- 14 Ιουν 2016, 17:57 #267660

Γύρω στα 15-16, αρχίσαμε να κάνουμε τις πρώτες εξόδους. Στη γειτονιά κυκλοφορούσαν κάτι τύποι αλητακια, μεγαλύτεροι σε ηλικία, σα συμμορία. Σε κάποια φάση μας βρήκανε, μας απειλησαν, μας πήραν τσιγάρα, μπρελόκ και ότι φαινόταν τότε πολύτιμο και φύγανε. Δεν το είπαμε στους γονείς, αλλά σε ένα ξάδερφο ντουλάπα. Τους βρήκε, φυγαν μερικά δόντια, ζήτησε και πήρε πίσω τα πράγματα μας και προειδοποιησε ότι αν μας δούνε άλλη φορά και δεν αλλάξουν πεζοδρόμιο θα τους σπάσει τα πόδια. Δε μας ξαναενοχλησε κάνεις. Βέβαια ποτέ δεν εκμεταλλευτηκαμε τη βοήθεια αυτή με άλλο τρόπο...

...>.

Και μετά θα μπορούσαν να φέρουν αυτοί μια μεγαλύτερη ντουλάπα και να γίνει του ΙΚΕΑ

Πέρα από την πλάκα, στην περίπτωσή σας μιλούσαμε για καθαρά ποινικές καταστάσεις... δεν είχε να κάνει με σχολικό περιβάλλον και πως αντιμετωπίζει ένα παιδί δυσκολίες. Υποθέτω ότι τα αλητάκια ήταν και 18+ εφόσον μεγαλύτεροι από εσάς.

https://www.youtube.com/watch?v=q8ZisDHg6v0

- 14 Ιουν 2016, 18:14 #267665

Απο φετος ξεκινησε η "υιοθεσια" οπου καθε πεμπτακι υιοθετει ενα πρωτακι για να το προσεχει και να το βοηθησει να προσαρμοστει στο σχολειο.

Γενικα εχουμε πολυ καλο διευθυντη που νοιαζεται και τρεχει και ασχολειται και ελαχιστα κρουσματα bulling.

epos

Ό,τι δεν συνέβη ποτέ είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά

Απ' τις φουρτούνες τις πολλές
γυρίστηκα
μες στους ανθρώπους
αυτοεξορίστηκα

- 14 Ιουν 2016, 18:36 #267668

Qsis και Pitt πιστευετε οτι το bullying ειναι ενα υπαρκτο προβλημα που απανταται στις μερες μας στην παιδικη ηλικια ή μαζευτηκανε καποιες κιουριες των ΒΠ και κανανε σουσουρο γιατι τα παιντακια τους γυρισαν απ του Κωστεα Γειτονα με μελανια στα γονατα;

για μένα κατά κύριο λόγο το 2ο, όμως δε παραβλέπω και το γεγονός ότι υπάρχουν και νέοι τρόποι "βίας" όπως το να σε τραβήξουν βίντεο και να το βγάλουν σε yt ή fb

παρόλα αυτά επειδή έχω προλάβει και τέτοια περίπτωση (όχι δεν είναι καθηγητής ένας τύπος από τη γειτονιά είναι, τώρα 30αρης) πριν αρχίσουν οι viral |λογοκρισία|, εντάξει δεν αυτοκτονείς κιόλας

The association between bullying behavior at age 8 years and later suicide attempts and completed
suicides varies by sex. Among boys, frequent bullying and victimization are associated with later suicide attempts
and completed suicides but not after controlling for conduct and depression symptoms; frequent victimization among girls
is associated with later suicide attempts and completed suicides, even after controlling for conduct and depression
symptoms.


There was an increased prevalence ofdepression and severe suicidal ideation among boththose who were bullied and those who were bullies.Depression was equally likely to occur among thosewho were bullied and those who were bullies. It wasmost common among those students who were bothbullied by others and who were also bulliesthemselves. When symptoms of depression werecontrolled for, suicidal ideation occurred most oftenamong adolescents who were bullies.


After considering the extant research on bullying and suicidal ideation, it can be said with confidence that a strong relationship exists

Most of the studies that have examined the association between bullying and suicidality have been cross-sectional. Those studies show that bullying behavior in youth is associated with depression, suicidal ideation, and suicide attempts. These associations have been found in elementary school, middle school, and high school students. Moreover, victims of bullying consistently exhibit more depressive symptoms than nonvictims; they have high levels of suicidal ideation and are more likely to attempt suicide than nonvictims.


