- 12 Φεβ 2016, 12:01
#219073
Serf έγραψε:Αν ισχυριστω οτι ο Ρουπακιας δε σκότωσε τον Φυσσα ενω έχουμε αυτόπτες μάρτυρες και για το κράτος είναι μια πραγματικότητα (μόλις τελεσιδικησει και το σχετικό δικαστήριο), θα πρεπει να διωκομαι ως αρνητής της ιστοριας;
το να ισχυριστεί κάποιος κάτι τέτοιο, θα συνιστά μια ανοησία και μια εξόφθαλμη και καταδικαστέα άρνηση ενός γεγονότος, ανάξια σχολιασμού και αντιπαράθεσης. Αντίθετα το να βρεθεί κάποιος στο μέλλον που θα αμφισβητήσει, για παράδειγμα, τα νομικό χαρακτηρισμό του εγκλήματος, μπορεί να συνιστά άποψη,ανοικτή σε αμφισβήτηση και αντιπαράθεση, στο βαθμό που αυτή στηρίζεται σε θέσεις αντίθετες αυτών που έχει δεχθεί ως ισχύουσες η επίσημη ιστοριογραφία (πχ δεν ήταν έγκλημα υποκινούμενο από πολιτικό χώρο ή ο αυτουργός βρισκόταν σε κατάσταση άμυνας κλπ).
Και επειδή το παράδειγμα δεν είναι πρόσφορο, ας πάρουμε την περίπτωση του ολοκαυτώματος. Οι αρνητές του οποίου,σε επίπεδο ερμηνείας των ιστορικών δεδομένων, στηρίζουν χοντρικά την άποψή τους στο τρίπτυχο: ότι δεν αποτέλεσε επίσημη κρατική πολιτική (αφού υποστηρίζουν, πως δεν υπάρχουν ιστορικά ντοκούμεντα που συνδέουν άμεσα το Χίτλερ, με γραπτές εντολές εφαρμογής της τελικής λύσης),άρα υπήρξε απόφαση παράλληλων παράκεντρων εξουσίας (που υποκινούνταν από προσωπικές ιδεολογικές ή στενά ωφελιμιστικές βλέψεις, εν αγνοία του ίδιου του Χίτλερ και της συντεταγμένης εξουσίας και που εντέλει έβλαψαν την οικονομική και πολεμική προσπάθεια του ναζισμού), που πάντως δεν είχε ούτε τη συστηματικότητα,ούτε τον αριθμό των θυμάτων και το νομικό χαρακτηρισμό που του αποδίδεται. Και ναι μεν οι απόψεις αυτές έχουν καταδικάστει και εν πολλοίς αποδομηθεί στην επιχειρηματολογία τους, εξακολουθούν όμως να έλκουν τη νομιμοποίηση έκφρασής τους σε επιστημονικό επίπεδο, από την ίδια την μεθοδολογική εξέλιξη της ιστορικής επιστήμης.Που έχει οδηγήσει στη διάκριση της ιστορίας από την ιστοριογραφία.
Όπως έκανε δεκτό η γερμανική σχολή, που πρωτοαντιτάχθηκε στους θετικιστές και αργότερα η γαλλική σχολή των annales d' histoire, η ιστορία δεν έχει καμιά χρησιμότητα, όταν στηρίζεται σε απλή και ξερή καταγραφή πολιτικών αποφάσεων και εξελίξεων ή πολεμικών συγκρούσεων.Αποκτά χρησιμότητα ως επιστήμη, όταν ο ιστορικός όχι μόνο έχει άμεση πρόσβαση στη μελέτη και στην επιλογή των ιστορικών πηγών, αλλά όταν έχει και την επιστημονική επάρκεια να τις εκτιμήσει και να ερμηνεύσει τα ιστορικά γεγονότα, ενταγμένα στο ευρύτερο κοινωνικό, οικονομικό,πολιτιστικό κλπ. πλαίσιο της εποχής τους, που τα προκάλεσαν. Κάτι τέτοιο βέβαια ενέχει τους κινδύνους της παραμόρφωσης της πραγματικότητας, στο βαθμό που αυτή η ερμηνεία γίνεται εντός εθνικού πλαισίου (που αγνοεί τις ευρύτερες διεθνείς εξελίξεις), που επικρατεί εκλεκτισμός στην επιλογή της ύλης, αναπαράγωνται σκοπίμως παγιωμένες αντιλήψεις και κυρίως ιδεολογικοποείται η ιστορία (πχ τα ιστορικά δεδομένα ερμνηνεύονται υπό το πρίσμα των ιδεολογικών παραδοχών και προκατάληψεων του ιστορικού).
Υπό αυτή την έννοια εξηγείται το απόφθευγμα περί καταγραφής της ιστορίας από τους νικητές, ενώ γίνεται κατανοητό γιατί, για παράδειγμα, ο "εθνικός" μας ιστορικός, Παπαρηγόπουλος, μολονότι ένας τίμιος και αγαθών προθέσεων άνθρωπος, αποδεικνύεται τελικά "ανιστόρητος", καταλήγοντας να υποστηρίζει την αδιάσπαστη ιστορικά και πολιτισμικά πορεία του ελληνισμού τα τελευταία 2500 χρόνια.
Σε ό,τι αφορά το θέμα της άρνησης του ολοκαυτώματος, για όποιον ενδιαφέρεται, μπορεί να ρίξει μια ματιά στην περίπτωση Irving vs Penguin και Lipstadt . Eνώ σε σχέση με την αυστηρή νομική του αντιμετώπιση, σε αρκετά ευρωπαϊκά κράτη, με σκληρότερο όλων την Αυστρία, εξαιρετικά διαφωτιστικό είναι το βιβλίο του Paul Lendvai, "Inside Austria", όπου εξηγείται ικανοποιητικά το γιατί αυτό το κράτος, που μέχρι το 1945 "δεν το ήθελε κανένας" και σήμερα "το θέλουν όλοι", προσπαθεί ακόμα να ισορροπήσει πολιτικά, στοιχειωμένο από τα φαντάσματα του παρελθόντος του.
Υπάρχει κανένα θρεντ που να μην έχεις γράψει τον πόνο σου για το θέμα;
