- 10 Σεπ 2015, 18:06 #158103 δεν τις αφηνουν να ευημερησουν οι κακοι καπιταλισται μη τυχονs σηκωσει κεφαλι και καμμια αλλη χωρα και αποφασισει να ξεφυγει απο τα σατανικα δεσμα του καπιταλισμου. πια!

- 10 Σεπ 2015, 18:37 #158114

Φυσικό, αφού οι μόνες που εφαρμόζουν τα όσα πρεσβεύεις είναι η Β. Κορέα και εν μέρει η Κούβα.

Αν είχες διαβάσει 5 δράμια σχετικά με τα όσα σχολιάζεις θα ήξερες ότι η Β. Κορέα μόνο στα χαρτιά έχει κομμουνισμό. Ουσιαστικά είναι μια απόλυτη μοναρχία με τα πάντα να ανήκουν στον "βασιλιά".

Η Βόρεια Κορέα δεν ισχυρίζεται εδώ και χρόνια ότι είναι κομμουνιστική... Υποτίθεται ότι ακολουθεί την δική της ιδεολογία...

Then:
Peugeot 206 1.6 110ps
Citroen C4 Picasso 1,8
MWB 320i Ε90

Now:
Audi A3 1,6 FSI =>

- 10 Σεπ 2015, 19:08 #158124 Το ΚΚΕ το ξέρει αυτο; Γιατί όταν είχε πεθάνει ο προηγούμενος ηγέτης, είχε στείλει συλλυπητήριο τηλεγράφημα: http://www.rizospastis.gr/story.do?id=6604998

- 10 Σεπ 2015, 20:08 #158160 Το διάβασες το τηλεγράφημα; Τι καταλαβαίνεις από αυτό;

“Hither came Conan, the Cimmerian, black-haired, sullen-eyed, sword in hand, a thief, a reaver, a slayer, with gigantic melancholies and gigantic mirth, to tread the jeweled thrones of the Earth under his sandaled feet.”

- 10 Σεπ 2015, 22:15 #158247 Ξέρεις τι λέω; Να το παραθέσω και ο καθένας να βγάλει τα συμπεράσματα του για το κατά πόσο το ΚΚΕ νιώθει αλληλεγγύη με το Κόμμα Εργατών Κορέας και τον... "δρόμο ανάπτυξης που έχει επιλέξει ενάντια στις κάθε λογής ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις":

Συλλυπητήριο για το θάνατο του Κιμ Γιονγκ Ιλ

Η ΚΕ του ΚΚΕ απέστειλε στην ΚΕ του Κόμματος Εργατών Κορέας το ακόλουθο συλλυπητήριο μήνυμα για το θάνατο του Κιμ Γιονγκ Ιλ:
«Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην ΚΕ του Κόμματος Εργατών Κορέας, στην ηγεσία της ΛΔ Κορέας και στο λαό της για το θάνατο του Κιμ Γιονγκ Ιλ, Γενικού Γραμματέα του Κόμματος Εργατών Κορέας.

Ο λαός της ΛΔ Κορέας έχει δικαίωμα να προχωρήσει στο δρόμο ανάπτυξης που έχει επιλέξει ενάντια στις κάθε λογής ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις στο εσωτερικό της χώρας.

Η υπεράσπιση του δικαιώματος αυτού έχει ιδιαίτερη σημασία σήμερα που καιροφυλακτούν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, εντείνουν την επιθετικότητα και πληθαίνουν τους τυχοδιωκτισμούς τους κατά της ΛΔ Κορέας.

Το ΚΚΕ αντιτάσσεται στα σχέδια αυτά. Στέκεται αλληλέγγυο με τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα του Κόμματος Εργατών Κορέας και του κορεάτικου λαού».

Ριζοσπάστης: http://www.rizospastis.gr/story.do?id=6604998

- 10 Σεπ 2015, 22:31 #158253

Το ΚΚΕ το ξέρει αυτο; Γιατί όταν είχε πεθάνει ο προηγούμενος ηγέτης, είχε στείλει συλλυπητήριο τηλεγράφημα: http://www.rizospastis.gr/story.do?id=6604998

Τι να σου πω... Ούτε γνωρίζω τι λέει και τι ξέρει το ΚΚΕ, ούτε με ενδιαφέρει, ούτε και έχω σχέσεις μαζί του... Με μερικά μέλη του έχω σχέσεις, δεν νομίζω να είναι μεταδοτικό... Δεν έχω κολλήσει πάντως...