Being a victim of bullying was generally associated with elevated risk of symptoms of depression, including feeling sad or hopeless for more than 2 weeks and experiencing loneliness, sleeplessness and suicidal ideation. Students who were victimized also had a higher risk of poor health behaviors, such as tobacco use, alcohol use, drug use and sexual activity.

Suicidal ideation is also more common in bullied students, as observed in all GSHS countries included in this analysis and in studies from Finland (Kaltiala-Heino et al., 1999), the Netherlands (van der Wal et al., 2003), Norway (Roland, 2002), South Korea (Kim et al., 2005; Park et al., 2006), the USA (Brunstein-Klomek et al., 2007; Klomek et al., 2008) and South Africa (Liang et al., 2007).

Aυτα που λες Κιουση.

Θα είμαι πάντα με τους ξυπόλυτους , γιατί αυτοί έχουν το δίκιο με το μέρος τους.

- 15 Ιουν 2016, 15:17 #267988 http://www.newsit.gr/egklhma/Ton-ekapsa ... nis/628321

Τον έκαψαν ζωντανό! Έτρεχε φλεγόμενος να πέσει στη θάλασσα – Φρικτό έγκλημα στα λιμανάκια της Βουλιαγμένης

Τι γινεται ρε πουστη μου

- 15 Ιουν 2016, 16:00 #268008

Tι πιθανότητες δίνεις να μάθει όμως να ΜΗΝ αντιμετωπίζει τους φόβους και τις προκλήσεις που παρουσιάζονται στην ζωή ή να περιμένει να καθαρίσει πάντα ο μπαμπάς;

Πολλές, γι' αυτό δεν είπα κάτι τέτοιο. Τα προβλήματα που μπορεί να τ' αντιμετωπίσει το παιδί μόνο του, τα αφήνεις να τ' αντιμετωπίσει μόνο του. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που αυτό δεν γίνεται.

Όπως έγραψα πολλές φορές, δεν μιλάω για υπερβολές, αλλά για να έχει καλή σχέση ο γονιός με το παιδί και να επεμβαίνει άμα χρειάζεται. Σχεδόν πάντα ΔΕΝ χρειάζεται.

Πχ, κοριτσάκι α δημοτικού (συμμαθήτρια της κόρης μου) χοντρούλικο... Ο νταής του σχολείου (παιδί που το έδιωξαν απ' όλα τα ιδιωτικά εδώ πάνω, λόγω συμπεριφοράς), στ δημοτικού την πείραζε σε απίστευτο επίπεδο, μέχρι και την έριξε κάτω, την πατούσε και την έβριζε / κορόιδευε φωναχτά μπροστά σε όλο το σχολείο. Εσύ πιστεύεις ότι το κοριτσάκι αυτό μπορούσε να το αντιμετωπίσει μόνο του το πρόβλημα και η μητέρα της δεν έκανε καλά που παρενέβη;;;

Τα προβλήματα τα αντιμετωπίζεις face to face δεν οπισθοχωρείς.

Σε γενικές γραμμές ισχύει, αλλά όχι πάντα.

Πχ, το οικονομικό πρόβλημα στην Ελλάδα, πολλοί δεν μπορούν να το αντιμετωπίσουν και φεύγουν για ένα μέρος που θα μπορούν να κάνουν κάτι καλύτερο για τη ζωή τους. Δεν τους κατηγορώ, σε καμία περίπτωση, πιθανώς κι εγώ να το κάνω σε κάποια φάση. Αλλά είναι μία περίπτωση που το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο από τις δυνατότητές μας να το αντιμετωπίσουμε.

Κανένα υπονοούμενο! Ερώτηση με καλή προαίρεση έκανα.

O κιούσης το είπε, όχι εσύ.

Άσχετο, δεν αμφισβητώ την καλή προαίρεση των συνομιλητών μου!

Όχι, η λύση δεν είναι να πάρεις το παιδί σου από το σχολείο. Προσωπικά θα τα έκανα όλα πουτ@να, αλλά το παιδί μου θα έμενε εκεί και με το κεφάλι ψηλά.

Κάποιες φορές πιθανώς να μην υπάρχει άλλη λύση. Όπως είπα αυτό είναι μία πολύ εξαιρετική περίπτωση. Ξέρω παιδί που του άλλαξαν σχολείο γιατί στο παλιό οι δάσκαλοι δεν έβαζαν καλούς βαθμούς... ΟΚ, προφανώς, μιλάω για κάτι πολύ μακριά από αυτό... Το κεφάλι ψηλά, είναι σχετικό... Αν είναι με μαυρισμένα μάτια δεν νομίζω αυτό να γίνεται...

