petrolheads.gr

Παίρνοντας αφορμή απο αυτό που γράφηκε σε διπλανό thread:

Το άγχος έχει βαρέσει ταβάνι, και δεν έχω κοιμηθεί σαν άνθρωπος εδώ και 20 μέρες. Θεωρώ ότι ενδεχόμενη απώλεια δεδηλωμένης θα μας έβαζε σε ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ περιπέτειες.

Τις τελευταίες ημέρες είδα ανθρώπους του κοντινού μου περιβάλλοντος να είναι σε κατάσταση υστερίας ή ακόμα και να κλαίνε.

Αντίθετα άλλοι (εμου συμπεριλαμβανομενου*) εντελώς ατάραχοι, σε φάση business as usual.

Σε κλίμακα 1-10, οπου 1 καθόλου άγχος και 10 έγκλειστος στο ψυχιατρείο, σε τί φάση άγχους βρίσκεστε? Γράψτε ελεύθερα




* Προσωπικά σε φάση άγχους να μήν κοιμάμαι ήμουν μια περίοδο στις αρχές της κρίσης το 2009-2010. Εκείνη την περίοδο καταστράφηκα οικονομικά ολοσχερώς και αμετάκλητα χωρίς καμία πιθανότητα ανάκαμψης. Πλέον αυτά που γίνονται τώρα δέν με αγγίζουν για τον πολύ απλό λόγο οτι ο βρεγμένος δεν φοβάται τη βροχή και there are no more fucks left to give.

Αναρωτιέμαι πόσοι άλλοι βρίσκονται σε παρόμοια φάση, οπου δέν τους νοιάζει τίποτα. Ίσως το 61% οχι να ήταν μια ένδειξη.

Ξέρω αρκετούς που πέθαναν από καρδιά ή εγκεφαλικό.
Όλοι είχαν μεγάλα οικονομικά προβλήματα.

Η λύση είναι να καταναλώνεις μεγάλες ποσότητες αγχολυτικών και αντικαταθλιπτικών φαρμάκων.
Καλύτερα να κάνεις κατάχρηση φαρμάκων για μερικά χρόνια παρά να ψοφήσεις.

Άλλη λύση δεν υπάρχει με τις προοπτικές να περιορίζονται σε μνημόνιο3 ή Αφρική.

πριν 2-3 χρονια , πολυ αγχος οσο σκεφτομουνα να φυγω απο Ελλαδα ή οχι βλεπωντας τι ακολουθει, να δεχθω καποιες προτασεις για εξω η οχι.
οι περισσοτεροι που ηξερα τοτε ηταν στον κοσμο τους - ακομα.
Μεχρι και πριν λιγους μηνες απο συνομιλιες που ειχα με φιλους γνωστους κτλ, οι ανιωθοι παραμενουν ανιωθοι. Μπορει και να ειναι τυχεροι τελικά.

εγώ πάντως κοιμάμαι κάτι 4-5ωρά (από εξάντληση) και έχω συνεχώς πονοκέφαλο, πλέον καπνίζω το κώλο μου και γενικά έχω αρχίσει εδώ και μερικά χρόνια να έχω ψυχοσωματικά

τη παλεύω με αλκοόλ και παραμένω παρόλα αυτά αισιόδοξος

με χαλαρώνει φοβερά το να παίζω παιχνίδια και να πηγαίνω στη θάλασσα

Εμμ 1.5 βδομάδα τρεχω συγγενικό πρόσωπο σε γιατρούς για ολους τους έλεγχους (με το που ξεκίνησαν να ακουγόντε τα περι δραχμές κλπ κ κίνδυνο να χαθούν οι κοπη μιας ζωής) για πονους στη κοιλια κλπ!

Μεχρι στιγμης ολα καλα (οποτε κατα 99% προκλήθηκε απο άγχος)

Άγχος αρκετό, γιατί εκεί που τα πράγματα πήγαιναν να στρώσουν στην δουλειά, πλέον έχουν παγώσει τα πάντα

Πρώτη φορά σκέφτομαι σοβαρά την λύση του εξωτερικού, ειδικά αν γίνει καμιά στραβή και επιστρέψουμε σε δραχμή.