Οι θέσεις και τα λεγόμενα του ΚΚΕ με ενδιαφέρουν όσο και όπως με ενδιαφέρουν τα αντίστοιχα όλων των κομμάτων...

Then:
Peugeot 206 1.6 110ps
Citroen C4 Picasso 1,8
MWB 320i Ε90

Now:
Audi A3 1,6 FSI =>

- 11 Σεπ 2015, 00:39 #158293

Ξέρεις τι λέω; Να το παραθέσω και ο καθένας να βγάλει τα συμπεράσματα του για το κατά πόσο το ΚΚΕ νιώθει αλληλεγγύη με το Κόμμα Εργατών Κορέας και τον... "δρόμο ανάπτυξης που έχει επιλέξει ενάντια στις κάθε λογής ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις":

Aυτό που παραθέτεις γράφει ότι υπερασπίζεται το δικαίωμα του λαού της ΛΔΚ να επιλέξει το δρόμο της ανάπτυξης που έχει επιλέξει. Δε γράφει ότι το συμμερίζεται, δε γράφει ότι το έχει ως πρότυπο, δε γράφει τίποτα από όσα υποννοείς.

Επίσης εφόσον θυμάσαι τόσο καλά τι έγραφε ο Ριζοσπάστης εκείνη τη μέρα, θα είδες ότι το άρθρο του που είχε και το σχολιασμό, έγραψε καθαρά ότι η ΛΔΚ έχει φαινόμενα εντελώς αταίριαστα με τις αρχές της εργατικής εξουσίας όπως η οικογενειοκρατία (δηλαδή υπάρχουν και άλλα).

Έτσι για την κουβέντα αυτά. Και άλλες φορές αν θες να παραθέτεις άρθρα από το Ριζοσπάστη, διάβασε όλη την αρθρογραφία επί του θέματος και όχι μόνο ότι σου είπε το lifo (που δε διαβάζεις ως γνωστόν)

“Hither came Conan, the Cimmerian, black-haired, sullen-eyed, sword in hand, a thief, a reaver, a slayer, with gigantic melancholies and gigantic mirth, to tread the jeweled thrones of the Earth under his sandaled feet.”

- 11 Σεπ 2015, 09:38 #158314 Εν τω μεταξύ στο μπολιβαριανό -τσαβικό καθεστώς που εκθειάζουν οι εδώ σύντροφοι επαναστάτες, οι ελευθερίες και η δημοκρατία επικρατεί
http://www.tovima.gr/world/article/?aid=736549

"Είμαι εναντίον κάθε είδους φασισμού, ειδικά του πιο πονηρού, απατηλού και επικίνδυνου, του αριστερόστροφου" (M. Θεοδωράκης)

- 11 Σεπ 2015, 09:40 #158317

Επίσης εφόσον θυμάσαι τόσο καλά τι έγραφε ο Ριζοσπάστης εκείνη τη μέρα, θα είδες ότι το άρθρο του που είχε και το σχολιασμό, έγραψε καθαρά ότι η ΛΔΚ έχει φαινόμενα εντελώς αταίριαστα με τις αρχές της εργατικής εξουσίας όπως η οικογενειοκρατία (δηλαδή υπάρχουν και άλλα).

Έτσι για την κουβέντα αυτά. Και άλλες φορές αν θες να παραθέτεις άρθρα από το Ριζοσπάστη, διάβασε όλη την αρθρογραφία επί του θέματος και όχι μόνο ότι σου είπε το lifo (που δε διαβάζεις ως γνωστόν)

Στα συλλυπητήρια που απέστειλε το ΚΚΕ (και το οποία παρέθεσα αυτούσια) αναφέρονται πουθενά τέτοια πράγματα; Η κριτική και ο προβληματισμός που γράφεις ότι εξέφρασε ο Ριζοσπάστης την ίδια μέρα (βάλε και ένα link να ρίξω μια ματιά) εκφράζεται με οποιονδήποτε τρόπο στο μήνυμα που στείλατε, ή ήταν μόνο για Ελληνική κατανάλωση και σε εκείνους είπατε μόνο "σύντροφοι συνεχίστε όπως επιλέξατε και μην υποκύπτετε σε ιμπεριαλιστές";

Να θυμίσω πως ξεκίνησε η κουβέντα:

Η Βόρεια Κορέα δεν ισχυρίζεται εδώ και χρόνια ότι είναι κομμουνιστική... Υποτίθεται ότι ακολουθεί την δική της ιδεολογία...