Κι εγώ εκτός από τις προσωπικές μου εμπειρίες, έχω και δύο μεγάλα αγόρια και όσο να ΄ναι λίγο πολύ είχαμε παρόμοια περιστατικά. Αλίμονο αν τα έπαιρνα από το σχολείο. Και μετά; Θα τα έπαιρνα και από το επόμενο, και μετά; Θα τα άλλαζα μονάδα στον στρατό, και μετά; Θα τους έβρισκα δουλειά με καλύτερο περιβάλλον, και μετά;

Μην κρίνουμε μόνο από τις δικές μας εμπειρίες. Δεν αμφισβητώ ότι ήσουν και είσαι σωστός γονιός (ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ), αλλά επίσης ας μην ξεφεύγουμε. Το να πάρεις το παιδί από ένα σχολείο που φοβάται να περπατήσει ή το δέρνουν καθημερινά ή κάτι extreme τέλως πάντων, δεν σημαίνει ότι θα το κάνεις μια ζωή αυτό...

Άντρες ήθελα να αναθρέψω, όχι μαμόθρεφτα.

Ξαναλέω ότι μιλάω για ακραίες περιπτώσεις. Όχι με το παραμικρό.

βέβαια επίσης καταλαβαίνουμε, ότι η πιθανότητα να πάει το παιδάκι να το πει στη δασκάλα, πολλώ δε μάλλον στο διευθυντή, είναι 2-3 τάξεις μεγέθους μικρότερη από το να το πει στο γονιό του. Που με τη σειρά της είναι πολύ μικρή από μόνη της.

Οταν πηγε ο μικρος στην πρωτη τους το ειπε η δασκαλα του και ο διευθυντης την πρωτη ημερα και το επαναλαμβανε συχνα.
Μας το ειπε και εμας στην πρωτη συγκεντρωση γονεων και μαλιστα τονισε να μην μιλαμε απευθειας στου γονεις για να εχει και αυτος γνωση.
Ο δικος μου εχει παει για διαφορους λογους στον διευθυντη και δεν εχει κανενα θεμα να ξαναπαει! Τον ειχε γνωρισει οταν τον εγραψε η μανα του στην πρωτη και οταν του ειπε ο διευθυντης "χαιρω πολυ μικρε μου" γυρισε στην μανα του και της ειπε " Μαμα δεν με ξερει ακομα"

Απο φετος ξεκινησε η "υιοθεσια" οπου καθε πεμπτακι υιοθετει ενα πρωτακι για να το προσεχει και να το βοηθησει να προσαρμοστει στο σχολειο.

Γενικα εχουμε πολυ καλο διευθυντη που νοιαζεται και τρεχει και ασχολειται και ελαχιστα κρουσματα bulling.

Μακάρι να υπήρχαν περισσότεροι τέτοιοι και ο συγκεκριμένος να γίνει παράδειγμα προς μίμηση και να μην χαθεί στη θάλασσα της ανοησίας που διακρίνει το ελ εκπαιδευτικό σύστημα!

Then:
Peugeot 206 1.6 110ps
Citroen C4 Picasso 1,8
MWB 320i Ε90

Now:
Audi A3 1,6 FSI =>

- 15 Ιουν 2016, 16:22 #268018

Tι πιθανότητες δίνεις να μάθει όμως να ΜΗΝ αντιμετωπίζει τους φόβους και τις προκλήσεις που παρουσιάζονται στην ζωή ή να περιμένει να καθαρίσει πάντα ο μπαμπάς;

Πολλές, γι' αυτό δεν είπα κάτι τέτοιο. Τα προβλήματα που μπορεί να τ' αντιμετωπίσει το παιδί μόνο του, τα αφήνεις να τ' αντιμετωπίσει μόνο του. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που αυτό δεν γίνεται.

Όπως έγραψα πολλές φορές, δεν μιλάω για υπερβολές, αλλά για να έχει καλή σχέση ο γονιός με το παιδί και να επεμβαίνει άμα χρειάζεται. Σχεδόν πάντα ΔΕΝ χρειάζεται.

