Χθες το βράδυ γυρίσαμε σπίτι από το Σαββατιάτικο ποτό κάπου κοντά στη 1 π.μ. Εξω έριχνε καρέκλες, τραπέζια και τραπεζαρίες -από τη βροχή δεν έβλεπες μπροστά σου. Κάτω από τη μικροσκοπική τέντα του υπαίθριου μανάβικου συνωστίζονταν μια 50αριά πρόσφυγες, ανάμεσά τους πολλές μανάδες με μωρά στην αγκαλιά τους.
Η εξώπορτα στο σπίτι άνοιξε, το νεύμα έγινε και οι πρόσφυγες μπήκαν μέσα. 50 άνθρωποι στα σκαλιά, από την εξώπορτα μέχρι τον ημιόροφο.
Ολα αυτα σε πολυκατοικια, εδωσε ΑΔΕΙΑ, εκανε νευμα, να μπουν ασχετοι σε χωρο που δεν του ανηκει
Εξω από την πόρτα μας μια οικογένεια με μωρά: η μικρή είχε 37,4. Δώσαμε παιδικό ντεπόν και μπανάνες, η Δήμητρα έφτιαξε τοστάκια και η Πέγκυ από δίπλα έπλυνε σταφύλια, βγάλαμε κουβέρτες και μαξιλάρια.
Ξαπλώσαμε, αλλά δεν μας ερχόταν ύπνος. Ωσπου γύρω στις 2:30 διακρίναμε το καρούμπαλο (μην ξεχνιομαστε) ενός περιπολικού να φωτίζει στο δρόμο και βγήκαμε να δούμε τι συμβαίνει. Ενας χίπστερ, όχι πάνω από 30 χρονών, από τον 4ο είχε καλέσει την αστυνομία για να τους διώξει.
Θα το δουμε και αργοτερα αυτο το φαινομενο, οποιος εχει αντιθετη αποψη απο τον γραφοντα ή τους ομοιόδοξους του, εχει και ενα χαρακτηρισμο, ή επιθετο. Απο την μια η Δημητρα και η Πεγκυ, απο την αλλη ο ΧΙΠΣΤΕΡ 30αρης. Οχι σκέτο 30αρης, ΧΙΠΣΤΕΡ 30αρης
Ακούσαμε έκπληκτοι τους αστυνομικούς να του ζητούν να δείξει κατανόηση και να τους αφήσει να ξημερώσουν στην είσοδο λέγοντάς του "Είναι μητέρες με παιδιά, δεν πρόκειται να σας κλέψουν. Σας ζητάμε να αποσύρετε την καταγγελία και αν φοβάστε να κλειδώσετε δύο φορές''. Επέμενε: δεν ήταν δικό του πρόβλημα λέει. Κατεβήκαμε κάτω, κάναμε καβγά. Εφυγε όταν έφυγαν και οι πρόσφυγες. Εμειναν μόνο δύο ή τρεις οικογένειες μπροστά στην πόρτα μας.
Η νύχτα είχε συνέχεια: στην πλατεία έφθασε ένα λεωφορείο της ΕΘΕΛ για να πάρει πρόσφυγες (βεβαιωμενο πραγμα, οικονομικοι μεταναστες δεν ηταν κανεις αναμεσα τους) και να τους πάει κάπου κλειστά, χωρίς άδεια από τη διοίκηση (αλλα τι μας νοιαζει, αλλος πληρωνει). Το οδηγούσε ο Αποστόλης: (σκετο Αποστολης) «Ο προϊστάμενος είναι φασίστας, (οχι σκετο προϊσταμενος, φασιστας) δε μου έδωσε άδεια να κινήσω το λεωφορείο. Το πήρα μόνος μου και ήρθα. Εδωσε εντολή σύλληψης. Θα πάω τους πρόσφυγες να κοιμηθούν και μετά ας με συλλάβουν».
Μπραβο στον σκετο Αποστολη κατα τα αλλα. Εδειξε ενδιαφερον.
