- 24 Οκτ 2016, 23:49
#317080
Ήταν εντελώς χονδροειδές παράδειγμα για να γίνει αντιληπτό ότι υπάρχουν συμπεριφορές που σε προδίδουν κάποιες φορές. Επίσης, υπάρχουν και ψαρωτικές ερωτήσεις που την πατάς. Δίνω δύο παραδείγματα εκπαιδευτικά για να δείτε τι μπορεί να συμβεί:
1. Φίλος, κολλητός, κουμπάρος πλέον, το περιστατικό μπροστά στα μάτια μου. Έχει βγάλει σκονάκια την ημέρα που δίνουμε Τηλεπικοινωνίες. Όχι τίποτε σοβαρό, κάτι τύπους και άλλα ψιλοπράγματα. Δεν τον έχει πάρει είδηση κανείς και σηκώνεται να φύγει. Του λέει ο καθηγητής: "δώσε μου τα σκονάκια". Αυτός λέει: "δεν έχω τίποτε". "Έλα τώρα... δώσε τα σκονάκια να φύγεις να τελειώνουμε". Δίνει τα σκονάκια, ο καθηγητής μένει έκπληκτος, του μηδενίζει την κόλλα και του λέει: "δεν περίμενα ότι είχες κάνει σκονάκι, ψαρωτικά το έλεγα, αλλά, αφού το έδωσες, είμαι υποχρεωμένος να σε μηδενίσω".
2. Φίλος, αυτός που έγραψα για τις ΗΠΑ, έχει κάνει ΤΑ σκονάκια στην Μηχανική Ι. Σηκώνεται να φύγει και του λέει ένας καθηγητής: "κύριε, το μπουφάν σας". Εν τω μεταξύ, ο τύπος, επειδή έχει έρθει προς τα πάνω στο αμφιθέατρο ο καθηγητής, έχει βάλει τις σμικρύνσεις κάτω από την μασχάλη του μαζί με κάποια βιβλία, οπότε η φράση για το μπουφάν τον έχει κάνει να τα παίξει από τον φόβο του. Κρατάει, όμως, την ψυχραιμία του, δεν λέει τίποτε για σκονάκια κτλ, ρωτάει: "τι έχει το μπουφάν μου;" και πάει να φύγει. "Ξεχάσατε το μπουφάν σας", του λέει ο καθηγητής. "Μα το φοράω", απαντάει. "Με συγχωρείτε", του λέει ο καθηγητής, νόμιζα ότι αυτό εκεί πίσω ήταν δικό σας. Αν δεν έπαιρνε μία ανάσα, όπως μας έλεγε, θα του είχε δώσει τα σκονάκια από τον φόβο του, χωρίς ο άλλος να έχει καμία πρόθεση να τον ελέγξει, αλλά αν τον εξυπηρετήσει.
Η ανθρώπινη ψυχολογία είναι περίεργη. Ένας που κοιτάζει συνέχεια τριγύρω του, ένας που κοιτάζει συνέχεια ένα συγκεκριμένο σημείο, ένας που κρύβει το πρόσωπό του ή που είναι λαχανιασμένος ή νευρικός είναι σημάδι ότι κάτι έχει γίνει. Δίνω άλλο παράδειγμα:
Ο.Α. Αθήνα 2004. Έχω άδεια να μπαίνω στα στάδια δωρεάν, αλλά, παρά το ότι είμαι οδηγός επισήμων, δεν μπαίνω από τις δικές τους εισόδους, αλλά από τις κανονικές. Ξεχνιέμαι μια φορά στο Περιστέρι στην πυγμαχία και, χωρίς να κοιτάξω ποια είσοδος είναι, μπαίνω από την είσοδο των επισήμων αλαφιασμένος γιατί είχα κάνει 2 φορές σε 1 ώρα την διαδρομή Χίλτον - Περιστέρι και πίσω. Με βλέπει η κοπέλα εκεί και έγινε χαμός. Κανονικά έπρεπε να καλέσει την ασφάλεια, αν ήθελε να είναι εντελώς τυπική και προκλητική, ή να μου πει να βγω και να μπω από δίπλα, αν ήθελε να είναι ευγενική. Αποτέλεσμα του τρόπου που μίλαγα και της νευρικότητας; Μόνο που δεν πιαστήκαμε στα χέρια. Μίλησε άσχημα, της απάντησα χειρότερα κτλ κτλ. Με τα πολλά μπαίνω μέσα, βλέπω τους αγώνες και βγαίνω αυτή την φορά κανονικά από τους επισήμους, παρά τον έλεγχο που υπήρχε, απλά παίζοντάς το τελείως cool και πιάνοντας την κουβέντα με τον επίσημο που συνόδευα. Πέρασα μπροστά τους, κοίταξαν την κάρτα μου που είχε διαφορετικό χρώμα από όλων των άλλων και ούτε καν με παρατήρησαν. Μπροστά στα μάτια τους, με 10 άτομα μόλις να είμαστε εκεί. Στην είσοδο που ήμασταν περίπου 50 άτομα με παρατήρησαν μια χαρά, λόγω ακριβώς της ιδιαιτερότητας που είχα: ο μόνος αλαφιασμένος και με χαμένο βλέμμα.
Ευχαριστώ.