Πχ, κοριτσάκι α δημοτικού (συμμαθήτρια της κόρης μου) χοντρούλικο... Ο νταής του σχολείου (παιδί που το έδιωξαν απ' όλα τα ιδιωτικά εδώ πάνω, λόγω συμπεριφοράς), στ δημοτικού την πείραζε σε απίστευτο επίπεδο, μέχρι και την έριξε κάτω, την πατούσε και την έβριζε / κορόιδευε φωναχτά μπροστά σε όλο το σχολείο. Εσύ πιστεύεις ότι το κοριτσάκι αυτό μπορούσε να το αντιμετωπίσει μόνο του το πρόβλημα και η μητέρα της δεν έκανε καλά που παρενέβη;;;

Το κοριτσάκι αυτό έκανε ότι έπρεπε να κάνει πριν παρέμβει η μητέρα; Ενημέρωσε το ποιο κοντινό υπεύθυνο άτομο εκείνη την στιγμή του περιστατικού ή μήπως πήγε το μεσημέρι κλαίγοντας σπίτι με την ψυχολογία διαλυμένη;

Τα προβλήματα τα αντιμετωπίζεις face to face δεν οπισθοχωρείς.

Σε γενικές γραμμές ισχύει, αλλά όχι πάντα.

Πχ, το οικονομικό πρόβλημα στην Ελλάδα, πολλοί δεν μπορούν να το αντιμετωπίσουν και φεύγουν για ένα μέρος που θα μπορούν να κάνουν κάτι καλύτερο για τη ζωή τους. Δεν τους κατηγορώ, σε καμία περίπτωση, πιθανώς κι εγώ να το κάνω σε κάποια φάση. Αλλά είναι μία περίπτωση που το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο από τις δυνατότητές μας να το αντιμετωπίσουμε.

Λάθος παράδειγμα, το να φύγεις και να πας κάπου όπου μπορείς να εκμεταλλευτείς τα προσόντα σου είναι η αντιμετώπιση του προβλήματος, ακριβώς γιατί δεν είναι εύκολο να το κάνεις. Ειδικά όταν έχεις δυνατότητες τύπου πτυχία, ξένες γλώσσες, προυπηρεσία κλπ κλπ. Κάποιος που δεν έχει τίποτα από αυτά προφανώς και πρέπει να βρει άλλον τρόπο αντιμετώπισης του προβλήματος.

Το να κάτσεις να πληρώνεσαι ψίχουλα, να δουλεύεις απλήρωτες υπερωρίες ή να είσαι άνεργος και να έχεις τα πτυχία στον τοίχο είναι σαν να είσαι το παιδάκι που το δέρνουν καθημερινά στο σχολείο αλλά δεν το λέει σε κανέναν άσχετα που όλοι οι συμμαθητές του το ξέρουν. Βολεύεσαι-ανέχεσαι μια εδραιωμένη κατάσταση....


Αυτό δεν σημαίνει ότι θα λύσεις όλα τα προβλήματα έτσι, πολλά προβλήματα θα σε κερδίσουν αντί να τα κερδίσεις αλλά εκεί είναι ένα άλλο μάθημα που πρέπει να μαθαίνουν τα παιδιά, να ξανασηκώνονται και να προσπαθούν και πάλι όταν πέσουν.

- 15 Ιουν 2016, 17:24 #268050

Άντρες ήθελα να αναθρέψω, όχι μαμόθρεφτα.

Ξαναλέω ότι μιλάω για ακραίες περιπτώσεις. Όχι με το παραμικρό.

Γενικώς για bullying μιλούσαμε, έτσι άρισε η κουβέντα. Αν πρόκειται για ακραίες περιπτώσεις αναμφισβήτητα θα πρέπει να επέμβει ο γονέας.
Προφανώς δεν υπονοούσα ότι αφήνεις το παιδί να καθαρίσει, όταν ξέρεις ότι κάποιο βλαμμένο οπλοφορεί!

I hooked up my accelerator pedal to my brake lights. I hit the gas, people behind me stop and I'm gone...

- 15 Ιουν 2016, 18:45 #268075 Εχεις αναρωτηθει ποτε σε τι "πληροφορια" (σε μεγεθος και ειδος) ειναι εκτεθειμενο και καλειται να διαχειριστει ενα παιδι Τουντει σε σχεση με τον συνομιληκο του το 1969; Σε συναρτηση παντα με τους ρυθμους της καθημερινοτητας τοτε και τωρα;

Θα είμαι πάντα με τους ξυπόλυτους , γιατί αυτοί έχουν το δίκιο με το μέρος τους.

[NickTG]

- 15 Ιουν 2016, 18:53 #268079

και πολύ καλύτερα από το παιδάκι που σήμερα παίζει arcade κολλημένο σε μια οθόνη

Αν ήταν τόσο καλύτερα μάλλον θα είχε εξαφανιστεί αυτή η μορφή διασκέδασης.