Νέες διαπραγματεύσεις. Ενας - δυο μπάτσοι (ώπα, αρχισαμεεε) επιμένουν ότι υπάρχει εντολή σύλληψης και πρέπει να τον πάρουν, οι υπόλοιποι προσπαθούν να βρουν μια συμβιβαστική λύση. Οι πρόσφυγες που διώχθηκαν από την είσοδο στρώνουν τα σλίπι-μπαγκ τους στη βροχή ή καταφεύγουν σε καρέκλες στις καφετέρειες.
Από τηλέφωνα εμφανίζεται στην πλατεία ο υπουργός Μεταφορών. (Ο απο τηλεφωνων θεός) Δεν υπάρχει κάτι κακό να πω: (αυτο ελειπε, να χασουμε και τη δουλεια μας "στο Κοκκινο" μερες που ειναι) μας ρωτάει τι προτείνουμε, παίρνει τηλέφωνα και ανοίγει το σταθμό της Βικτώριας για να μπουν οι πρόσφυγες. Κάθεται εκεί μέχρι να μπουν οι πρόσφυγες μέσα.
Μπραβο και στον σκετο υπουργο
Παίρνουμε τον Αποστόλη και φεύγουμε, ο ράμπο (οχι αστυνομικος οπως πολυ πιο πριν, ουτε μπατσος οπως λιγο πιο πριν, ΡΑΜΠΟ λεμε) που ήθελε να τον συλλάβει φεύγει τσατισμένος σπινιάροντας, ένας μπατσακος (υποκοριστικο που υποδεικνυει μικρο μεγεθος αρα οχι απειλη, αθωοτητα και καλωσυνη, πχ γατακι, σκυλάκος), μας πλησιάζει απολογητικά: ''Εμείς δεν είμαστε ΜΑΤ. Θελουμε να βοηθήσουμε, το καλό είναι ότι οι εντολές είναι να το δούμε ανθρωπιστικά και αναγκάζονται να προσαρμοστούν και οι άλλοι''.
Καθόμαστε σπίτι με τον Αποστόλη τον οδηγό και καφέ, (ειναι καφέ ο Αποστολης ο οδηγος, ή εννοει ήπιαν καφε?) μέχρι τις 6. Μας λέει πώς πιάσανε πόστα οι Αυτόνομοι Εθνικιστές στο σωματείο και στην ΕΘΕΛ και πώς τους αντιμετωπίζουν. Τι γίνεται με τους κεφαλοκυνηγούς που βγαίνουν σεργιάνι για πρόστιμα και εισιτήρια. (WTF? καθε μερα θα χτυπαω απο σημερα) Οτι το αμαξοστάσιό του είναι στο Ελληνικό και πάει για ιδωτικοποίηση. (OMG αλλη "κακη" λεξη.) Φεύγει κι αποκοιμιόμαστε.
Οταν ξυπνήσαμε ήταν σχεδόν μεσημέρι. (εριξε κανα μανικι? δεν μας ειπε) Ανοίξαμε την πόρτα. Οι πρόσφυγες που κοιμήθηκαν έξω είχαν φύγει. Πριν φύγουν τακτοποίησαν τα πάντα: ποτήρια, μαξιλάρια, κουβέρτες, ό,τι τους είχαμε δώσει ήταν έξω από την πόρτα μας διπλωμένο.
