Αλλά η ιεράρχηση είναι διαφορετική.
Γι' αυτό φώναζαν όλοι ότι πρέπει να τελειώνει η διαπραγμάτευση όταν ήταν ζεστή η υπόθεση και στις πρώτες γραμμές.
Αλλά κρίθηκε προτιμότερο το "δημοψήφισμα", που κόστισε σε πολλαπλά επίπεδα, ήταν προτιμότερο το μασάζ στους βουλευτάκους επί μήνες και χρόνια, ήταν προτιμότερο το να αυξάνεται με ύφεση, με στάση πληρωμών και με αύξηση φορολογίας το πλεόνασμα.
Και γι' αυτό τελικά είναι κάθε πέρσι και καλύτερα.
Τα συριζόπουλα χάρηκαν που ο Σόιμπλε τα έχωσε, για δικούς του λόγους, στο ΔΝΤ, δηλαδή στον μοναδικό "θεσμό" που ζητάει άμεση ελάφρυνση χρέους. Μιλάμε για στόκους.
Αύριο που θα τα βρουν μεταξύ τους, εμείς θα κλαιγόμαστε πάλι.