"Do another take and get it right, 127 times"

- 15 Ιουν 2016, 23:23 #268151

Εχεις αναρωτηθει ποτε σε τι "πληροφορια" (σε μεγεθος και ειδος) ειναι εκτεθειμενο και καλειται να διαχειριστει ενα παιδι Τουντει σε σχεση με τον συνομιληκο του το 1969; Σε συναρτηση παντα με τους ρυθμους της καθημερινοτητας τοτε και τωρα;

Πράγματι, μεγάλο όγκο πληροφορίας, σημαντικό ποσοστό της οποίας είναι άχρηστο. Πολύ περισσότερα ερεθίσματα (όχι πάντα θετικά) γεγονός που επηρεάζει τα παιδιά ακόμη και στην δυνατότητα συγκέντρωσης, χώρια το άγχος που τα προσδίδει. Το 1969 που ανέφερες όταν καθόμουν να μελετήσω το πολύ πολύ να με ενοχλούσαν ή να μου αποσπούσαν την προσοχή οι φωνές των παιδιών της γειτονιάς που είχαν τελειώσει το διάβασμά τους και έπαιζαν. Τουντει από που να αρχίσεις και που να τελειώσεις, από το κινητό, από το facebook, από τα SMS, από την τηλεόραση, από το messenger...

Αυτό που μάλλον παραμένει αμετάβλητο νομίζω ότι είναι η δυνατότητα εκμάθησης, δηλαδή η πρόσληψη και η αποθήκευση συγκεκριμένου όγκου πληροφορίας, αν και οι μέθοδοι και τα μέσα εκμάθησης σήμερα είναι ασυγκρίτως καλύτερα.

μια χαρά περνούσαμε και πολύ καλύτερα από το παιδάκι που σήμερα παίζει arcade κολλημένο σε μια οθόνη

Αν ήταν τόσο καλύτερα μάλλον θα είχε εξαφανιστεί αυτή η μορφή διασκέδασης.

Πραγματικά δεν κατάλαβα τι εννοείς με το σχόλιό σου. Θεωρείς ότι το παιχνίδι με τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς δεν είναι καλύτερο από το μοναχικό παιχνίδι μπροστά σε μια οθόνη, ή το αντίθετο;

Αυτό που εννοούσα είναι ότι τότε μαζευόμασταν όλη η τσακαλοπαρέα της γειτονιάς, φτιάχναμε όπλα από ξύλα και φυσοκάλαμα από πλαστικούς σωλήνες που βουτούσαμε από τα γιαπιά, χωριζόμασταν σε ομάδες και παίζαμε πόλεμο, καουμπόηδες και ινδιάνους, κλέφτες και αστυνόμους κλπ. Μιλούσαμε, χτυπούσαμε, επικοινωνούσαμε, φωνάζαμε, εκτονωνόμασταν. Και σήμερα παίζουν τα παιδιά πόλεμο, αλλά αντί για ξύλινα όπλα και φυσοκάλαμα έχουν το τηλεχειριστήριο και οι φίλοι ή οι αντίπαλοι είναι φανταστικές καρικατούρες που απεικονίζονται με μερικά pixel.

Ποιό από τα δύο είδη παιχνιδιού είναι καλύτερο για την ανάπτυξη, την σωματική και ψυχική υγεία και την διαμόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού, ας το κρίνει ο κάθε γονιός.

I hooked up my accelerator pedal to my brake lights. I hit the gas, people behind me stop and I'm gone...

[NickTG]

- 16 Ιουν 2016, 00:36 #268187 Τώρα που το σκέφτομαι δεν έχει σημασία τι εννοώ.
Δεν θα αλλάξει κάτι άλλωστε.

"Do another take and get it right, 127 times"

- 16 Ιουν 2016, 09:35 #268226

Το κοριτσάκι αυτό έκανε ότι έπρεπε να κάνει πριν παρέμβει η μητέρα; Ενημέρωσε το ποιο κοντινό υπεύθυνο άτομο εκείνη την στιγμή του περιστατικού ή μήπως πήγε το μεσημέρι κλαίγοντας σπίτι με την ψυχολογία διαλυμένη;

Δεν ήταν η πρώτη φορά (απλά το αποκορύφωμα), οπότε οι δάσκαλοι είχαν ενημερωθεί εδώ και καιρό και επιπλέον, ο συγκεκριμένος ήταν γνωστή ποσότητα και το μόνο παιδί στο σχολείο (ευτυχώς) που δημιουργούσε τέτοιου μεγέθους προβλήματα. Αφού λοιπόν η μητέρα είδε ότι 1, δεν έγινε κάτι, 2, 3, 4... ε... πήγε στον διευθυντή και άρχισε να απειλεί με μηνύσεις και ιστορίες, οπότε έγινε κάτι...