Fubar, θέλω να ελπίζω ότι το οριστικά και αμετάκλητα δεν ισχύει. Το 61% ΟΧΙ σίγουρα δεν αποτελείται στην πλειονότητα του από άτομα που έχουν καταστραφεί ολοσχερώς, γιατί τότε θα ήμασταν όλοι στους δρόμους.

Το 2010 εκλεισα δουλεια 30+ χρονων αλλα επειδη στο παρελθον περασα απο πολλα κύματα (πότε στα πάνω, ποτε στα κατω) δεν το εριξα στα χαπια…. εκανα απ το απολυτο Ο νεα αρχη το '11 και σε 2 χρονια καταφερα καλο κομποδεμα στην ακρη…
Αποφασισα να ζητήσω ενα μεγαλο, για την νεα επιχειρηση, ποσό και επειδη βρεθηκε αγοραστης το "εσπρωξα" κάνοντας σχεδια για μια νεα ιδεα που επεξεργαζομουν…
μεσα στην καρδιά της κρίσης αποφασιζω να μεταθεσω τα επαγγελματικα μου σχεδια και να ασχοληθω για καποιο διαστημα μονο με την παραμελλειμενη οικογενεια… και περασα τα καλυτερα 2 χρονια της ζωης μου απ τα χρονια της εφηβιας μου… διπλα στο τριτο και βενιαμιν γιο…
Πριν 10 μηνες αλλαζουν τα σχεδια και ξεκιναω ενα μεταποιητικο εργαστηριο τροφιμων με ορεξη και θετικη ανταποκριση… και ενω η πορεια εδειχνε να προχωραει καλα… οι τελευταιες πολιτικες εξελιξεις με εξαντησαν οικονομικα και με γυρισαν παλι στο απολυτο Ο..

Οπως εγραψε και ο @fubar.gr ο βρεγμενος τη βροχη δεν τη φοβαται… απλως διαπιστωνω οτι περνωντας τα χρονια μειωνονται και οι δυνάμεις και οι εναλλακτικές….
Δεν μπορω να πω οτι εχω εφιαλτες… αλλα η δραματική αλλαγη στην καθημερινοτητα δημιουργει εντασεις και ολα αυτα καπου μεσα μας μαζευονται και κανουν ταμειο…

Απαντώ εγώ, ως αυτός που έδωσε.....αφορμή για το θέμα.

Ξεκινώντας η κρίση, η δουλειά μου αντιμετώπισε αρκετούτσικα θέματα, όμως καταφέραμε να τα φέρουμε βόλτα χωρίς να περικόψουμε ούτε θέσεις εργασίας, ούτε μισθούς. Σιγά σιγά την παλέψαμε καλύτερα, κάναμε προσλήψεις και ατενίζαμε το μέλλον με μια κάποια αισιοδοξία.

Η φύση της δουλειάς μας(και η θέση στην αγορά) είναι τέτοια που πιστεύω ότι ο,τι και να γίνει δε θα μας διαλύσει, δηλαδή δε φοβάμαι το ενδεχόμενο οριστικής καταστροφής, αλλά έχω αγχωθεί τρομερά λόγω των υποχρεώσεων που έχουμε(προσωπικό, προμηθευτές, κλπ), καθώς και επειδή νιώθω ότι ακροβατούμε σε τεντωμένο σχοινί. Επίσης, ενδεχόμενη κατάρρευση θα ήταν μαθηματικώς βέβαιο ότι θα μας οδηγούσε σε απολύσεις, κάτι που δε θέλω ούτε να το σκέφτομαι.

Και γι' αυτό το λόγο είναι που συφιλιάζομαι με τα τόσα Grexit σενάρια, διότι αντιλαμβάνομαι ότι: θα ρίξει αρκετά το δικό μου βιοτικό επίπεδο, θα ριξει ακόμα περισσότερο το βιοτικό επίπεδο ένα σωρό υπαλλήλων(που είτε θα απολυθούν, είτε θα δουν τους μισθούς τους να τσεκουρώνονται), και δε θα κάνει τίποτα για να βελτιώσει τις ζωές των ανέργων.