Το ΚΚΕ το ξέρει αυτο; Γιατί όταν είχε πεθάνει ο προηγούμενος ηγέτης, είχε στείλει συλλυπητήριο τηλεγράφημα: http://www.rizospastis.gr/story.do?id=6604998

Θα είχε στείλει άραγε συλλυπητήρια το ΚΚΕ αν αντί για τον ηγέτη της Λαϊκής Δημοκρατίας της Βόρειας Κορέας είχε πεθάνει ένας ηγέτης άλλης χώρας; Θα ένιωθε την ίδια αλληλεγγύη;

- 11 Σεπ 2015, 09:41 #158318 Είδες ΧΛ, παρανόησις....

Αν ίσχυαν αυτά που λες Corto, συγχαρητήριο τηλεγράφημα έπρεπε να είχαν στείλει, όχι συλλυπητήριο που πέθανε ο δυνάστης.

- 11 Σεπ 2015, 09:45 #158319 η βόρεια κορέα είναι παράδεισος, μη μασάτε τι σας σερβίρουν τα δυτικά media

καθηγητές τρεις και εχάθη η πατρίς

- 11 Σεπ 2015, 10:27 #158345 Εγώ θυμάμαι κάτι τέτοιο

- 11 Σεπ 2015, 10:27 #158346

Εν τω μεταξύ στο μπολιβαριανό -τσαβικό καθεστώς που εκθειάζουν οι εδώ σύντροφοι επαναστάτες, οι ελευθερίες και η δημοκρατία επικρατεί
http://www.tovima.gr/world/article/?aid=736549

Ποιο είναι το πρόβλημα; Ο άνθρωπος είναι αντεπαναστάτης και πολύ καλά του έκαναν. Να μπορέσει επιτέλους να προχωρήσει ανεπηρέαστη η Μπολιβαριανή δημοκρατία στον δρόμο της προόδου και της κοινωνικής ευημερίας.

- 11 Σεπ 2015, 10:52 #158356

Εν τω μεταξύ στο μπολιβαριανό -τσαβικό καθεστώς που εκθειάζουν οι εδώ σύντροφοι επαναστάτες, οι ελευθερίες και η δημοκρατία επικρατεί
http://www.tovima.gr/world/article/?aid=736549

Ποιο είναι το πρόβλημα; Ο άνθρωπος είναι αντεπαναστάτης και πολύ καλά του έκαναν. Να μπορέσει επιτέλους να προχωρήσει ανεπηρέαστη η Μπολιβαριανή δημοκρατία στον δρόμο της προόδου και της κοινωνικής ευημερίας.

Όχι πως η Βενεζουέλα είναι καμιά σφόδρα δημοκρατική χώρα ή ο Μαδούρο παναγίτσα, αλλά και ο καταδικασθείς δεν είναι κανένα μπουμπούκι...
Συμμετοχή στο πραξικόπημα κατά Τσάβες, κονέ με τα Αμερικανά και υπογείως, γενικώς βρωμιά βλέπω και από εκεί...
Μην το κουράζουμε πολύ, η Βενεζουέλα δεν πρόκεται να τραβήξει για πολύ ακόμη έτσι: οι Αμερικανοί αγοράζουν όλο της το πετρέλαιο και προφανώς δεν γουστάρουν ούτε Τσάβες, ούτε Μαδούρο, προτιμούν να συναλλάσσονται με πιο πειθήνιους τύπους. Οπότε, κάποια στιγμή θα καταφέρουν να ανεβάσουν την κυβέρνηση της αρεσκείας τους για να μοιραστεί η πίτα σε συγκεκριμένους.
Τα υπόλοιπα, ουδόλως σχέση έχουν με τον λαό της Βενεζουέλας ή τα ανθρώπινα δικαιώματα...

Και κάτι τελευταία, η πτώση των τιμών του πετρελαίου δεν επηρεάζει μόνον την Βενεζουέλα αλλά όλες τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες. Ακόμη και πολύ πλουσιότερες έχουν θέματα και ας μην είναι... σοσιαλιστικές.

- 11 Σεπ 2015, 20:45 #158453

Τα πολύτιμα μαθήματα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ


Νομίζω ότι, πέρα από τις επιμέρους διαφωνίες και πολιτικές τοποθετήσεις του καθενός, μπορούμε όλοι να συμφωνήσουμε μαζί στο εξής: Η επτάμηνη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ήταν υπέροχη.

