- 04 Ιαν 2015, 23:46
#58498
Όπως πάντα τα Χριστούγεννα έσβησα αρκετές από τις to see ταινίες των τελευταίων ετών:
1. World War Z
Περίμενα κάτι πολύ χειρότερο, το βρήκα αρκετά ικανοποιητικό. Ίσως να βοήθησαν και οι πολύ χαμηλές μου προσδοκίες, αλλά η υπόθεση ήταν στρωτή, το μοτίβο ότι ο ήρωας γλιτώνει εν μέσω βιβλικής καταστροφής όπου όλοι οι άλλοι γαμήθηκαν το βρίσκω αναμενόμενο και ο Μπραντ αξιοπρεπέστατος
2. Fury
Και αφού είδα Μπραντ είπα να συνεχίσω με Μπραντ. Πιστό στην παράδοση που θέλει τα σύγχρονα πολεμικά να είναι σπλάτερ βγήκε η ταινία που είχε διαφημιστεί ότι θα είναι το Das Boot σε άρματα. Στρατηγικά η ταινία είναι για γέλια. Απρίλιος του 1945 με τον πόλεμο τελειωμένο πρακτικά και τους Γερμανούς να έχουν παιδάκια και γέροντες, ο Μπραντ πολεμάει σε μάχες μεχρις εσχάτων και με όπλο του ένα μοναχικό Σέρμαν. Εντάξει δε διάβασα αν είναι μεταφορά retheme από κάποιο γουέστερν, θα μου φαινόταν πολύ λογικό, αλλά στο πλαίσιο που τοποθετήθηκε η ταινία απλά δεν υπάρχει. Ενδεικτικά θα αναφέρω: Ξεχάστε ότι ξέρατε. Σε συστοιχία καμουφλαρισμένων Α/Τ επιτιθέμαστε με 4 ξεβράκωτα Σέρμαν
Και κερδάμε κιόλας γιατί είμαστε ο Μπραντ ο Πιτ ναούμ.
Ατμοσφαιρικά όμως και σε επίπεδο ερμηνειών ήταν αξιοπρεπές, ο Πιτ καλός, ο Λεμπέφ (ή όπως διάλο προφέρεται) όπως πάντα καλός και ο Πέρσι Τζακσον σε ρόλο που έχει πιο πολλά κλισε και από ταινία του Αυλωνίτη
3. 300 (το φετινό)
Εντάξει την ξεχείλωσαν την ιστορία και μάλιστα σε ορισμένα σημεία άνευ αιτίας. Δεν καταλαβαίνω γιατί έπρεπε ο Θεμιστοκλής να κερδίσει στον Μαραθώνα και να μην τον οδηγεί όπως στην πραγματικότητα το "του Μιλτιάδους τρόπαιον"; Γιατί έπρεπε ο χρησμός να λέει "ξύλινα καράβια" και να μην πρέπει ο Θεμιστοκλής να πείσει τους συμπολίτες του ποια ήταν τα "ξύλινα τείχη"; Αν εξαιρέσουμε κάτι τέτοιο ήξερα ότι έβλεπα ένα κόμικ στην οθόνη και όχι μία ιστορική ταινία και πέρασα καλά αν και το όλο κόνσεπτ ήταν τραβηγμένο από τις κωλότριχες
3. Warrior
Το είχα καιρό στο σκληρό και δεν έπαιρνα απόφαση να το δω. Εδώ συνέβη κάτι περίεργο. Ενώ η ταινία έχει ότι κλισέ μπορεί να φανταστεί κάποιος σε σπορ δράμα και η πλοκή της είναι ακριβώς αυτή που περιμένεις από τα 10' της ταινίας, οι ερμηνείες των 3 πρωταγωνιστών και οι ποδάρες της Κάμερον με κράτησαν μέσα στην ταινία χωρίς να βαρεθώ και να εκνευριστώ. Δυστυχώς όμως και αυτή η ταινία είχε στοιχεία σπλάτερ (δηλαδή αχρείαστης ωμής βίας) και αυτό ήταν το μοναδικό πράγμα που με ενόχλησε.
5. Αβαταρ
Ναι, δεν είχα δει ποτέ το Αβαταρ επειδή η σύζυγος δεν μπορεί τα διαστημικά κλπ και το είδα τώρα. Συμπαθητική και σίγουρα εντυπωσιακή ταινία με καλή υπόθεση και τα οικολογικά μηνύματα της εποχής που γυρίστηκε. Βρίσκω τον όλο πανικό για το white messiah που έγινε όταν προβλήθηκε το λιγότερο υστερικό. Ενα ωραίο θέαμα, τώρα από καλλιτεχνικής απόψεως δε λέει και πολλά. Καλή
6. Rush
Δεν είχα δει το Rush αυτό για τον αντίθετο λόγο. Επειδή είναι αληθινή ιστορία ήθελε να το δει και η σύζυγος και δεν έτυχε ένα χρόνο τώρα. Προφανώς οι F1 junkies πρέπει να το δούνε με ανοιχτό μυαλό. Δεν είναι ντοκιμοντέρ, δεν περιμένουμε ιστορική ακρίβεια, ειδικά το τελευταίο πιτστοπ στο Fuji που πιάσανε ψιλή κουβέντα (μέχρι και το έτερον είπε "γιατί δεν πινουν και έναν καφέ έτσι που τα λένε τόση ώρα;") έβγαζε πολύ γέλιο. Εδωσε όμως μία καλή εικόνα της Φ1, με πολύ ωραίες ερμηνείες και αρκετά καλή μεταφορά της εποχής. Όπως είδα και στη σύζυγο κρατάει άνετα τον άσχετο με το άθλημα και αν αναλογιστεί κανείς ότι το Ρινγκ του 76 και τα επακόλουθα (όσον αφορά το Λάουντα) είναι 100% πραγματικά, την κάνει πάρα πολύ καλή έως εντυπωσιακή. Και αν πω ότι στο τέλος δε συγκινήθηκα θα πω ψέμματα.
Λίγο μετά και ενώ ετοιμαζόμουν να συνεχίσω με το
The Raid 2: Berandal του οποίου το Νο1 μου είχε αρέσει πολύ (για martial art film) πήγα να κουνήσω την τηλεόραση του πεθερού, έφυγε κάτω ο σκληρός από ένα μέτρο στο μάρμαρο και πάπαλα...
“Hither came Conan, the Cimmerian, black-haired, sullen-eyed, sword in hand, a thief, a reaver, a slayer, with gigantic melancholies and gigantic mirth, to tread the jeweled thrones of the Earth under his sandaled feet.”
