- 24 Δεκ 2015, 13:25
#199357
nass έγραψε:To KKE έχει απλά, ως συνήθως, τη σταλινική άποψη των πραγμάτων, ο Στάλιν πέρασε νόμο το 1933 που ποινικοποιούσε την ομοφυλοφιλία (και ενώ προηγουμένως το 1917 ο Λένιν είχε καταργήσει το σχετικό Τσαρικό νόμο και την είχε αποποινικοποιήσει)
με όλο το σεβασμό, εξαιρετικά αφοριστική,απλουστευτκή και εν πολλοίς άδικη θέση. Ενταγμένη στην ίδια ακριβώς πρακτική, που θέλει ανάλογες θέσεις, οσάκις προέρχονται από πολιτικούς αντίποδες, να βαφτίζονται με τον πολύ περισσότερο απαξιωτικό και πολιτικά φορτισμένο χαρακτηρισμό του "φασισμού".
Αν εξαιρέσεις τα τσιτάτα περί καπιταλιστικής κοινωνίας, τα δεινά της οποίας θα εξαλείψει η μετάβαση στη σοσιαλιστική και μέσω αυτής , η συνακόλουθη χειραφέτηση της γυναίκας,τα οποία "δογματοποιούν" την όλη θέση,αδυνατώντας σε μεγάλο βαθμό την υπόλοιπη σωστή επιχειρηματολογία της, καθώς και της αποδοχής του σεξουαλικού προσανατολισμού, ως επίκτητου χαρακτηριστικού και όχι αποτελέσματος γενετικής προδιάθεσης, οι θέσεις του ΚΚΕ δεν είναι αναιτιολόγητες. Ούτε βέβαια ρατσιστικές.Γι αυτό ζήτησα και τη γνωμή κάποιου κομμουνιστή. Οχι για να τον προβοκάρω.
Καταρχήν,πολύ σωστά, το ΚΚΕ ζητά τον πολιτικό γάμο για όλους, ως αναγκαίο συστατικό στοιχείο, προκειμένου αυτός να έχει ισχύ έναντι της Πολιτείας και να παράγει έννομα αποτελέσματα. Ακολούθως, ακόμα ορθότερα, αποσυνδέει την προστασία και απόλαυση ατομικών δικαιωμάτων από την αναγκαστική ένταξη του ατόμου σε κοινωνικά σχήματα, όταν αυτά τα διακιώματα μπορούν να ικανοποιηθούν με απλές νομοθετικές ρυθμίσεις:όχι δηλ.σύμφωνα συμβίωσης, όταν τα συνταξιοδοτικά, κληρονομικά και λοιπά δικαιώματα του καθενός, μπορούν να ρυθμιστούν με απλές τροποποίησεις του ΑΚ , που θα επιτρέπουν τη διευθέτηση, μέσω συμβολαιογραφικών πράξεων.
Τέλος συμμερίζομαι και τον προβληματισμό γύρω από το δικαίωμα υιοθεσίας, όχι με την κατηγορηματική ἀρνηση του ΚΚΕ, εξαιτίας του ενδεχόμενου κακοποίησης ή επηρεασμού της σεξουαλικής ταυτότητας του τέκνου-θέση,την ακρίβεια της οποίας, μη έχοντας επιστημονική επάρκεια, δεν μπορώ να αξιολογήσω επαρκώς-αλλά από καθαρά νομικής πλευράς, την οποία επίσης επικαλείται. Είναι δηλ. εξαιρετικά πιθανό η όλη ρύθμιση, να οδηγήσει σε μελλοντική καταστρατήγηση του προστατευόμενου δικαιώματος, μέσω περαιτέρω διεκδικήσεων (λχ. σύναψης πολλαπλών ανοικτών συμφώνων συμβίωσης, όπου το γονεϊκό πρότυπο ουσιαστικά θα καταργείται) και κυρίως, αφενός θα αντιστρέφουν το προστατευόμενο έννομο αγαθό, που δεν πρέπει να μας διαφεύγει,ότι είναι η ψυχική και σωματική υγεία, με σκοπό την ομαλή κοινωνική ένταξη του παιδιού και όχι η ικανοποίηση κάποιας αφηρημένης έννοιας γονεϊκού ενστίκτου ή απωθημένου και αφετέρου θα δρα παράλληλα και "προκαλώντας" το ίδιο το υπόβαθρο των ηθικών και πολιτιστικών κοινωνικών παραδοχὠν, μέρος των οποἰων αποτελεί η "πυρηνική" οικογένεια.
Πολύ περισσότερο όμως δημιουργεί νομικό προηγούμενο, στη διεκδίκηση ανάλογων ατομικών δικαιωμάτων, από ομάδες προσδιοριζόμενες από τις σεξουαλικές και συναισθηματικές τους προτιμήσες. Η συντεταγμένη πολιτεία με ποιά δικαιολογία θα κωφεύσει αύριο, σε ενδεχόμενα ανάλογα αίτηματα, συναινούντων ενηλίκων αιμομικτών (πράξη που σε πολλά ευρωπαϊκα κράτη δεν είναι ποινικά κολάσιμη, θεωρούμενη "έγκλημα άνευ θύματος"). Και πώς θα προστατεύσει την "αυθέντια" του, αρνούμενο την αναγνώριση τέτοιων δικαιωμάτων; Με το επιχείρημα της κοινωνικής ποσόστωσης ή της ιατρικής. Και κατά πόσο δεν είναι ρατσιστική η άρνηση, όταν βασίζεται στα μαθηματικά ή κατά πόσο δεν ρέπει προς την επιλεκτική ευγονική;
Υπάρχουν δηλ. ζητήματα που ξεπερνούν κατά πολύ τα στενά νομικά ή ιατρικά επιστημονικά όρια και είναι βαθύτατα φιλοσοφικά. Γι αυτό και οι απαντήσεις είναι εξαιρετικά δύσκολες.
Γενικά στις δυτικές κοινωνίες πρατηρείται μια ροπή ελευθεροφροσύνης, που ενώ είναι ίδιον του δυτικού πολιτισμού και ξεκινά με τις αγαθότερες των προθέσεων, συχνά καταλήγει σε τέτοια παράδοξα και αδιέξοδα, που την κάνουν να φλερτάρει με την ελευθεριότητα. Τηρουμένων των αναλογιών και χωρίς να υποννοώ ότι είναι θέμα αντίστοιχης βαρύτητας, κινδυνεύουμε να αυτοεγκλωβιστούμε σε καταστάσεις ανάλογες, με αυτές που συμβαίνουν σε πλειοψηφικές χριστιανικές κοινωνίες, των οποίων, καίτοι η ηθική και πολιτισμική παράδοση στηρίζεται στο δυτικό πολιτισμό και άρα και στο χριστιανισμό, έχουν αρχίσει να αποφεύγουν ή να απεμπολούν εκφράσεις, που ενδέχεται να "προκαλούν" ή να "ερεθίζουν" μειονότητες. Το happy holiday ήδη τείνει να αντικαταστήσει το Merry Christmas στον δημόσιο και "πολιτικά ορθό" λόγο της Αυστραλίας.
).