Μπραβο και στους προσφυγες
Οταν θα τελειώσει αυτή η μεγάλη ιστορία με τους πρόσφυγες στη Βικτώρια, θέλω να γράψω κάτι για όλους. Να γράψω για τον ΑμΕΑ (σκετο) από το Γαλάτσι που ήρθε με τον γιο του και τους φίλους του να μοιράσει πίτσες και τον τραμπούκισαν τα καθάρματα του Κακλαμάνη (οχι σκετο "του Κακλαμανη", αλλα καθαρματα) από την ''επιτροπή'' του Αγιου Παντελεήμονα. Να γράψω για τη κοπέλα εκείνη, που ήταν δεν ήταν 1.60 ύψος (ηταν 1.55 τελικα, τη ρωτησα) και όρμηξε στον αρχιταμπούκο που θα ταν τριπλάσιός της σε όγκο φωνάζοντας ''Φύγε παλιάνθρωπε, φύγε από την Ελλάδα, άσε μας να τους δώσουμε φαΐ''. Να γράψω για τον φούρνο από πίσω που έρχεται μέρα παρά μέρα και αφήνει δεκάδες μπαγκέτες ψωμί. (Ερχεται ο φουρνος? Πολλα παραξενα σε αυτη τη γειτονια, που εισαι Mulder) Για τη συνέλευση της Βικτώριας που οργανώνει τα συσσίτια και φέρνει τους γιατρούς. Για τους γιατρούς που με έψαξαν επειδή κάτι έγραφα εδώ και με ρώταγαν πότε μπορούν να έρθουν. Για τον κόσμο που φέρνει ό,τι νομίζει και ό,τι μπορεί. (τουβλα, παιδικα παιχνιδια, παλια αυτοκινητα, κολλα ταπετσαριας, φρεσκα λουλουδια κλπ) Για τη Ρούσα, τον Στέλιο και τον Πάνο που φέρνουν τα παιχνίδια τους. (ποσων χρονων ειναι αυτοι?) Για τη γυναίκα που με αναγνώρισε και μου ζήτησε να πω στο ραδιόφωνο να φέρει ο δήμος χημικές τουαλέτες. (το ραδιοφωνο τι απαντησε?) Για τη Δήμητρα που έφτιαχνε τα τοστ και φώναζε "άσε ρε τους ανθρώπους να μείνουν, ντροπή σου" στον ρουφιάνο (ειπαμε, ολοι ειναι σκετο Δημητρα, Σουλα κλπ, οι αντιθετοι εχουν επιθετα) που φώναξε την αστυνομία. Για την Πέγκυ που άνοιξε την πόρτα της για να έχουν πρόσβαση στην τουαλέτα οι πρόσφυγες. (ειναι η ιδια που τους επλυνε σταφυλια, μαλλον δεν τα επλυνε καλα και τους επασε κοψιμο) Για την Εφη, που πήγε στον ακροδεξιό μανάβη (ακροδεξιος μαναβης λεμε πουλαει μπανανες σε σχημα σβάστικας) της Βικτώριας και του είπε ότι θέλει μόνο καλά φρούτα και σε χαμηλότερη τιμή γιατί είναι για τους πρόσφυγες. (αμ δεν ξερει να διαλεξει μονη της τα φρουτα, αμ ειναι και τσιγκουνα) Για τον Αποστόλη που πήρε με το ζόρι το λεωφορείο από το αμαξοστάσιο και ήρθε να μαζέψει τους πρόσφυγες που κάθονταν στη βροχή «κι ας τον συλλάβουν».
Αλλά πιο πολύ, θέλω να γράψω για τη γυναίκα από το Αφγανιστάν, με το παιδί που ανέβαζε πυρετό στη βροχή και το χάιδευε έξω από την πόρτα μου, που όταν ξύπνησε το πρωί θεώρησε απαραίτητο να τακτοποιήσει τις κουβέρτες και τα μαξιλάρια και να μας τα αφήσει πίσω να τα πάρουμε.
Αναρωτιέμαι πόσο κρετίνος πρέπει να είναι ο χίπστερ του 4ου (παλι ο χιπστερ, οχι ενοικος, οχι ανθρωπος...ΧΙΠΣΤΕΡ λεμε) για να νομίζει ότι η κοινωνία κινδυνεύει από αυτή τη γυναίκα και όχι από αυτόν τον ίδιο.
Αλλά δεν αναρωτιέμαι και πολύ. Γιατί όλες αυτές οι μέρες επιβεβαίωσαν ότι ο κόσμος μας είναι γεμάτος υπέροχους ανθρώπους, που στο τέλος θα τον αλλάξουν. (εκει εσβησα το γαρο και αποκοιμηθηκα)
Ετσι ειναι το sensational journalism μικρα γατακια (οχι ΣΚΕΤΟ γατακια, μικρα γατακια).