LOSE-LOSE σενάριο.

Εγώ είμαι γύρω στο 3 από πλευράς πίεσης και άγχους . Παλιότερα πριν 2-3 χρόνια ήμουν στο 7-8 , εκνευρισμένος από την επιλεκτική πίεση στο αντικείμενο εργασίας μου που έκαναν οι γαπ-σαμαροβενιζέλοι , για να μαζέψουν εύκολο χρήμα και να καθαρίσουν την αγορά από τον μικρομεσαίο ανταγωνισμό .

Περνώντας ο καιρός , ηρέμησα και τώρα θεωρώ ότι και αν συμβεί θα είναι καλύτερο από το σήμερα και την απραξία και την αναμονή . Προφανώς ο φόβος του κουρέματος , είτε γίνει τώρα είτε όχι , θα αλλάξει τα μυαλά κάποιων που περίμεναν ότι θα δουν τον πάτο της αγοράς , ενώ είναι γνωστό , ότι τον πάτο και την κορυφή τους βλέπεις αφού τους περάσεις .

Αντίθετα φίλοι που ήταν χαλαροί , με δουλειά στο δημόσιο , η στον ιδιωτικό τομέα , η στις τράπεζες η και συνταξιούχοι , τώρα έχουν αγχωθεί υπέρμετρα , έχουν γίνει επιθετικοί στις παρέες και δημιουργούνται παρεξηγήσεις με αποτέλεσμα την περασμένη Κυριακή το βράδυ που βλέπαμε παρέα το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος να μοιράζουμε χάπια .

Το θέμα όμως είναι ότι η χώρα δεν έχει βρει ακόμα την κοινωνική επαφή , γιατί οι πολιτικοί και οι προηγούμενοι και οι τωρινοί , προστατεύουν τους πελάτες και έτσι ο διχασμός είναι παρών .

Το 2010 έκλεισα το μηχανουργείο μου ( 250 μ2 με ενοίκιο ) στη Μεταμόρφωση μετά από 10 χρόνια εκεί, η αιτία ήταν μια απώλεια 46.000 € από πελάτη και η τέλεια καθίζηση της δουλειάς αφού κανείς δεν έκανε επενδύσεις σε καινούργια αυτόματα μηχανήματα συσκευασίας τροφίμων.

Έτσι αποφάσισα και γύρισα στο αρχικό δικό μου μαγαζί των 70μ2 που είχα ξεκινήσει ασχολούμενος αποκλειστικά με τα βελτιωτικά φρένα και διάφορες ειδικές κατασκευές βελτιωτικών εξαρτημάτων αυτοκινήτων, τώρα η προσδοκία μου για επιστροφή με άλλες πια προοπτικές στην αγορά είναι η ολοκλήρωση του cnc που έχει πάει ήδη αρκετά πίσω.

Από άγχος δεν έχω καθόλου αφού τα τελευταία 25 χρόνια τα πέρασα με πολύ άγχος από τα πολλά έξοδα, τις επιταγές, την κατασκευή πολύπλοκων και ακριβών ανοξείδωτων συσκευαστικών κλπ δυσκολίες που σχεδον έχω ξεχάσει, χαζεύω καμμιά φορά τα λίγα βίντεο και τις φωτό από τις τελευταίες μηχανές και με πιάνει ανατριχίλα και στενοχώρια αναθεματίζοντας πόσο πολύ είχα πιέσει τον εαυτό μου.