Να σημειώσω ότι το συγκεκριμένο κοριτσάκι ούτε καν που του μιλούσε. Επίσης, να σημειώσω ότι το συγκεκριμένο αγοράκι το έχουν διώξει απ' όλα τα ιδιωτικά σχολεία στη Θεσσαλονίκη για λόγους συμπεριφοράς (απίστευτη περίπτωση κακομαθημένου παιδιού και οικογένειας με λεφτά... ). Και τέλος ότι η μαμά του κοριτσιού είναι δικηγορίνα...

Λάθος παράδειγμα, το να φύγεις και να πας κάπου όπου μπορείς να εκμεταλλευτείς τα προσόντα σου είναι η αντιμετώπιση του προβλήματος, ακριβώς γιατί δεν είναι εύκολο να το κάνεις. Ειδικά όταν έχεις δυνατότητες τύπου πτυχία, ξένες γλώσσες, προυπηρεσία κλπ κλπ. Κάποιος που δεν έχει τίποτα από αυτά προφανώς και πρέπει να βρει άλλον τρόπο αντιμετώπισης του προβλήματος.

Το να κάτσεις να πληρώνεσαι ψίχουλα, να δουλεύεις απλήρωτες υπερωρίες ή να είσαι άνεργος και να έχεις τα πτυχία στον τοίχο είναι σαν να είσαι το παιδάκι που το δέρνουν καθημερινά στο σχολείο αλλά δεν το λέει σε κανέναν άσχετα που όλοι οι συμμαθητές του το ξέρουν. Βολεύεσαι-ανέχεσαι μια εδραιωμένη κατάσταση....


Αυτό δεν σημαίνει ότι θα λύσεις όλα τα προβλήματα έτσι, πολλά προβλήματα θα σε κερδίσουν αντί να τα κερδίσεις αλλά εκεί είναι ένα άλλο μάθημα που πρέπει να μαθαίνουν τα παιδιά, να ξανασηκώνονται και να προσπαθούν και πάλι όταν πέσουν.

Ο αντίλογος σε αυτό που λες είναι πως θα μπορούσες να δημιουργήσεις εσύ τις συνθήκες αυτές ή / και να εξειδικευτείς σε κάτι άλλο, ή πολλές άλλες παπαριές. Προφανώς και συμφωνώ μαζί σου, αλλά το να φύγεις από την Ελλάδα είναι κάπως σαν να φεύγεις από μία απίθανη κατάσταση στο σχολείο που δεν μπορείς ν' αντιμετωπίσεις... Έφυγες γιατί δεν υπήρχαν ούτε οι συνθήκες για να εργαστείς σωστά, ούτε και υπήρχε η δυνατότητα να κάνεις κάτι εσύ για να τις δημιουργήσεις / να τις αλλάξεις. Και πολύ καλά έκανες.

Η διαφορά μας είναι πως εγώ σου λέω ότι κάποιες φορές η λύση του να φύγεις είναι η καλύτερη.

Then:
Peugeot 206 1.6 110ps
Citroen C4 Picasso 1,8
MWB 320i Ε90

Now:
Audi A3 1,6 FSI =>

- 16 Ιουν 2016, 09:56 #268233

Πραγματικά δεν κατάλαβα τι εννοείς με το σχόλιό σου. Θεωρείς ότι το παιχνίδι με τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς δεν είναι καλύτερο από το μοναχικό παιχνίδι μπροστά σε μια οθόνη, ή το αντίθετο;

Αυτό που εννοούσα είναι ότι τότε μαζευόμασταν όλη η τσακαλοπαρέα της γειτονιάς, φτιάχναμε όπλα από ξύλα και φυσοκάλαμα από πλαστικούς σωλήνες που βουτούσαμε από τα γιαπιά, χωριζόμασταν σε ομάδες και παίζαμε πόλεμο, καουμπόηδες και ινδιάνους, κλέφτες και αστυνόμους κλπ. Μιλούσαμε, χτυπούσαμε, επικοινωνούσαμε, φωνάζαμε, εκτονωνόμασταν. Και σήμερα παίζουν τα παιδιά πόλεμο, αλλά αντί για ξύλινα όπλα και φυσοκάλαμα έχουν το τηλεχειριστήριο και οι φίλοι ή οι αντίπαλοι είναι φανταστικές καρικατούρες που απεικονίζονται με μερικά pixel.

