D-Jet έγραψε:
Η απορία μου είναι η εξής: Ο άνθρωπος / οι άνθρωποι αυτοί που μόλις έδωσαν 110χιλιάρικα για ένα γεύμα και λίγο κρασί αισθάνονται χαρούμενοι άραγε για το επίτευγμά τους; Κατά τη γνώμη σας τιμούν το ανθρώπινο γένος τέτοιοι "πετυχημένοι άνθρωποι"; (είναι οι ίδιοι που αγοράζουν τη GTO με 30M και τον Ρενουαρ με 200 για το σαλονι τους...)
με ανάλογους λογαριασμούς οι ευρωπαϊκές επιχορηγήσεις "επενδύθηκαν"...... σε ουίσκι μπόμπα..... στα παρακείμενα των επαρχιακών εθνικών οδών πολιτιστικά ιδρύματα,σε "σικάτες" ψαροταβέρνες, η μπόχα των οποίων θα έκανε κάθε κινέζικο μαγερειό που σέβεται τον εαυτό του....να ντρέπεται και στα διάσπαρτα ανά τον αιγιαλό καλοκαιρινά παραπήγματα.
Η επίδειξη χλιδής από τον κάθε ρώσο ολιγάρχη, μαυροβούνιο κοντραμπαντίερη τσιγάρων ή ναρκοδιακινητή με έδρα την Τενερίφη, σε γαστριμαργικούς μάλιστα παραδείσους (ασχέτως αν το S. Tropez είναι μια |λογοκρισία| και μισή), προσβάλλει δια της χυδαιότητας της την αισθητική .....και τίποτα περισσότερο. Και στο βαθμό που τέτοιες συμπεριφορές αποτελούν μεμονωμένες περιπτώσεις κλεπτικής και μαφιόζικης πρακτικής και όχι εθνικά μοντέλα ανάπτυξης και βιοθεωρίας, μπορούν να προκαλέσουν τη στιγμιαία αποστροφή και ειρωνεία και όχι τον οίκτο, όπως προκαλλούν τα αναρίθμητα τσόκαρα, που απαιτούν να τους χαριστούν τα θαλασσοδάνεια,με τα οποία πραγματοποίησαν τον "εξευρωπαϊσμό" τους, δια του αρχιτεκτονικού ρυθμού της μεζονέτας μετά πισίνας (έστω και σε μέγεθος σκάφης), του ακριβού αυτοκινήτου....με όρους χρονικής αποπληρωμής στεγαστικού δανείου και τα διακοποδάνεια...... δια των οποίων σε κάθε εθνικοθρησκευτική γιορτή και σχόλη αναστέναζαν οι εμπορικοί δρόμοι της εσπερίας από το τιμημένο ελληναριό.
Εκεί που τα πράγματα σοβαρεύουν και όντως πλἠττεται πέραν της νοημοσύνης και αυτό το αγαθό της κοινωνικής δικαιοσύνης,όσο νεφελώδες και αν αυτό υποτεθεἰ, είναι οι περιπτώσεις της κρατικά θεσμοθετημένης απατεωνιάς και διαφθοράς,που καταστούν επιβεβλημένο, πέραν από αυτονόητο, οι ετἠσιες αποδοχές του έλληνα προέδρου της δημοκρατίας να είναι δέκα φορές μεγαλύτερες από αυτές του γερμανού ομολόγου του, του ισπανού μονάρχη ή του πολύ σημαντικότερου σε θεσμική ισχύ ενοίκου των Ηλυσίων Πεδίων. Και επειδή ακριβή και επαρκή στοιχεία για το ακριβές ετήσιο κόστος του συνολικού θεσμού της ελληνικής προεδρίας της δημοκρατίας, είναι αδύνατον να βρεθούν στα ελληνικά κρατικά μπακαλοτέφτερα, ας αρκεστούμε στην εκτίμηση του γεγονότος ότι η ιταλική προεδρία της δημοκρατίας στοιχίζει στον ιταλό φορολογούμενο τα διπλάσια σε σχέση με αυτἀ που πληρώνει ο γάλλος για την δική του, τα τετραπλάσια σε σχέση με τη βρετανική μοναρχία και τα ενδεκαπλάσια σε σχέση με την γερμανική.Γιατί κάποια πράγματα, όπως πχ. το εύρος της κοινωνικήςκαι πολιτιστικής κρίσης σε κάποια κράτη ή το γεγονός ότι οι κουτόφραγκοι δεν μπορούν να χωνέψουν με τίποτα τους ρυθμούς δημιουργίας των ελληνικών ελλειμμάτων της περιόδου 2004-2009, δεν είναι καθόλου τυχαία.


