερμώ (εννοώ εν μέσω της κατάστασης) το τι impact θα έχει στην παγκόσμια ιστορία. Είμαστε επιρρεπείς στο να φουσκώνουμε το μέγεθος των γεγονότων επειδή ακριβώς είμαστε στο μάτι τους, στο κέντρο τους. Σε βάθος χρόνου η ιστορία μπορεί απλά να βάλει ένα ακόμα σημαδάκι στο 2020, όπως εκατοντάδες-χιλιάδες σε έναν αιώνα. Ίσως τελικά δεν αλλάξει ο ρους της απ' αυτό που ζούμε.
Δε ζούμε κατ' ανάγκη *ιστορικά* χρόνια, αυτό ήθελα να πω.
Είχα παραθέσει ένα ενδιαφέρον άρθρο του Αλγερινού φιλοσόφου, διανοούμενου, (ό,τι θέλετε πείτε τον) Μπερνάρ Ανρί Λεβί, ο οποίος κατέληγε στο ότι οι πρόσφατες πανδημίες του '57 και '68 σχεδόν διαγράφηκαν από τη μνήμη μας παρότι είχαν απασχολήσει τον κόσμο για ένα-ενάμιση χρόνο.
Αυτά τα δύο προηγούμενα, με την ανησυχητική ομοιότητα με την παρούσα κατάσταση, μας υπενθυμίζουν κάτι προφανές: το θέαμα κυριαρχεί. Κι ένα γεγονός δεν είναι «ιστορικό», δεν «αλλάζει τον κόσμο» και δεν διαχωρίζει το «πριν» από το «μετά» παρά μόνον στο βαθμό που θα το αποφασίσουν τα ΜΜΕ μέσα στην αυτοεκπληρούμενη μέθη τους.
Το οποίο με βρίσκει εν μέρει σύμφωνο.
«Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι»
(Ματθ.ιθ΄30 / Μάρκ.ι΄31)