- 28 Νοέμ 2015, 15:30
#191427
ΙΚΕ ευχαριστώ για τον καλό σου λόγο
όπως μας υποδεικνύει και ο Th. Mann "αν αφαιρέσεις από τη γαλλική επανάσταση όλη τη φιλοσοφία, απομένει μια εξέγερση πείνας" . Είναι λοιπόν οι οικονομικές θέσεις δηλ. η οικονομία στην υπηρεσία της ευημερίας του ανθρώπου, που αποτελεί τη βάση οποιασδήποτε πολιτικής πλατφόρμας.Άνευ της οποίας, είναι αδύνατο να ασκηθεί οποιαδήποτε διακριτή, επιμέρους πολιτική:κοινωνική, εθνική, εκπαιδευτική, πολιτιστική κλπ.. Και επ'αυτής της πλατφόρμας, ο Άδωνις, μαζί με το Μητσοτάκη, είναι εξόχως κρυστάλλινος και αναλυτικός.
Όμως ακόμα και αν τα πράγματα δεν ήταν έτσι, η αριστερά δεν θα έπρεπε να διαφωνεί με οτιδήποτε άλλο, παρά μόνο με τις οικονομικές θέσεις του Γεωργιάδη. Και αυτό , διότι, μολονότι επαγγέλεται τη δικαιοσύνη υπέρ των αδυνάτων, στα σχεδόν εκατό χρόνια πρακτικής εφαρμογής της, "όλο της το κοσμομοείδωλο παραμένει αυτό της οικονομικοπολιτικής αναγκαιότητας, εις βάρος των ψυχών των ανθρώπων" κατά Ράμφο. Γι αυτό και από όπου πέρασε, άφησε πίσω της ερείπια (και γεμάτα τα τρελάδικα). Είπαμε ότι εδώ μας ενδιαφέρει η πρακτική και όχι η θεωρία των βιβλίων.
Ότι επί των αυτών οικονομικών θέσεων δύνανται να εδράζονται ανάγκες και απαιτήσεις διαφορετικών κοινωνικών ομάδων,πολλές φορές αλληλοσυγκρουόμενων είναι αδιαμφισβήτητο. Στην οικονομία της ελεύθερης αγοράς δηλ. προφανώς πιστεύει και ο μπακάλης και ο βιομήχανος τροφίμων. Και ο κοσμοπολίτης και ο πιστός του "ήσσονος τόνου της καθ'ημάς ανατολής". Το γεγονός ότι ο Ἀδωνις προσβλέπει, συνθηκών επιτρεπουσών, στην πολιτική έκφραση, μέσω ενός αυτόνομου πολιτικού φορέα, συγκεκριμένων αναγκών μιας κοινωνικής ομάδας, δεν αποτελεί δείγμα πολιτικού αριβισμού, αλλά πολιτικής οξυδέρκειας και τόλμης. Απόλυτα μάλιστα σύμφωνης με τις αρχές της πολιτικής θεωρίας, σύμφωνα με την οποία, τα κόμματα δεν είναι τίποτα περισσότερο από φορείς έκφρασης κοινωνικών διεκδικήσεων, τα οποία γέννησαν οι ανάγκες κοινωνικών ομάδων και όχι το αντίστροφο. Όπως ακριβώς δηλ. είναι η εθνική ενότητα που συνεπήχθη το κοινοβούλιο και όχι το αντίθετο, όπως συμβαίνει σε μας.
Αυτά γύρω από τη στιβαρότητα των πολιτικών θέσεων Γεωργιάδη. Επί των οποίων τί έχουμε να αντιτάξουμε; Μα φυσικά το φασισμό του, συνιστάμενο στην τηλεπώληση του πονήματος Πλεύρη. Ακριβώς. Ο βιβλιοπώλης δεν πρέπει να προτάσσει την τσέπη του, αλλά την ιδεολογική του σύμπλευση με τους συγγραφείς των βιβλίων που πουλάει. Αυτἠ την αρχή φαίνεται πως ακολουθούν και εκδοτικοί οίκοι σαν την Viking ή την Avon,εκδότες του Irving, που προφανώς δεν είναι επιχειρηματικοί κολοσσοί, αλλά φασιστικά παραρτήραμα.
Επί της απόπειρας γελοιοποίησης επιστρατεύονται και αισθητικοί παράγοντες. Θεμιτό, αφού ο Άδωνις εμφανώς υστερεί στην καθαρὀτητα της άρθρωσης, που διακρίνει τον Τσακαλώτο. Ενώ αδιαμφισβήτητα δεν μπορεί να συγκριθεί με τη σοβαρότητα μιας Κανέλλη ή ενός Στρατούλη.
Πἀμε τώρα σε κάτι πιο άλλο, που καταδεικνύει το ιδεολογικό βάθος της ΝΔ και τις προτεραιότητες, που καθορίζουν και την πολιτική δράση των στελεχών της. Το φαινόμενο είναι εξόχως ενδιαφέρον και κατ'αντιπαραβολή, προκειμένου να επιβεβαιώσει τον "τσαρλατανισμό" Γεωργιάδη. Υποψηφιότητα Μεϊμαράκη, υποστηριζόμενη από τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινοβουλευτικής ομάδας (και των εκτός βουλής πρώην μελών της). Ποιά στοιχεία επικαλούνται ως τα ισχυρότερα πλεονέκτηματα της συγκεκριμένης υποψηφιότητας;
α)" Η μακρόχρονη θητεία στο κόμμα, με το πνεύμα και την αφοσίωση του αγνού στρατιώτη". Συμπέρασμα: για τις πολιτικές κατανοήσεις της ΝΔ, η αρχηγία είναι θέμα ιεραρχίας, απόλυτα ανεξάρτητης, ακόμα και από προαπαιτούμενα, τυπικά προσόντα. Την ηγεσία δηλ. δικαιούται και ο αφισοκολλητής, που ονειρεύεται να κυβερνήσει, ενώ δεν μιλά καν μια ξένη γλώσσα. Μάθημα, που αν και εμπεδώθηκε, ήδη από εποχής Έβερτ, είχαμε την υποψία, ότι η πάροδος μιας εικοσαετίας, θα ήταν υπεραρκετή, ώστε να καταστήσει παρωχημένο και άρα ακατάλληλο προς διδαχή.
β)"δρα ενωτικά, συσπειρώνοντας το κόμμα". Δημόσια παραδοχή δηλ. ότι αυτό που συνέχει τα στελέχη, δεν είναι στην ουσία η αποδοχή κοινών πολιτικών θέσεων, αλλά η προσωπικότητα του ενός.
Και όλα αυτά από κοινοβουλευτικούς.
Μετά από αυτά, δεν είναι απορίας άξιον, ότι ακόμα και ένα τεχνικό ζήτημα, όπως αυτό της εκλογής, καθίσταται αξεπέραστο εμπόδιο.....ούτε ότι σε ένα κόμμα που θέλει να αυτοαποκαλείται φιλελεύθερο κόμμα αρχών, άπαντες σχεδόν, είναι έτοιμοι να φιλήσουν το χέρι και να καλέσουν σαν σωτήρα, αυτόν που προ ολίγων ετών διόγκωσε και δημόσιο.... και έλλειμμα.
Από την άποψη αυτή, ίσως η συμμετοχή Γεωργιάδη σε ένα τέτοιο κόμμα, τον καθιστά αυτομάτως γραφικό