Εδώ και 12 χρόνια έκοψα τις δικές μου επιταγές, έκοψα εδώ και 5 χρόνια τις κάρτες και άφησα μόνο μια χρεωστική, δεν έχω τα έξοδα του ενοικίου και της μετακίνησης, δεν κυνηγάω δουλειές των χιλιάδων € όπως παλιά τώρα αφού δεν υπάρχουν άλλωστε, είμαι ευχαριστημένος από 10-50€ την ημέρα, δεν θέλω περισσότερα, λίγα μετρητά και στο χέρι, έτσι δεν είμαι καθόλου αγχωμένος και περιμένω ήρεμα να αντιμετωπίσω τις καλύτερες ή τις χειρότερες ημέρες κάνοντας τον σταυρό μου που αυτόν τον καιρό έχουμε δουλειά και τα 4 άτομα τις οικογένειας, όχι τίποτα σπουδαίο αλλά δουλεύουμε.

Επίσης δεν έχω ούτε ενοίκιο στο σπίτι αφού η μονοκατοικία που μένουμε είναι δική μου, με όλα τα γενικά έξοδα περιορισμένα ανησυχώ πολύ λιγότερο έως καθόλου, ότι είναι να γίνει θα γίνει, περισσότερο στενοχωριέμαι που βλέπω τους ανθρώπους σκυθρωπούς παρά για εμένα.

Αν βγαζεις ως 50 ευρω την ημερα εισαι παρα πολυ τυχερος.

g47 έγραψε:Αν βγαζεις ως 50 ευρω την ημερα εισαι παρα πολυ τυχερος.

Το παλεύω όσο μπορώ ήρεμα και έχω κάνει χόμπυ μου την ποιότητα της δουλειάς μου, πάντα είχα αυτό το σακατιλίκι αλλά τώρα που δεν πιέζομαι το ευχαριστιέμαι κιόλας.

Οι "προλαλήσαντες" Ε.Ε./επιτηδευματίες με κάλυψαν. Τα άγχη τα περάσαμε 6 χρόνια τώρα με τα μνημόνια και τις τρελές φορολογίες επί ανύπαρκτων εισοδημάτων!!! Τώρα είμαστε "στα @@ μας όλα"! Ειδικά από τότε που μπήκαν τα CC ησύχασε το κεφάλι μας. Μιλάω με πολλούς συνεργάτες και μου λένε το ίδιο πράγμα. Έχουν κλείσει τις εταιρείες τους ή τις υπολειτουργούν και έχει ησυχάσει το κεφάλι τους. Εγώ θα πάω την Δευτέρα στο γραφείο γιατί έπεσε μια παραγγελία και μετά διακοπές και πάλι. Δυο βδομάδες τώρα, ξεκουράστηκα.

Είμαι στο 4 από πλευράς άγχους και προσπαθώ να το μειώσω. Έχοντας μικρό παιδί και άνεργη γυναίκα εδώ και 3,5 χρόνια πάλι καλά λέω που τα βγάζω πέρα.
Ο βασικότερος λόγος που δεν με παίρνει από κάτω είναι ότι είμαστε τόσοι πολλοί σε παρόμοια κατάσταση που δεν έχει και τόση σημασία να αγχώνεσαι.
Έχω και υπέρταση οπότε πρέπει να προσέχω περισσότερο.


Από το Moto G

REALZEUS έγραψε:Οι "προλαλήσαντες" Ε.Ε./επιτηδευματίες με κάλυψαν. Τα άγχη τα περάσαμε 6 χρόνια τώρα με τα μνημόνια και τις τρελές φορολογίες επί ανύπαρκτων εισοδημάτων!!! Τώρα είμαστε "στα @@ μας όλα"! Ειδικά από τότε που μπήκαν τα CC ησύχασε το κεφάλι μας. Μιλάω με πολλούς συνεργάτες και μου λένε το ίδιο πράγμα. Έχουν κλείσει τις εταιρείες τους ή τις υπολειτουργούν και έχει ησυχάσει το κεφάλι τους. Εγώ θα πάω την Δευτέρα στο γραφείο γιατί έπεσε μια παραγγελία και μετά διακοπές και πάλι. Δυο βδομάδες τώρα, ξεκουράστηκα.

Γιατί δε το κλείνεις το μαγαζί? Σοβαρά, όλο δηλώνεις ότι δεν έχεις δουλειά, μόνο έξοδα κλπ κλπ.