Ποιό από τα δύο είδη παιχνιδιού είναι καλύτερο για την ανάπτυξη, την σωματική και ψυχική υγεία και την διαμόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού, ας το κρίνει ο κάθε γονιός.

κοίτα εγώ είμαι της ενδιάμεσης γενιάς (και παίζαμε με ξύλα και είχαμε playstation)

όλα έχουν τα καλά τους και τα κακά τους και όλα καλό είναι να γίνονται, τα σημερινά παιδιά κατά κανόνα είναι πολύ πιο εύστροφα (όπως και τα κάθε παιδιά της όποιας νεότερης γενιάς σε σχέση με τη παλιότερη) και ας τα ζορίζει αυτός ο βομβαρδισμός πληροφορίας

αλλά για τον τρόπο που παίζουν σήμερα τα παιδιά έχουν ευθύνη και οι γονείς, γιατί το βρίσκουν πολύ εύκολο να τα πετάξουν εκεί με ένα ταμπλετ και να μην ασχολούνται ή να τα πάνε το πολύ πολύ σε κάνα παιδότοπο που συνήθως δεν υπάρχει περίπτωση να πάθουν το παραμικρό

αυτά είναι επιλογές ατόμων που μεγάλωσαν όπως λες εσύ

φυσικά ούτε το ένα είναι απολύτως καλό, ούτε το άλλο

γιατί και το παιχνίδι όπου καλλιεργείται η άσκηση και η φαντασία και η επαφή με τη φύση είναι σημαντικό, αλλά είναι επίσης σημαντικό και η επαφή με τη τεχνολογία και πράγματα που καλλιεργούν άλλες δεξιότητες όπως μνήμη, συγκέντρωση, αντανακλαστικά και γενικά ευφυία (τα "ούφο" το κάνουν αυτό ξέρεις, βασικά έχουν γίνει πολλές έρευνες για τα οφέλη του να παίζει κανείς video games)

ούτε στο ένα είναι καλό να περιορίζεσαι, ούτε στο άλλο και δυστυχώς έναν καλό συνδυασμό αυτών των δύο κόσμων τον είχαν οι σημερινοί 30αρηδες και πολλοί 40αριδες και ίσως κάποιοι μεγάλοι μεγαλοεικοσάρηδες

καθηγητές τρεις και εχάθη η πατρίς

- 16 Ιουν 2016, 09:58 #268237

Το κοριτσάκι αυτό έκανε ότι έπρεπε να κάνει πριν παρέμβει η μητέρα; Ενημέρωσε το ποιο κοντινό υπεύθυνο άτομο εκείνη την στιγμή του περιστατικού ή μήπως πήγε το μεσημέρι κλαίγοντας σπίτι με την ψυχολογία διαλυμένη;

Δεν ήταν η πρώτη φορά (απλά το αποκορύφωμα), οπότε οι δάσκαλοι είχαν ενημερωθεί εδώ και καιρό και επιπλέον, ο συγκεκριμένος ήταν γνωστή ποσότητα και το μόνο παιδί στο σχολείο (ευτυχώς) που δημιουργούσε τέτοιου μεγέθους προβλήματα. Αφού λοιπόν η μητέρα είδε ότι 1, δεν έγινε κάτι, 2, 3, 4... ε... πήγε στον διευθυντή και άρχισε να απειλεί με μηνύσεις και ιστορίες, οπότε έγινε κάτι...

Να σημειώσω ότι το συγκεκριμένο κοριτσάκι ούτε καν που του μιλούσε. Επίσης, να σημειώσω ότι το συγκεκριμένο αγοράκι το έχουν διώξει απ' όλα τα ιδιωτικά σχολεία στη Θεσσαλονίκη για λόγους συμπεριφοράς (απίστευτη περίπτωση κακομαθημένου παιδιού και οικογένειας με λεφτά... ). Και τέλος ότι η μαμά του κοριτσιού είναι δικηγορίνα...

