- 27 Απρ 2015, 14:55
#105097
Βασικος στοχος των μνημονιακων μετρων ηταν/ειναι η αναδιαρθρωση του πλαισου λειτουργιας του μοντελου της ελλ. οικονομιας [εργασιακα (μερικη και/ή εκ περιτροπης εργασια , καταργηση συλλογικων συμβασεων , μειωση κατωτατου μισθου, κτλ), ασφαλιστικο , ανταγωνιστικοτητα , κτλ] στο πιο (νεο-)φιλελε .
Μνημονιακα μετρα ειναι τα μετρα που μνημονιου που εφαρμοστηκαν. Και στην περιπτωση της ψηφισης του μνημονιου-ΙΙ και στις τωρινες διαπραγματευσεις ειναι εμφανες οτι οι φιλοι και εταιροι και δανειστες μας μπορουν να ασκησουν πιεση με διαφορους τροπους (μη εκταμιευση της δοσης , μειωση της χρηματοδοτησης των ελλ. τραπεζων μεσω ΕΚΤ ή ΕΛΑ, κτλ ) τα μετρα που θελουν να εφαρμοστουν. Συνεπως τα μετρα που εφαρμοστηκαν ηταν αυτα που εωρηθηκαν βασικα και πρωτευουσας σημασιας.
Μετα απο 5 χρονια , οι επιπτωσεις των μνημονιακων μετρων ειναι γνωστες (και εχουν αναφερθει πολλες φορες) . Καπου διαβαζα οτι τα μετρα που παρθηκαν το διαστημα 2010 – 2104 ηταν γυρω στα 58 δις και η μειωση του ΑΕΠ γυρω στα 65 δις. Δλδ ο λογος είναι μεγαλυτερος του 1.
Την κριση την πληρωσαν , κυριως , οι μικρες και μικρομεσαιες επιχειρησεις , οι εργαζομενοι στον ΙΤ και γενικοτερα τα χαμηλα και μικρομεσαια στρωματα.
Το συμπερασμα της ερευνας που εκανε το γερμανικο Ιδρυμα Hans Böckler ειναι « Η φορολόγηση των χαμηλότερων στρωμάτων αυξήθηκε κατά 337,7% σε σχέση με το 2008. Αντίθετα, η φορολόγηση των ανώτερων στρωμάτων αυξήθηκε μόλις κατά 9%.
Τα μη προνομιούχα νοικοκυριά έχασαν μέσα στην κρίση το 86% του συνολικού τους εισοδήματος, ενώ οι πιο εύπορες οικογένειες μόλις το 16% με 20%».
Εκτος απο τις προφανεις σπαταλες χαθηκε και ενα μερος της δημοσιας υγειας , παιδειας , παροχων, κτλ.
Το ελλειμμα ανταγωνιστικοτητας [ η ανταγωνιστικοτητα βελτιωνεται με 3 τροπους (α) βελτιωση της διαρθρωτικης ανταγωνιστικοτητας (β) μειωση του περιθωριου του κερδους , (γ) μειωση του κοστους εργασιας.] της Ελλαδας αντιμετωπιστηκε κυριως με ελαστικοποιηση των εργασιακων σχεσεων και μειωση του κοστους εργασιας (οι μισθοι στον ΙΤ εχουν μειωθει κατα 25%).
Ακολουθηθηκε ενα προγραμμα στη λογικη του οτι η Ελλαδα μπορει να γινει ανταγωνιστικη μονο αυξανοντας τις εξαγωγες της και αυτο μπορει να συμβει μονο με μειωση των μισθων στον ΙΤ τουλαχιστον κατα 10% με 20%.
Οι εξαγωγες , οπως διαβαζω , δεν αυξηθηκαν (μονο οι εισαγωγες μειωθηκαν απλα σαν αποτελεσμα του μειωμενου εισοδηματος) και οι πολλοι εγιναν σημαντικα φτωχοτεροι.
Μια ιδιαιτεροτητα της Ελλαδας ειναι ο μεγαλος αριθμος μικρων επιχειρησεων και η μεγαλη διασπορα ιδιοκτησιας ακινητων και γης. Στην Ελλαδα το 57% αυτων που απασχολουνται στη μη χρηματοοικονομικη επιχειρηματικη οικονομια (και χωρις να συμπεριλαμβανεται η γεωργια) ειναι ειτε αυτοαπασχολουμενοι ειτε σε επιχειρησεις με λιγοτερους απο 10 απασχολουμενους. Ο αντιστοιχος μ.ο στην ΕΕ-27 ειναι 30%.
Στο συνολο της οικονομιας, οι απασχολουμενοι σε επιχειρησεις ανω των 250 εργαζομενων δεν ξεπερνουν το 9% του εργατικου δυναμικου (μαζι με τις ΔΕΚΟ και τις τραπεζες). Η όποια λυση επρεπε να λαβει υπ’ οψη τις ιδιαιτεροτητηες και ιδιομορφιες και οχι να ειναι σε στυλ ποναει-κεφαλι-κοβει-κεφαλι (τουλαχιστον αυτο λενε οι καπιταλιστες που τους κοβει).
Οι μικρες επιχειρησεις ειναι ενας κρισιμος παραγοντας για την ελλ. οικονομια. Χρειαζεται να ειναι ανταγωνιστικες. Το ερωτημα ειναι "πως" ?
Μεγαλες επιχειρησεις στα διεθνως εμπορευσιμα δεν εχουμε. Θα ενισχυσουμε την συγκεντρωση κεφαλαιου σ’ αυτον τον τομεα ? Και πως ?
Το κατα ποσο η Ισπανια , η Πορτογαλια και η Ιρλανδια βγηκαν απο την κριση , θα το δειξει το μελλον. Το να καθοριζεται η εξοδος απο την κριση απλα και μονο απο την δυνατοτητα να δανειζοντα απο τις αγορες (η οποια , ΙΜΟ , ειναι μαϊμουδε) και χωρις να λαμβανονται υπ' οψη το ποσοστο της ανεργιας , το ποσαοστο των μακροχρονια ανεργων , το ποσοστο των μερικως απασχολουμενων , η μειωση των μισθων , οι ιδιωτικοποιησης κερδοφορων δημοσιων επιχειρησεων (αρα και η μειωση των κρατικων εσοδων) , κτλ , δεν θα το χαρακτηρισω.
Απεναντίας, είναι η χώρα ίσως που μοιάζει περισσότερο απ'όλες τις υπόλοιπες με την Ελλάδα αναφορικά με τα δομικά προβλήματα που έχει (και @@ έχουν λυθεί). Γενικώς τους βολεύει (και πολλούς άλλους) να κρύβονται πίσω από τα δικά μας χάλια και καραγκιοζιλίκια, ούτως ώστε να μην τραβάνε τη προσοχή τα δικά τους προβλήματα. Επιπλέον, σε μικροπολιτικό επίπεδο, μη ξεχνάς ότι σε Ισπανία και Πορτογαλία κυβερνάνε ακόμα οι τοπικοί Σαμαράδες και η απειλή της πολιτικής τους εξόντωσης είναι άμεση από τα αντίστοιχα νέα κόμματα. Επόμενο είναι να συμπεριφέρονται ως βασιλικότεροι του βασιλέως.