Περιμένετε, μη φεύγετε.
Ένα λεπτό.
Να σας εξηγήσω.

Οι επτά μήνες “πρώτη φορά αριστερής” διακυβέρνησης της χώρας ήταν κάτι (μια συμφορά, όπως αποδείχτηκε) που δεν μπορούσε να αποφευχθεί. Έχουμε βαθιά κρίση, πολύ μεγάλο κομμάτι του εκλογικού σώματος είναι θυμωμένο και απογοητευμένο, το συγκεκριμένο κόμμα της ριζοσοσπαστικής αριστεράς είχε το λεξιλόγιο, τα αντανακλαστικά και την τύχη να κεφαλοποιήσει αυτό το θυμό και αυτή την απογοήτευση, ε, αργά ή γρήγορα θα γινόταν. Έτσι λοιπόν πρέπει να την κρίνουμε, ως κάτι το αναπόφευκτο. Και ως τέτοια, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ ήταν μια πάρα πολύ διδακτική εμπειρία.

Φυσικά, το πρώτο πράγμα που θα πει κανείς είναι “ναι, αλλά πόσο μας κόστισε”. Μας κόστισε αδιανόητα πολλά. Οπωσδήποτε δεν άξιζε τον κόπο, τη σπατάλη και την οικονομική καταστροφή τόσων ανθρώπων. Μπορεί να το πληρώσαμε πανάκριβα, αλλά τουλάχιστον μάθαμε τέσσερα πολύτιμα πράγματα.

1) Δεν υπάρχει εναλλακτική.

Δεν υπάρχει “καλύτερη διαπραγμάτευση”. Δεν υπάρχει “έξοδος από τα μνημόνια με αξιοπρέπεια”. Δεν υπάρχει τρίτος ή τέταρτος δρόμος προς το σοσιαλισμό. Δεν υπάρχει ένας άλλος κόσμος, εφικτός. Το μόνο που υπάρχει είναι μια χρεοκοπημένη χώρα, που πρέπει να υλοποιήσει τους όρους των δανείων που χρειάζεται για να μην καταρρεύσει, και ταυτόχρονα να αλλάξει παραγωγικό μοντέλο για να συνεχίσει να υπάρχει. Κάποιοι το είχαν καταλάβει από την αρχή αυτό, από το 2010, ή, έστω, από το 2012. Ήταν λίγοι. Σε άλλες χώρες που βρέθηκαν στην ίδια κατάσταση, το πολιτικό σύστημα και οι πολίτες το κατάλαβαν νωρίς, και το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο, μονόδρομος: Υλοποίησαν τις μεταρρυθμίσεις και βγήκαν από τα μνημόνιά τους. Εμείς έπρεπε να περάσουμε μια εξαετία με αντιμνημονιακή μπουρδολογία και λαϊκισμό (σε αυτιά πρόθυμα, πανέτοιμα) μέχρι όλα τα “μεγάλα” και μικρομέγαλα κόμματα να υπογράψουν κι από τουλάχιστον ένα. Τώρα έχουν υπογράψει όλοι. Οι μόνοι “αντιμνημονιακοί” που έχουν μείνει είναι οι κομμουνιστές, οι νεοναζί και αυτοί που έχουν τα λεφτά τους έξω και λαχταράνε τη δραχμή. Όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αυτοί που τους έχει έρθει ξαφνικό και βαρύ και μοιάζουν να μη μπορούν να το χωνέψουν, σιγά σιγά συνειδητοποιούν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική. Πετάξαμε έξι χρόνια, στα οποία υποστήκαμε τη μεγαλύτερη δημοσιονομική προσαρμογή στην ιστορία του κόσμου, αλλά τώρα ξέρουμε.

2) Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι και πολύ καλός πολιτικός.