Τότε όλα έγιναν όπως πρέπει αν και ίσως με μια καθυστέρηση, το σωστό θα ήταν με την πρώτη φορά να ενημερωθεί δασκάλα και μητέρα, την 2η φορά να αρχίσει η μάνα τις αγωγές κατά παντός υπευθύνου να σφίξουν οι κώλοι.
Δεν λέμε κάτι διαφορετικό στην βάση της κουβέντας, απλά υποστηρίζω ότι τα παιδιά πρέπει να δασκαλεύονται στο να αναφέρουν εκεί που πρέπει αλλά και στους γονείς το οτιδήποτε από το χτύπημα στο σχολείο μέχρι το "άγγιγμα" από τον "θείο".

Λάθος παράδειγμα, το να φύγεις και να πας κάπου όπου μπορείς να εκμεταλλευτείς τα προσόντα σου είναι η αντιμετώπιση του προβλήματος, ακριβώς γιατί δεν είναι εύκολο να το κάνεις. Ειδικά όταν έχεις δυνατότητες τύπου πτυχία, ξένες γλώσσες, προυπηρεσία κλπ κλπ. Κάποιος που δεν έχει τίποτα από αυτά προφανώς και πρέπει να βρει άλλον τρόπο αντιμετώπισης του προβλήματος.

Το να κάτσεις να πληρώνεσαι ψίχουλα, να δουλεύεις απλήρωτες υπερωρίες ή να είσαι άνεργος και να έχεις τα πτυχία στον τοίχο είναι σαν να είσαι το παιδάκι που το δέρνουν καθημερινά στο σχολείο αλλά δεν το λέει σε κανέναν άσχετα που όλοι οι συμμαθητές του το ξέρουν. Βολεύεσαι-ανέχεσαι μια εδραιωμένη κατάσταση....


Αυτό δεν σημαίνει ότι θα λύσεις όλα τα προβλήματα έτσι, πολλά προβλήματα θα σε κερδίσουν αντί να τα κερδίσεις αλλά εκεί είναι ένα άλλο μάθημα που πρέπει να μαθαίνουν τα παιδιά, να ξανασηκώνονται και να προσπαθούν και πάλι όταν πέσουν.

Ο αντίλογος σε αυτό που λες είναι πως θα μπορούσες να δημιουργήσεις εσύ τις συνθήκες αυτές ή / και να εξειδικευτείς σε κάτι άλλο, ή πολλές άλλες παπαριές. Προφανώς και συμφωνώ μαζί σου, αλλά το να φύγεις από την Ελλάδα είναι κάπως σαν να φεύγεις από μία απίθανη κατάσταση στο σχολείο που δεν μπορείς ν' αντιμετωπίσεις... Έφυγες γιατί δεν υπήρχαν ούτε οι συνθήκες για να εργαστείς σωστά, ούτε και υπήρχε η δυνατότητα να κάνεις κάτι εσύ για να τις δημιουργήσεις / να τις αλλάξεις. Και πολύ καλά έκανες.

Η διαφορά μας είναι πως εγώ σου λέω ότι κάποιες φορές η λύση του να φύγεις είναι η καλύτερη.

Μα κι αυτά που λες ήττα είναι, να έχει ξοδέψει χρόνο, χρήμα και φαιά ουσία σε μια εξειδίκευση και να την εγκαταλείψεις Σαν οικονομολόγος θα ξέρεις ότι από μια επένδυση περιμένεις να έχει κάποια απόδοση, στο χέρι σου είναι να ελαχιστοποιήσεις το ρίσκο αυξάνοντας την απόδοση.

Προφανώς του φευγάτου η μάνα ποτέ δεν έκλαψε αλλά προτιμώ την τακτική υποχώρηση και όχι την υποχώρηση για να λήξει το ζήτημα.
Άλλο να πάρεις το παιδί από το σχολείο, γιατί κίνησες τις νόμιμες διαδικασίες με εκπαιδευτικούς, σχολικές επιτροπές, συλλόγους γονέων, δικηγόρους κλπ, για να μην είναι το παιδί στόχος μέχρι να τελειώσουν οι διαδικασίες κι άλλο να έχεις την λογική προβληματικός συμμαθητής = αλλάζω στο παιδί σχολείο και κάνουμε οικογενειακώς την πάπια.
Σκέψου λίγο τι μηνύματα λαμβάνει στην πρώτη περίπτωση το παιδί και τι στην 2η.

- 16 Ιουν 2016, 10:10 #268243 και το να μείνεις να κάνεις τον τσαμπουκά έχει το ρίσκο του και είναι και πόσο παίρνει τον καθένα

λίγοι αντιδρούν καθαρά μόνο με το συναίσθημα πάντως..

καθηγητές τρεις και εχάθη η πατρίς