- 21 Μάιος 2016, 20:36
#258424
dimik έγραψε: κι ελπίδα δεν υπάρχει όπως νομίζει ο qsis, όχι όσο υπάρχει νέα γενιά που ελπίζει σε διορισμούς, που κολλάει αφίσες σε πανεπιστήμια και που έχει όνειρο το να γίνει μπάρμαν το καλοκαίρι σε νησί και σκύβουν το κεφάλι όταν αντίθετα πρέπει να τους πάρει όλους ο διαολος.
δεν είπα ότι υπάρχει ελπίδα από τη νεότερη γενιά, ή τουλάχιστον από τη δική μου γενιά και γενικά δεν υπάρχει ελπίδα για αυτό και είμαι απαισιόδοξος
σε αυτή τη γενιά ίσως να υπάρχει μια καλύτερη συνειδητοποίηση των πραγμάτων , αλλά και πάλι πάει στράφι αφού υπάρχουν και αρκετές παθογένειες που κουβαλάμε από τους προηγούμενους μερικές από τις οποίες ανέφερες και μπορώ να σου απαριθμήσω και πολλές ακόμα
το πρόβλημα είναι ότι αυτή η αβεβαιότητα ή η βεβαιότητα αν θες να το πάρουμε κι αλλιώς ότι δεν υπάρχει φως στο τούνελ
διαβάζω για τον jim clark και στενοχωριέμαι και με βλέπω κι εμένα στο μέλλον αν τολμήσω να κάνω το ίδιο, γιατί θέλω να κάνω οικογένεια και να την κάνω όσο ακόμα με κρατάνε τα πόδια μου, να αντιμετωπίζω την ίδια πραγματικότητα και τότε θα έχω βάλει εγώ το δικό μου (που δεν είναι δικό μου) s3 στο κώλο μου γιατί και ο,τι λεφτά υπάρχουν δεν είναι δικά μου και τα θέλουν αυτοί που τα έβγαλαν για να μη μου γίνονται φόρτωμα στα γεράματά τους
καταλαβαίνω τι σημαίνει να δουλεύεις, όποια δουλειά και αν κάνεις, και να μη βγαίνεις (τουλάχιστον να καθόμουν να τα έξυνα θα είχα και την ηρεμία μου) και ακόμα έχω μαξιλαράκια τα οποία όμως θα εξαφανιστούν αν συνεχίσουμε έτσι
και το να κάνω οικογένεια μου φαίνεται εξωπραγματικό και ειλικρινά φοβάμαι όχι για μένα αλλά για αυτούς που θα εξαρτώνται από μένα
αυτή τη στιγμή ζούμε ένα παραλογισμό στη κοινωνία μας με πολλά πράγματα που δε θα έπρεπε να συμβαίνουν, όμως συμβαίνουν
εγώ είναι στιγμές που θέλω να τα σπάσω όλα, να πιάσω ανθρώπους να τους διαλύσω, να τους κάνω να υποφέρουν γιατί έτσι τους αξίζει
όμως όπως λες σκύβω το κεφάλι (βέβαια δεν τον κάνω και ιδιαίτερα επιτυχημένα αυτό, αλλά τεσπά..) γιατί σκέφτομαι το αύριο.. όμως ποιο είναι το αύριο; μια κουράδα στα μούτρα μου και ένα αγγούρι στο κώλο μου;
είχα γράψει τις προάλλες ότι είχα πάω να αρπαχτώ μέσα σε φιλικό σπίτι με συνδικαλιστή της πούτσας (που φύλαγε κατουρημένες ποδιές να μπει στο δημόσιο που είναι) που μου έλεγε ότι δεν αντιδρώ και σκύβω το κεφάλι στα αφεντικά και όταν του εξήγησα ότι αντιδρώ μου ανταπάντησε ότι η μεμονωμένη αντίδραση στην όποια αδικία δεν έχει νόημα πρέπει να γίνει οργανωμένα και κάπου εκεί άρχισα το ότι δεν είμαι πρόβατο κανενός και τα δικά μου..
