- 25 Οκτ 2014, 12:48
#28901
'Ενα τελευταίο off topic και από εμένα (μήπως τα post αυτα να μεταφερθούν αλλου?)
Από το υστέρημα μου και από τον φόβο της διάλυσης των δημοσιων νοσοκομείων, έχω ισχυρές ασφάλειες σε εμένα, την κορούλα/μωρό και την γυναίκα. Αλλά....
...όταν χρειάστηκε να εισαχθώ (λόγω τρομερού πόνου στο στομάχι, που τελικά ήταν ανακλαστικός από χολή), επέλεξα τον ιατρό (γαστρεντερολόγος, μετά από πρόχειρη αξιολόγηση από μάνα) που ήξερα ότι είναι ο καλύτερος, τον καλέσαμε και μάθαμε που είναι. Ήταν σε ιδιωτικό, οπότε εκεί πήγα (στα επείγοντα), και τελικά η περιπέτεια της υγείας έλαβε αίσιο τέλος.
...Ο γιατρός επιλέχθηκε από "τεφτέρι" της μάνας, που όντας χρόνια στον χώρο της υγείας, σε γνωστό ίδρυμα, σε υψηλή θέση, είχε καθημερινή επαφή και γνώριζε αρκετούς γιατρούς, τόσο προσωπικά, όσο και από τον κύκλο της, ποιος είναι ο κορυφαίος ή από τους καλύτερους στην ειδικότητα του κτλ. Δυστυχώς, αρκετοί σιγά σιγά "δεν ισχύουν", 72 ετών γαρ η μαμά.
Θέλω να πω, ότι με την ιδιωτική ασφάλεια, είχα την επιλογή να ακολουθήσω τον γιατρό που θεωρούσα κατάλληλο (είτε από εκτενές ψάξιμο, είτε από "τεφτέρια") όπου και αν ήταν. Σε δε ποιο δύσκολες/ακριβές περιπτώσεις, ίσως η ιδιωτική ασφάλεια να παρέχει το κάτι παραπάνω από την δημόσια περίθαλψη.
Πρώτα από όλα για εμένα έχει σημασία ο γιατρός και φυσικά, σε συνέχεια αυτού και αν είναι σωστός και καλός επαγγελματίας, θα έχει επιλέξει και καλή ομάδα και θεωρητικά θα είναι και σε καλό/αξιοπρεπές νοσοκομείο, όπου θα μπορεί να δώσει το μέγιστο στον ασθενή του. "Καλός" είναι ο γιατρός, τόσο σαν practitioner, όσο και σαν άνθρωπος, αυτό είναι σημαντικό για να μπει στην "λίστα μας".
...και κλείνοντας, όταν η μητέρα χρειάστηκε πέρισυ να αντιμετωπίσει χειρουργικά όγκο στον εγκέφαλο, έγινε έρευνα (στην οποία συμμετείχα και εγώ, με επισκέψεις και συνομιλίες με διαφόρους Ιατρούς, όσο και συζητήσεις με ανθρώπους του χώρου για την άποψη τους, όσο και με ασθενείς των Ιατρών της short list στην οποία ειχαμε καταλήξει) και τελικά επιλέξαμε τον συγκεκριμένο γιατρό ("μάγο" Γιατρό, κορυφαίο και αποτελεσματικό) που έτυχε να είναι σε δημόσιο νοσοκομείο. Το short list είχε φτάσει σε δύο, με τον έναν να είναι σε ιδιωτικό (30k τουλάχιστον συν ότι άλλο προέκυπτε, μαμά χωρίς ιδιωτική ασφάλεια, αλλά τα τέκνα θα τσοντάριζαν το ποσό) και τον άλλο (που τελικά χειρούργησε) σε δημόσιο. Η επιλογή έγινε καθαρά και παρουσία μου, όχι με οικονομικό κριτήριο, αλλά αφού συνάντησε και τον γιατρό, μίλησε, της ενέπνευσε εμπιστοσύνη, είχε και φίλη που είχε χειρουργηθεί στον ίδιο κτλ κτλ. Φυσικά οι υποδομές στο δημόσιο leave a lot to be desired (κυρίως μιλάω για το "ξενοδοχειακό post surgery κομμάτι), αλλά το νοσηλευτικό προσωπικό και οι άλλοι γιατροί ήταν άψογοι, ανθρώπινοι, καταρτισμένοι, κορυφαίοι.
Δυστυχώς, ξέρω πολλούς γιατρούς που από τα δημόσια, κατέληξαν σε ιδιωτικά. Αρκετοί και από τους γνωστούς μας, όχι λόγω χρημάτων καθώς οι περισσότεροι είναι άνθρωποι ταγμένοι, όσο άλλων λόγων .... (μεγάλη κουβέντα, την σταματάω εδώ).
Anonymous Founder έγραψε:kostis20 έγραψε:Συγνώμη αλλά τα ιδιωτικά νοσοκομεία είχαν πολύ περισσότερη δουλειά προ κρίσης.Λογικό είναι .
Στα χρόνια της κρίσης που να βρει ο κόσμος τα λεφτά να τα πληρώσει.Έχουν αυξηθεί ως ποσοστο,οι ιδιωτικές ασφάλειες.
Το θέμα που αντιμετοπίζονται τα σοβαρα περιστατικα εχει καταντήσει λίγο αστικός μύθος...
Δεν είναι δυστυχώς αστικός μύθος, είναι η... οικογενειακή μας πραγματικότητα των τελευταίων ημερών, ευτυχώς με καλύτερο τέλος από αυτό που περιμέναμε (φοβόμασταν καρκίνο, βγήκε πως είναι καλοήθεια).
Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, προφανώς και όταν δεν έχεις λεφτά, δεν πας σε ιδιωτικό, αλλά αν έχεις καλά δημόσια, και έχεις λεφτά, ΠΑΛΙ δεν πας σε ιδιωτικό.
Τώρα, κάποιοι το υστέρημά τους το δίνουν στις ασφάλειες, γιατί φοβούνται τα δημόσια νοσοκομεία που υπολειτουργούν, αυτό λέω.
'Ενα τελευταίο off topic και από εμένα (μήπως τα post αυτα να μεταφερθούν αλλου?)
Από το υστέρημα μου και από τον φόβο της διάλυσης των δημοσιων νοσοκομείων, έχω ισχυρές ασφάλειες σε εμένα, την κορούλα/μωρό και την γυναίκα. Αλλά....
...όταν χρειάστηκε να εισαχθώ (λόγω τρομερού πόνου στο στομάχι, που τελικά ήταν ανακλαστικός από χολή), επέλεξα τον ιατρό (γαστρεντερολόγος, μετά από πρόχειρη αξιολόγηση από μάνα) που ήξερα ότι είναι ο καλύτερος, τον καλέσαμε και μάθαμε που είναι. Ήταν σε ιδιωτικό, οπότε εκεί πήγα (στα επείγοντα), και τελικά η περιπέτεια της υγείας έλαβε αίσιο τέλος.
...Ο γιατρός επιλέχθηκε από "τεφτέρι" της μάνας, που όντας χρόνια στον χώρο της υγείας, σε γνωστό ίδρυμα, σε υψηλή θέση, είχε καθημερινή επαφή και γνώριζε αρκετούς γιατρούς, τόσο προσωπικά, όσο και από τον κύκλο της, ποιος είναι ο κορυφαίος ή από τους καλύτερους στην ειδικότητα του κτλ. Δυστυχώς, αρκετοί σιγά σιγά "δεν ισχύουν", 72 ετών γαρ η μαμά.
Θέλω να πω, ότι με την ιδιωτική ασφάλεια, είχα την επιλογή να ακολουθήσω τον γιατρό που θεωρούσα κατάλληλο (είτε από εκτενές ψάξιμο, είτε από "τεφτέρια") όπου και αν ήταν. Σε δε ποιο δύσκολες/ακριβές περιπτώσεις, ίσως η ιδιωτική ασφάλεια να παρέχει το κάτι παραπάνω από την δημόσια περίθαλψη.
Πρώτα από όλα για εμένα έχει σημασία ο γιατρός και φυσικά, σε συνέχεια αυτού και αν είναι σωστός και καλός επαγγελματίας, θα έχει επιλέξει και καλή ομάδα και θεωρητικά θα είναι και σε καλό/αξιοπρεπές νοσοκομείο, όπου θα μπορεί να δώσει το μέγιστο στον ασθενή του. "Καλός" είναι ο γιατρός, τόσο σαν practitioner, όσο και σαν άνθρωπος, αυτό είναι σημαντικό για να μπει στην "λίστα μας".
...και κλείνοντας, όταν η μητέρα χρειάστηκε πέρισυ να αντιμετωπίσει χειρουργικά όγκο στον εγκέφαλο, έγινε έρευνα (στην οποία συμμετείχα και εγώ, με επισκέψεις και συνομιλίες με διαφόρους Ιατρούς, όσο και συζητήσεις με ανθρώπους του χώρου για την άποψη τους, όσο και με ασθενείς των Ιατρών της short list στην οποία ειχαμε καταλήξει) και τελικά επιλέξαμε τον συγκεκριμένο γιατρό ("μάγο" Γιατρό, κορυφαίο και αποτελεσματικό) που έτυχε να είναι σε δημόσιο νοσοκομείο. Το short list είχε φτάσει σε δύο, με τον έναν να είναι σε ιδιωτικό (30k τουλάχιστον συν ότι άλλο προέκυπτε, μαμά χωρίς ιδιωτική ασφάλεια, αλλά τα τέκνα θα τσοντάριζαν το ποσό) και τον άλλο (που τελικά χειρούργησε) σε δημόσιο. Η επιλογή έγινε καθαρά και παρουσία μου, όχι με οικονομικό κριτήριο, αλλά αφού συνάντησε και τον γιατρό, μίλησε, της ενέπνευσε εμπιστοσύνη, είχε και φίλη που είχε χειρουργηθεί στον ίδιο κτλ κτλ. Φυσικά οι υποδομές στο δημόσιο leave a lot to be desired (κυρίως μιλάω για το "ξενοδοχειακό post surgery κομμάτι), αλλά το νοσηλευτικό προσωπικό και οι άλλοι γιατροί ήταν άψογοι, ανθρώπινοι, καταρτισμένοι, κορυφαίοι.
Δυστυχώς, ξέρω πολλούς γιατρούς που από τα δημόσια, κατέληξαν σε ιδιωτικά. Αρκετοί και από τους γνωστούς μας, όχι λόγω χρημάτων καθώς οι περισσότεροι είναι άνθρωποι ταγμένοι, όσο άλλων λόγων .... (μεγάλη κουβέντα, την σταματάω εδώ).
από την εφορία για μια υπόθεση (έχω λαμβάνειν ένα σεβαστό ποσό) από φέτος την άνοιξη. Επικοινώνησα μαζί τους 
, οπότε αποφασίζω να επικοινωνήσω μαζί τους για διευκρινίσεις. Στο γράμμα έχει έναν αριθμό τηλεφώνου, έχω πάρει κάμποσες φορές (πρωί, μεσημέρι, απόγευμα) διάφορες μέρες, το τηλέφωνο χτυπάει χωρίς να απαντάει κανείς. 
Επειδή έχουμε και δουλειές να κάνουμε, τους στέλνω γράμμα για τα καθέκαστα.