Μέχρι πρόσφατα πολλοί θεωρούσαν τον Αλέξη Τσίπρα έναν ικανό και καταφερτζή πολιτικό, που είχε καταφέρει να εδραιώσει την κυριαρχία του στο κόμμα του και να το εκτοξεύσει εκλογικά μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Η εκτόξευση, βεβαίως, τελικά δεν οφειλόταν στο πολιτικό του ταλέντο, αλλά στο ότι ήταν εκεί την ώρα που του ‘πεφτε στα χέρια η αγανάκτηση ενός λαού που έμοιαζε με απατημένο σύζυγο, διψασμένο για γλυκόλογα, με τεράστια ανάγκη για κάποιον καινούριο που θα του πει ότι όλα θα πάνε καλά. Και η "κυριαρχία στο κόμμα” του περιλάμβανε την απομάκρυνση από αυτό του προκατόχου του Κώστα Αλαβάνου και του αντιζήλου του Φώτη Κουβέλη. Η μετέπειτα εξέλιξη και των δύο απέδειξε το μέγεθος αυτού του κατορθώματος -ήταν μικρό-, ενώ σήμερα, με τη μαζική έξοδο προδομένων συντρόφων, βλέπουμε έμπρακτα ότι ο κ. Τσίπρας δεν είχε καμία πραγματική “κυριαρχία” στο κόμμα του.

Και, φυσικά, το πόσο δαιμόνιος και ταλαντούχος πολιτικός αποδείχτηκε ο κ. Τσίπρας το είδαμε όλοι και από τις πράξεις και τις επιλογές του το τελευταίο επτάμηνο. Δεν τα πήγε και πολύ καλά. Δύο πράγματα χρειάζεται να κάνει ένας πρωθυπουργός: Να παίρνει γρήγορα σωστές αποφάσεις και να επιλέγει σωστούς συνεργάτες. Η τραγελαφική διαπραγμάτευση της ελληνικής κυβέρνησης, η μοιραία ανικανότητά του να πάρει δύσκολες αποφάσεις, να καταλάβει τι συμβαίνει, ποιο είναι το διακύβευμα, ποιους έχει γύρω του, ποιες είναι οι πραγματικές επιλογές και ποιο είναι το κόστος όταν κωλυσιεργεί και δεν τις κάνει, μας έδειξε ότι είναι εντελώς ακατάλληλος για να διαπραγματευτεί ακόμα και μείωση ενοικίου. Και, φυσικά, αποδείχτηκε και εντελώς ανίκανος να επιλέξει ικανούς συνεργάτες και στελέχη, κι έτσι υποστήκαμε το οδυνηρό οπτικοακουστικό υπερθέαμα που υπήρξαν ο Γιάνης Βαρουφάκης, η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο Πάνος Καμμένος, η Τασία Χριστοδουλοπούλου, ο Παναγιώτης Μπαλτάς, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης (ο κομμουνιστής υπεύθυνος για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας) και ο Παύλος Χαϊκάλης, μεταξύ πολλών άλλων.

Είναι σαν ο Ανδρέας Παπανδρέου να είχε γεμίσει ένα υπουργικό συμβούλιο με Κίμωνες Κουλούρηδες.

3) Δεν είναι καλύτεροι από τους προηγούμενους. Δεν είναι καν "το ίδιο". Είναι χειρότεροι.

Αυτή ήταν ίσως η μεγαλύτερη έκπληξη από όλες, ακόμα και για ανθρώπους που δεν περίμεναν τίποτε το καλό από μια κυβέρνηση της “αριστεράς”. Το μεγαλύτερο επιχείρημα των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ πριν από τον Ιανουάριο ήταν αυτό της ηθικής υπεροχής: Όλοι οι προηγούμενοι ήταν κλέφτες και λαμόγια, οπότε το μόνο που χρειαζόταν να κάνουν για να κυβερνήσουν καλύτερα ήταν να μην είναι κλέφτες και λαμόγια. Κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί τα εξώφθαλμα δωράκια σε πελάτες/συμφέροντα (τα σάντουιτς στη ΔΕΗ, τα λεφτά στη βιομηχανία ζάχαρης και πολλά άλλα), ή το κύμα διορισμών ξαδέρφων, συζύγων, μπατζανάκηδων και κομματικών στελεχών στο κράτος, τις μετατάξεις και τις αποσπάσεις, την όρεξη με την οποία ολόκληρος ο μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ έπεσε με τα μούτρα στις χάρες και τα ρουσφέτια. Στελέχη της δημόσιας διοίκησης μου είπαν ότι τέτοιο πράγμα δεν είχαν δει ούτε με την επιστροφή της ΝΔ στην κυβέρνηση το 2004. Βεβαίως, δεν πρόλαβαν να “κλέψουν” με την τσοχατζοπουλική έννοια του όρου, καθώς πια δεν υπάρχουν και λεφτά για υποβρύχια και αεροπλάνα, αλλά τίποτε από όσα έκαναν δεν υποδηλώνει πως, αν υπήρχαν, δεν θα τσοχατζοπούλιζαν σα να μην υπάρχει αύριο.

