- 29 Απρ 2015, 20:46
#105899
Ας μοιραστώ κάποιες σκέψεις που είπα να καταγράψω
Ευρώ-δραχμή και πατρίς-θρησκεία-σοσιαλισμός Με αυτά, εκείνα και τα άλλα, ο Έλληνας σήμερα πρέπει να είναι κουφός, τυφλός ή πολύ συνειδητοποιημένος για να μην κλονιστεί από αντιευρωπαϊκά-αντιδυτικά αισθήματα κι αντιλήψεις.
Η παιδεία μας δεν μας εξοπλίζει με ιδιαίτερα ανοικτό μυαλό και διεθνισμό, για να έχουμε αντιστάσεις. Θρησκευτικά και προσευχή κάθε πρωί για 12 χρόνια στο σχολείο και καλλιέργεια εθνικοφροσύνης όπως χρειάζεται για να αιτιολογούμε ότι μας συμφέρει, ή νομίζουμε ότι μας συμφέρει, απέναντι στους άλλους, τους αλλόθρησκους ή αλλοεθνείς. Και τα ΜΜΕ, της υποτιθέμενης «διαπλοκής» με τη Δύση, καθημερινά να μας βομβαρδίζουν με μια δόση αντιευρωπαϊσμού (με κορωνίδα τον αντιγερμανισμό), ώστε να καλύπτουν κάθε κέφι του κάθε πελάτη.
Σήμερα η επίκληση εθνικοφροσύνης έχει πολλή πέραση, είτε από αυτούς που τολμούν να μιλούν ωμά για εθνικισμό είτε τους άλλους που πιο κομψά αναφέρονται σε πατριωτισμό. Η αποτελεσματική ενσωμάτωση της στο συνθηματικό λόγο έχει γίνει ταυτίζοντας την με την έννοια «αντιμνημονιακός». Στο όνομα της ερωτεύτηκαν και σμίξανε τα πολιτικά άκρα, με αποτέλεσμα την τερατογένεση της συγκυβέρνησης των ακροδεξιών «δέσποτα-η-ευχή» με τους άθεους ριζοσπάστες αριστερούς. Η μεγάλη συνάντηση όμως είχε προηγηθεί στις πλατείες, τα κάγκελα και τις παρελάσεις, ενώ μεγαλούργησε και μεγαλουργεί στα μπλόγκς και τα φόρουμς.
Κοινός στόχος, που τους ενώνει, η απομάκρυνση από τη μιαρή Ευρώπη/Δύση, την προτεσταντική-καθολική και καπιταλιστική ταυτόχρονα, και μετά βλέπουμε. Είναι γνωστή η συνταγή για επικράτηση μιας πλευράς στη συνέχεια, αλληλοφάγωμα. Προέχει όμως να γίνει το πρώτο βήμα και εδώ υπάρχει συναίνεση και κοινός αγώνας. Ο εμφανής εχθρός είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά ουσιαστικά είναι οι αρχές, οι αξίες και ο πολιτισμός των ευρωπαϊκών λαών, της Δύσης γενικότερα. Ενδεικτικό, αν και φαινομενικά παράδοξο, ότι η εθνικιστική και χριστιανορθόδοξη μεγάλη χώρα της Ανατολής μπορεί να φαίνεται εξίσου προσφιλής σύμμαχος στον Έλληνα «θρησκόληπτο» ακροδεξιό, ναζί ή μη, καθώς και τον άθεο μαρξιστή-λενινιστή πολιτικό!
Η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ευρώ είναι δύο διαδοχικά στάδια του ίδιου κακού για τα ελληνικά πολιτικά άκρα, και δυστυχώς για αυτούς η χώρα έχει βρεθεί όσο πιο βαθιά γίνεται, στον πυρήνα της δημοκρατικής Ευρώπης. Η συγκυρία της κρίσης όμως δίνει μοναδική ευκαιρία και το Ευρώ είναι εύκολος στόχος, να δυσφημείται και να χρεώνεται τα δεινά των Ελλήνων, αντί για την ανοησία κι ανικανότητα πολιτικών και λαού (η ψήφος καθορίζει πολιτικές). Κοινός τους στόχος να μας εθίσουν στην ιδέα ότι η έξοδος από το Ευρώ δεν είναι καταστροφή, προσδοκώντας ότι αν αυτό συμβεί η φόρα θα τα παρασύρει όλα και η χώρα θα βρεθεί έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση, τη Δύση γενικότερα. Θα ικανοποιηθεί θεωρητικά κι η εθνικοφροσύνη με την τυπική επανάκτηση της πλήρους εθνικής κυριαρχίας που μέρος της συνδιαχειρίζονται οι χώρες μέλη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Φαντάσου όμως, πως θα ήταν να ζούμε σε μια απομονωμένη Ελλάδα που θα την τρέχει ένα εθνικιστικό ή ναζιστικό κόμμα με ηγέτη κάτι μεταξύ Καμμένου και Μιχαλολιάκου ή σε μια Ελλάδα υπαρκτού σοσιαλισμού με ηγέτη έναν τύπο μεταξύ Λαφαζάνη και Κουτσούμπα. Εξαρτάται ποιά πλευρά θα επικρατούσε .... άντε όμως να βρεις τι θα ήταν χειρότερο!