τι να κάνεις ρε ντιμίκ; για πες μου;
να βγεις να τα σπάσεις; και;
να βγεις να δείρεις; και
να τρέχεις στα δικαστήρια; και;
να ψηφίσεις το χ, ψ κόμμα που σου υπόσχεται παπάτζες; και (αν και έχω αναλύσει το γιατί κανένα κόμμα δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα κάποιου σαν κι εμένα έστω και σαν ψεύτικες υποσχέσεις)
να κάτσεις να σκιστείς στη δουλειά με την ελπίδα ότι θα σου πούνε μπράβο; (εδώ γελάω κιόλας)
να είσαι σωστός πολίτης;
να είσαι σωστός φορολογούμενος;
να είσαι καλός μαθητής/φοιτητής;
να πηγαίνεις στην εκκλησία;
να κάτσεις σπίτι σου να ζεις από τα έτοιμα και να λες κάτω τα αφεντικά;
πες μου τι μπορεί να κάνει κάποιος να αντιδράσει και να έχει νόημα;
να ξεκινήσουμε επανάσταση, να πάρουμε τα όπλα;
(ποιοι θα μου πεις τώρα
)
αν κάτσεις και το σκεφτείς δεν υπάρχει σωτηρία και κυρίως δεν υπάρχει σωτηρία επειδή βασιλεύει η ηλιθιότητα για όποιο τομέα και να μου μιλήσεις, ό,τι επιχείρημα και να μου βρεις πάντα στο τέλος θα καταλήξουμε στην ηλιθιότητα
και αν κάποιος δοκιμάσει να πάει κόντρα στην ηλιθιότητα, ή έστω και να πει κάτι αρνητικό για αυτή δε θα βρει τοίχο από το "σύστημα" θα βρει αντίδραση από τον διπλανό του που θα τον κοιτάξει τουλάχιστον θυμωμένος και απορημένος που τόλμησε να σκεφτεί διαφορετικά
και μέσω της ηλιθιότητας πάμε στο παραλογισμό και την αδικία, πράγματα που εκμεταλλεύονται τα όχι και τόσο ηλίθια (άσχετα τι μπορεί να νομίζουμε για να νιώθουμε γαμάτοι στις συζητήσεις μας) κοράκια που μας ορίζουν τις ζωές μας από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο μεγάλα και εκτός συνόρων
και μετά καταλήγουμε στο ότι μας αξίζει να υποφέρουμε αφού στο σύνολό μας είμαστε ηλίθιοι και ας μην είμαστε μερικοί, αλλά αυτό είναι τεράστιο λογικό άλμα για να νιώσουμε καλύτερα και να μην τρελαθούμε αφού κι εμείς τελικά είμαστε ηλίθιοι και ας νομίζουμε το αντίθετο
και είμαστε ηλίθιοι όχι γιατί δεν αντιδρούμε έτσι γενικά και αόριστα ή μέσα σε κάποια από τις προκαθορισμένες φόρμες αντίδρασης (βλέπε καταλήψεις, πορείες , μπλόκα ξερωγώ), αλλά γιατί δεν έχουμε μάθει να ξέρουμε τι να ζητάμε και τι είναι πραγματικά καλό για εμάς
είμαστε ηλίθιοι γιατί στο όνομα της υποτιθέμενης δημοκρατίας και της ελευθερίας αφήνουμε τα κοράκια να αλωνίζουν και να μας κάνουν να νομίζουμε ότι κάναμε τις επιλογές μας
αλλά ακόμα και στους ηλίθιους δε τους αξίζει να τους φέρεται κανείς με αυτό το τρόπο, γιατί στην ουσία εκμεταλλεύεται ότι είναι ηλίθιοι, το ότι κάποιος έγινε 18 δε σημαίνει ότι μπορεί να παίρνει αποφάσεις ειδικά μάλιστα όταν δε φρόντισε η πολιτεία να τον κάνει σωστό και σκεπτόμενο άνθρωπο .
όπως και ο διανοητικά ανάπηρος έχει δικαίωμα στην αξιοπρέπεια έχει και κάθε ηλίθιος, στον οποίο πρέπει να επιβάλεις πράγματα να γίνει άνθρωπος, αλλά τουλάχιστον πρέπει να του εξασφαλίσεις την αξιοπρέπεια
το να τον κοροϊδεύεις και μετά να γυρνάς και να του λες ήθελες και τα έπαθες είναι τουλάχιστον ανέντιμο
άλλωστε στις δύσκολες περιπτώσεις όπως αυτή που ζούμε είδαμε ότι η δημοκρατία που καυχιόμαστε ότι έχουμε απλά είναι μια ονείρωξη και ότι άσχετα με το τι νομίζει ο όποιος λαός η μοίρα του δεν καθορίζεται από αυτόν
οπότε η μόνη λύση θα ήταν οι πραγματικοί κυβερνώντες αυτού του κόσμου (και δε μιλάω μόνο για πολιτικούς) να ξυπνούσαν μια μέρα και να αποκτούσαν συνείδηση, αλλά και αυτοί άνθρωποι είναι με τα καλά τους και τα κακά τους, δυστυχώς δεν υπάρχει κάποιος πεφωτισμένος ηγέτης ή μεσσίας να κατέβει από τους ουρανούς να μας βάλει στη θέση μας να κάνουμε αυτό που πρέπει να κάνουμε διατηρώντας την αξιοπρέπεια μας
οπότε απλά σκύβεις το κεφάλι και προσπαθείς να επιβιώσεις, έχεις ή δεν έχεις επίγνωση της κατάστασης
βέβαια όσο πιο χαζός είσαι τόσο το καλύτερο για σένα, καλύτερα να μη σκέφτεσαι σε βάθος τι σου συμβαίνει και να λες κι ευχαριστώ που έχεις ένα πιάτο φαΐ να φας για να μπορείς να νιώθεις καλύτερα από αυτόν που ζει στο δρόμο
καθηγητές τρεις και εχάθη η πατρίς
Δεν μπορείς να τα κοιτάξεις... 