Αλλά αυτό τους κάνει μόνο “ίδιους” με τους προηγούμενους. Αυτό που μάθαμε επιπλέον σ’ αυτό το επτάμηνο είναι ότι η “αριστερά” έχει μια τρομερή ένδεια σε αξιόμαχα στελέχη. Αυτό που είδαμε στο υπουργικό συμβούλιο του ΣΥΡΙΖΑ υποτίθεται ότι ήταν η αφρόκρεμα, και αποδείχτηκε σκέτος αφρός. Οι υπουργοί της κυβέρνησης κυμαίνονταν κατά κανόνα από το “γραφικός ανεπάγγελτος” μέχρι το “παλαιολιθικός ιδεοληπτικός”, και ήταν στην πλειοψηφία τους εντελώς ανεξέλεγκτοι, ελευθέρας βοσκής ευκατάστατοι αργόσχολοι. Η πραγματικότητα έσκασε και στα δικά τους τα χέρια σα στρακαστρούκα, βεβαίως, είτε με τη μορφή καραβιών προσφύγων (που “λιάζονταν”), είτε με τις ελλείψεις στα σχολεία, για να μην τα ξαναλέμε για τα capital controls, τον ΕΝΦΙΑ και τα λοιπά της διαπραγμάτευσης. Αυτή η τραγικά αναποτελεσματική κυβέρνηση δεν κατάφερε να ολοκληρώσει ούτε κάτι συμβολικό, έτσι για να θυμόμαστε ότι πέρασε “αριστερή” κυβέρνηση από τη χώρα, το συμφώνο συμβίωσης των ομοφυλοφίλων, ας πούμε, ή την ρύθμιση της αγοράς των ΜΜΕ. Τίποτε ουσιαστικό δεν ολοκλήρωσαν. Αυτό το δείγμα ανικανότητας και ασχετοσύνης δεν έχει προηγούμενο στην πρόσφατη ιστορία. Ακόμα και οι πιο διεφθαρμένες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ είχαν μερικές χτυπητές φωτεινές εξαιρέσεις, ενώ όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις των παραδοσιακών κομμάτων, ανάμεσα στα λαμόγια και τους κλέφτες είχαν και μια αποθήκη στελεχών που καταλάβαιναν πώς λειτουργεί το κράτος και πώς εφαρμόζονται πολιτικές.

4) Ήταν αναπόφευκτο

Το μεγαλύτερο μάθημα από όλα ήταν η οδυνηρή διαπίστωση ότι τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν περιττό, κι όλα ήταν αναπόφευκτα. Δεν γινόταν να μη γίνουν τα πράγματα έτσι. Αν γίνονταν αλλιώς, αν μπορούσαν δηλαδή οι Έλληνες να συνειδητοποιήσουν από την αρχή ότι η αντιμνημονιακή υστερία (πρώτα του Σαμαρά και μετά του Τσίπρα) είναι μια μπούρδα και ότι πρέπει η όποια κυβέρνηση να στρώσει τα οικονομικά της χώρας και να κάνει μεταρρυθμίσεις, αν αυτό το είχαμε καταλάβει από το 2010, αυτό δεν θα σήμαινε ότι “θα βγαίναμε από τα μνημόνια” νωρίτερα. Αν είχαμε την ψυχραιμία, την λογική σκέψη και την πολιτική αντίληψη για να καταλάβουμε την πραγματική μας κατάσταση το 2010, τότε λογικά αυτά τα χαρίσματα θα τα είχαμε και το 2009, και το 2008, επί εκτροχιασμού του Καταλληλότερου. Θα τα είχαμε και το 2004. Θα τα είχαμε, ίσως, και παλαιότερα.

Και αν τα είχαμε όλα αυτά, δεν θα είχαμε χρεοκοπήσει έτσι, και δεν θα χρειαζόταν να τρέχουμε τώρα.

Το σημαντικότερο επιμύθιο του τελευταίου επταμήνου είναι το ότι όλα αυτά που περάσαμε τα τελευταία έξι χρόνια, υπήρξαν απαραίτητα στάδια μιας απότομης και βίαιης ενηλικίωσης.

Η οποία, όπως είδαμε και στην τηλεόραση τις προάλλες, δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα.

http://www.kathimerini.gr/830464/opinio ... shs-syriza